บทที่ 13 หลอกลวง

มู่จิ่งซีสั่งให้พวกเขารออยู่ที่ห้องโถงรับรอง

หลังจากเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา มู่จิ่งที่แต่งตัวเรียบร้อยและงดงามอย่างยิ่งก็ปรากฏตัวที่ห้องโถงรับรอง เถ้าแก่หลายคนล้วนเหม่อลอย

ว่ากันว่าบุตรสาวภรรยาเอกของจวนแม่ทัพมีรูปลักษณ์หน้าตางดงาม แต่นิสัยไม่ค่อยดีนัก

วันนี้เมื่อได้เห็น ช่างงดงามหาที่เปรียบมิได้จริงๆ

จะว่าไปก็น่าแปลก ในรอยยิ้มจางๆ ของนาง ดวงตาเฉียบคมอย่างยิ่ง และไม่ปริปากก็ยิ่งน่าเกรงขาม ทำให้เถ้าแก่ทั้งห้ารีบโค้งคำนับ

“อย่าเคร่งครัดกันจนเกินไป นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่ข้าได้พบกับพวกเจ้า และอยากพูดคุยสบายๆ” หลังจากนั่งลงแล้ว มู่จิ่งซีก็มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของพวกเขา และกล่าวด้วยรอยยิ้ม

แน่นอนว่าเถ้าแก่ทั้งห้ารู้ดีว่าวันนี้พระชายามาพบพวกเขาด้วยจุดประสงค์ใด จึงไม่ตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย

ว่ากันว่ามู่จิ่งซีไม่จิตใจดีอะไร และยิ่งไม่เข้าใจเรื่องการค้าขาย ดังนั้นไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไรก็ตาม แค่พูดโกหกก็ได้แล้ว

“พระชายาทรงมีเรื่องอันใดก็สั่งได้โดยตรง พวกข้าน้อยจะทุ่มเทสุดความสามารถ” หนึ่งในห้าคนใช้มือซ้ายลูบหนวดเคราใต้จมูกทั้งสองข้าง หรี่ตาลงด้วยรอยยิ้ม และดูเหมือนพูดด้วยความเคารพ

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ แค่พระชายารับสั่งมาก็พอ” อีกคนหัวเราะเหอะๆ สองครั้ง และพูดด้วยแววตาที่เป็นประกาย

เถ้าแก่อีกสามคนที่เหลือต่างยิ้มแย้ม และรอคำสั่งของมู่จิ่งซี

มู่จิ่งซีหยิบสมุดบัญชีห้าเล่มจากในมือของหงหลิง พลิกไปมาสองหน้าต่อหน้าคนทั้งห้า โดยที่รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ลดลง “สมุดบัญชีเล่มนี้ข้าดูทั้งหมดแล้ว”

“ถึงแม้ว่ากิจการของร้านค้าในช่วงสองปีมานี้จะไม่ดีเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังคงมีกำไร พระชายาวางพระทัยได้พ่ะย่ะค่ะ กำไรของปีหน้าจะต้องมากกว่าปีนี้อย่างแน่นอน” เมื่อเถ้าแก่คนหนึ่งเห็นว่าสมุดบัญชีที่มู่จิ่งซีกำลังพลิกดูอยู่นั้นเป็นของร้านที่เขาดูแล เขาก็ลุกขึ้นจากที่นั่งทันที จากนั้นคำนับแล้วพูดกับมู่จิ่งซี

มู่จิ่งซียิ้มพร้อมกับพยักหน้า ราวกับว่าพอใจคำตอบและท่าทางของเขามาก นางเงยหน้ามองไปที่เขาแล้วถามว่า “รายจ่ายและรายรับของสมุดบัญชีเล่มนี้ถูกต้องใช่หรือไม่?”

“ข้าน้อยมิกล้าปิดบัง ทุกบันทึกในสมุดบัญชีล้วนเป็นข้าน้อยที่จดบันทึกด้วยความตั้งใจอย่างยิ่ง” สีหน้าที่นิ่งสงบของคนผู้นั้นแสดงให้เห็นจิตใจที่แท้จริงทันที

แท้จริงแล้วเขาย่อมรู้ดีว่าในสมุดบัญชีมีการปกปิดหรือไม่

แต่พระชายาเป็นสตรีที่ถูกเลี้ยงดูมาในห้อง แน่นอนว่าไม่เข้าใจ

“ดีมาก” มู่จิ่งซีพยักหน้า และสายตาก็มองไปที่ร่างของคนอื่นๆ อีกสี่คน

“ในช่วงสองปีมานี้ข้าน้อยพยายามที่จะจัดการดูแลร้านอย่างเต็มที่ แม้ว่าในตอนแรกๆ จะขาดทุน แต่ตอนนี้ก็ได้กำไรแล้ว ถึงจะไม่มากก็ตาม แต่ก็ทุ่มเทแล้ว ต่อไปข้าน้อยจะพยายามอย่างเต็มที่อย่างแน่นอน” เถ้าแก่ของร้านชุดผ้าไหมกล่าว

อีกสามคนพยักหน้าขานรับทันที แน่นอนว่าคุยโวโอ้อวดตัวเอง

มู่จิ่งซีฟังด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มอยู่ตลอด และบางครั้งก็พยักหน้าคล้อยตาม

แน่นอนว่าเถ้าแก่หลายคนไม่ได้คิดมาก และอดไม่ได้ที่จะลำพองใจ

ดูเหมือนว่าพระชายาจะไม่พบอะไร

หลังจากเวลาผ่านไปได้ประมาณหนึ่งถ้วยชา เถ้าแก่หลายคนรู้สึกปากคอแห้ง หลังจากดื่มชาแล้ว ก็ยังคงคุยโวโอ้อวดต่อ และพูดบางอย่างที่ไม่เกี่ยวข้อง ทันใดนั้นมู่จิ่งซีที่ยิ้มจางๆ ไม่พูดไม่จามาโดยตลอดก็เปิดปาก

“ในเมื่อพวกเจ้าล้วนบอกว่าสมุดบัญชีไม่มีปัญหา และกิจการของร้านค้าก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เช่นนั้น ก็เชิญเถ้าแก่ทั้งหลายอธิบายให้ข้าฟังหน่อย ไม่รู้ว่าเงินห้าหมื่นตำลึงในบัญชีนี้หายไปไหน?”

เถ้าแก่หลายคนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง อ้าปากถ่มน้ำลายแต่ลืมปิดปาก และมองไปที่มู่จิ่งซีโดยไม่โต้ตอบใดๆ

“ห้าหมื่นตำลึง?” หนึ่งในนั้นสีหน้าเขียวและถามอย่างไม่มีไหวพริบ

หงหลิงที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างๆ คนเหล่านี้ประมาทเกินไป เมื่อครู่พูดจาคมคาย! หากไม่ใช่เพราะรู้ว่าสมุดบัญชีมีปัญหา นางคงถูกสีหน้าท่าทางที่จงภักดีของพวกเขาหลอก!