บทที่ 14 ดื่มชาอะไร?

“พระชายา!” ทั้งห้าคนอุทานพร้อมกัน

ใครจะไปรู้ เมื่อเข้าไปในอิ้งเทียนฝู่ แม้ว่าจะไม่ได้ทำถึงเวลานั้นก็เปลี่ยนเป็นทำได้ แทบทุกคนที่เข้าไปล้วนยืนขึ้นแล้วเข้าไปอย่างโผงผาง!

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็โกงจริงๆ!

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าพระชายาที่ไม่เคยลงมือจะลงมืออย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้! โจมตีจนพวกเขารับมือไม่ทัน!

“พระชายาได้โปรดให้โอกาสพวกข้าน้อยสักครั้ง พวกข้าน้อยจะตรวจสอบให้กระจ่างอย่างแน่นอน! รายการบัญชีต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ! เงินที่หายไปเหล่านี้ พวกข้าน้อยจะชดใช้โดยเร็วที่สุด! ขอร้องพระชายาได้โปรดให้โอกาสอีกสักครั้ง!” ทั้งห้าคนคุกเข่าลงพร้อมกับอ้อนวอน

พวกเขาล้วนมีครอบครัวต้องเลี้ยงดู โกงเงินก็เพราะต้องการให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น!

ตอนนี้ถูกจับได้แล้ว และจะถูกส่งไปที่งอิ้งเทียนฝู่ พวกเขายังจะกล้าปิดบังได้อย่างไร!

“เห็นแก่พวกเจ้าที่หลายปีมานี้ดูแลร้านค้าอย่างเต็มที่ ครั้งนี้ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า พวกเจ้าคิดให้ดีว่าแท้จริงแล้วโกงเงินจำนวนนี้ไปหรือไม่!” เสียงของมู่จิ่งซีเปลี่ยนไปทันที และเสียงอ่อนโยนในตอนแรกก็กลับคืนมา

กวาดสายตามองทั้งห้าคนที่ตกใจกลัวอย่างมาก นางหรี่ตาทั้งคู่ลง แล้วพูดต่อว่า “ให้เวลาพวกเจ้าห้าวัน ทำบัญชีใหม่อีกครั้ง เงินหายไปเท่าใดก็ชดใช้มาเท่านั้น หากข้าสังเกตเห็นความผิดพลาดอีก พวกเจ้าก็แค่รอให้คนในครอบครัวถูกขังอยู่ที่อิ้งเทียนฝู่พร้อมกันกับพวกเจ้า!”

“พ่ะย่ะค่ะๆๆ……” หลายคนพยักหน้าเป็นการตอบรับไม่หยุด

เหงื่อเต็มหน้าและตัวสั่นเทา ทำให้พวกเขาอยากจากไปโดยเร็วที่สุด

เวลาห้าวันมันสั้นเกินไป พวกเขาต้องทำบัญชีใหม่ และยังต้องชดใช้เงินที่ขาดหายไป......

หลังจากนั้นเถ้าแก่หลายคนก็โขกหัวยอมรับผิด และสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำเช่นนี้อีก

แม้ว่าพวกเขาไม่อยากจะคายเงินที่กินเข้าไปแล้วออกมา แต่เมื่อเทียบกับชีวิตแล้ว เงินจำนวนนี้จะนับว่าเป็นอะไรได้!

ตอนนี้การรักษาชีวิตเป็นสิ่งสำคัญที่สุด!

หลังจากพวกเขาวิ่งหัวซุกหัวซุน และจากไปด้วยสีหน้าซีดขาว หงหลิงก็มองตามหลังพวกเขาที่จากไปอย่างลนลาน ราวกับว่าไม่เต็มใจและพูดว่า “ทำไมพระชายาไม่ส่งพวกเขาไปขึ้นศาลโดยตรงเล่าเพคะ? พวกเขามีความทะเยอทะยานที่โฉดชั่ว หลอกลวงพระชายา”

มู่จิ่งซียกมุมปากขึ้น ดวงตาเย็นชาที่หรี่ลงเปิดขึ้น จิบชาแล้วตอบว่า “พวกเขายังมีความสามารถอยู่บ้าง และสามารถทำกำไรได้สี่หมื่นตำลึงในหนึ่งปี เป็นเพียงความทะเยอทะยานเท่านั้น คราวนี้น่าจะได้บทเรียนแล้ว”

“ยิ่งไปกว่านั้น ไม่สามารถหาคนมาแทนได้ในชั่วครู่ชั่วยาม ปล่อยให้พวกเขาจัดการไปก่อนเถอะ”

“แล้วพระชายาไม่กลัวว่าพวกเขาจะหลอกท่านอีกหรือเพคะ?” หงหลิงเตือน

“ตอนนี้พวกเขาไม่มีความกล้าหาญนั้นแล้ว อีกอย่างเพียงแค่บัญชีที่พวกเขาทำมีความผิดพลาดเล็กน้อย ล้วนแต่ไม่สามารถปิดบังข้าได้” มู่จิ่งซีตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ

เมื่อนึกถึงชาติก่อน นางทำงานหนักในห้างสรรพสินค้า และมีพ่อค้าโกงนาง

สายตาอันเฉียบคม และวิธีการอันโหดเหี้ยม นางก็ไม่ขาดเหมือนกัน

คนเหล่านี้ต้องการเล่นละครฉากใหญ่ภายใต้เปลือกตาของนาง แต่ก็ยังอ่อนโยนอยู่เล็กน้อย

หลังจากอาหารกลางวัน มู่จิ่งซีก็งีบหลับ

ในช่วงเวลานั้น ซิ่วยู่ก็มาส่งข่าวและแจ้งพระชายาว่าพระชายารองเสิ่นต้องการเชิญนางไปดื่มชาและพูดคุยกัน

หงหลิงตอบกลับว่าพระชายาตื่นขึ้นมาแล้วจะแจ้งให้ทราบ

เมื่อมู่จิ่งซีตื่นขึ้นมา ก็ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้ว

“ทำไมจู่ๆ พระชายารองเสิ่นถึงเชิญพระชายาไปดื่มชาและพูดคุยกัน?” หงหลิงถามด้วยความอึดอัดใจ

หงหลิงมวยผมที่ดกดำและเรียบลื่นเหมือนผ้าซาตินของมู่จิ่งซีอย่างชำนาญ หมุนเพียงไม่กี่รอบก็ได้มวยผมที่เป็นทรงสวยงาม

ในกล่องเครื่องประดับ นางเลือกปิ่นปักผมที่มู่จิ่งซีชอบมาสอดไว้ระหว่างมวยผมที่แน่นหนา