บทที่ 15 นี่เป็นการเปลี่ยนนิสัยหรือ?

เมื่อพระชายารองเสิ่นได้ยินก็ส่งสายตาบอกใบ้ให้ซิ่วยู่เอาเตาน้ำชา กาน้ำชา และชุดน้ำชาที่จัดเตรียมไว้ในศาลามาวางข้างหน้าทั้งสองคน จากนั้นก็เทน้ำชาร้อนๆ ลงในถ้วยชา

“ชานี้คือชาหลงจิ่งจากทะเลสาบซีหู กุ้ยเฟยส่งออกมาจากในวัง มีเพียงสองตำลึงเท่านั้น หายากมาก จึงอยากเชิญท่านพี่มาลิ้มรสด้วยกันเพคะ”

“ชาหลงจิ่งเป็นชาชั้นดี กลิ่นหอมยาวนาน กลิ่นหอมกรุ่นคล้ายดอกกล้วยไม้ น้ำชาเป็นสีเขียวมรกต สว่างใส ใบชาเป็นสีเขียวอ่อน สม่ำเสมอกันเป็นช่อ ยอดอ่อนตั้งตรง เหมือนมีชีวิต ทำให้คนซาบซึ้งกินใจ กลิ่นหอมติดปาก และติดใจรสชาติ” พระชายารองเสิ่นอธิบายด้วยรอยยิ้ม

พูดอธิบายละเอียดขนาดนี้ คุณคิดว่านางเป็นคนบ้านนอกหรือ? ถึงได้ไม่เข้าใจอะไรเลย?

มู่จิ่งซีแอบหัวเราะในใจ ในความทรงจำมู่จิ่งซีไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ

นางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม หลังจากดูขั้นตอนการชงชาของซิ่วยู่ นางก็พูดด้วยรอยยิ้ม “การชงชาที่ดีที่สุดควรชงเพียงแค่สี่ครั้ง: ครั้งที่หนึ่งเป็นผิว ครั้งที่สองสามเป็นเนื้อ และครั้งที่สี่เป็นส่วนยอด หลังจากชงสี่ครั้ง โดยทั่วไปน้ำชาจะเปลี่ยนเป็นจางลง ควรเพิ่มเวลาในการแช่ชาสี่ครั้งตามลำดับ สูตรสี่ตัวอักษรสำหรับการชงชา: ต่ำ เร็ว สม่ำเสมอ หมด”

“อย่าชงชาด้วยอุณหภูมิสูง มิเช่นนั้นกลิ่นจะหายไป ฟองจะลอยไปทั่ว เป็นการไม่เคารพแขก; เร็ว เพื่อไม่ให้กลิ่นหอมหายไปง่ายๆ และรักษาความร้อนของน้ำชาไว้ได้; สม่ำเสมอ ปฏิบัติต่อแขกอย่างเท่าเทียมกัน; หมด ดื่มน้ำชาให้หมด อย่าแช่ใบชานานเกินไป น้ำชาต้องไม่ขม”

มือที่รินน้ำชาของซิ่วยู่หยุดชะงัก ตอนที่มู่จิ่งซีพูดว่าเป็นการไม่เคารพแขก น้ำชานั้นมีฟองเป็นชั้นจริงๆ นางตกใจและมองไปที่พระชายารองเสิ่น

พระชายารองเสิ่นแอบส่งสายตาให้ซิ่วยู่ว่าอย่าหุนหันพลันแล่น จากนั้นก็มองไปที่มู่จิ่งซีด้วยรอยยิ้ม “นึกไม่ถึงเลยว่าท่านพี่จะมีพิธีชงชาเช่นนี้ ดูเหมือนว่าข้าจะตาไม่ถึง ต่อไปจะชงชาตามคำแนะนำของท่านพี่อย่างแน่นอนเพคะ”

นึกไม่ถึงเลยว่ามู่จิ่งซีจะเข้าใจมากขนาดนี้ หรือแม้แต่สิ่งที่เรียกว่าความใส่ใจในการชงชา และมีบางอย่างที่นางก็ไม่รู้

ในใจของพระชายารองเสิ่นแปรปรวน

มู่จิ่งซีพยักหน้าด้วยรอยยิ้มจางๆ หยิบถ้วยชาขึ้นมาแล้วเป่าชา เมื่ออุณหภูมิพอดีที่จะดื่มได้ นางก็จิบแล้วพยักหน้า “เป็นชาดีจริงๆ! สีชาสะอาดสดชื่น กลิ่นหอมติดปาก เป็นชาหลงจิ่งชั้นดีจริงๆ!”

พระชายารองเสิ่นก็หยิบถ้วยชาขึ้นมาแล้วจิบด้วยรอยยิ้ม

“ข้าต้องขอบคุณน้องหญิงด้วย หากไม่ใช่เพราะน้องหญิง วันนี้คงไม่ได้ลิ้มรสชาหลงจิ่งที่ดีขนาดนี้!” มู่จิ่งซีมองเข้าไปในดวงตาอันสงบนิ่งของพระชายารองเสิ่นและพูดอย่างสุภาพ

“ท่านพี่ ใช่ที่ไหนกันเล่าเพคะ! ท่านกับข้ามาสามีร่วมกัน สนิทสนมกันเหมือนพี่สาวน้องสาว แน่นอนว่าต้องแบ่งปันสิ่งของเหล่านี้กับท่านพี่” พระชายารองเสิ่นตอบด้วยรอยยิ้มทันที

มู่จิ่งซีในวันนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก

แม้ว่าใบหน้าจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ทุกที่เป็นผนังทองแดงกำแพงเหล็ก ต้องการรู้อะไรบางอย่าง แต่ไม่มีทางที่จะรู้ หรือแม้แต่ไม่มีทางที่จะทำได้ ทำให้นางแอบขมวดคิ้ว

สำหรับเจตนาที่ฉู่เทียนฉือที่ไปที่เรือนดอกเหมยเมื่อคืน นางก็ไม่ได้สงสัยอะไรมากนัก

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็พูดคุยกันตลอดทั้งบ่าย

หน้าตาดูเหมือนว่าได้เจอกันช้าไป และพี่สาวน้องสาวเรียกกันอย่างสนิทสนมมาก คนที่ไม่รู้คงคิดว่าทั้งสองเป็นฝาแฝดกัน

บางครั้งคำพูดหยอกล้อเพียงไม่กี่คำก็ทำให้ซิ่วยู่และหงหลิงหัวเราะไม่หยุด

โดยรอบมีเหล่าสาวใช้เดินผ่านไปมาอยู่ตลอด และต่างงุนงงเมื่อเห็นทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ในศาลาชมจันทร์

ความสัมพันธ์ของพระชายากับพระชายารองเสิ่นดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด? หรือว่าพระชายาจะเปลี่ยนนิสัย และไม่เป็นศัตรูกับพระชายารองเสิ่นแล้ว?

สักพักในจวนอ๋องก็มีการวิพากษ์วิจารณ์อีกระลอกหนึ่ง และข่าวที่เมื่อคืนฉู่เทียนฉือไปที่เรือนดอกเหมยไม่ถึงสิบห้านาทีแล้วจากไปก็ถูกระงับ

ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว มีสาวใช้คนหนึ่งมารายงานที่ศาลาชมจันทร์ว่าฉู่เทียนฉือมาแล้ว อาหารเย็นก็พร้อมแล้ว และรอให้พระชายารองเสิ่นไป

มู่จิ่งซีไม่อยากรบกวนเรื่องดีๆ ของผู้อื่น จึงรีบลุกขึ้นกล่าวลา “ข้ายังมีเรื่องในจวนต้องจัดการ น้องหญิงไปปรนนิบัติรับใช้ท่านอ๋องเสวยอาหารเย็นเถิด”

พระชายารองเสิ่นออกปากให้อยู่ต่อ แต่มู่จิ่งซีส่ายหัวปฏิเสธ

ไปมาหาสู่กัน พระชายารองเสิ่นก็ไม่ได้บังคับ และปล่อยให้มู่จิ่งซีจากไป

มองตามหลังมู่จิ่งซีที่จากไปอย่างแน่วแน่ ความงุนงงที่หว่างคิ้วของพระชายารองเสิ่นลึกมากยิ่งขึ้น

“พระชายากำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่? หากเป็นแต่ก่อน ขอแค่เป็นที่ที่ท่านอ๋องปรากฏตัว นางจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเข้าใกล้อย่างแน่นอน ตอนนี้พระชายารองเชิญให้นางอยู่ทานอาหารเย็นด้วยกันกับท่านอ๋อง นึกไม่ถึงเลยว่าพระชายาจะปฏิเสธ” ซิ่วยู่พูดด้วยความงุนงงอย่างมาก