บทที่ 16 เลื่อนตำแหน่ง

เมื่อได้ยินฉู่เทียนฉือก็ขมวดคิ้ว และดวงตาเย็นชายิ่งขึ้น “นางบอกเจ้าว่าอยากพบข้าหรือ?”

“อา ท่านพี่บอกว่าอยากพบท่านอ๋องจริงๆ เพคะ” พระชายารองเสิ่นหวั่นไหว และก้มหน้าตอบ

สีหน้าของฉู่เทียนฉือเยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ และจากไปโดยไม่พูดอะไร

พระชายารองเสิ่นยืนอยู่ตรงนั้นและยิ้มช้าๆ ไม่ว่ามู่จิ่งซีจะเปลี่ยนไปอย่างไร ก็ไม่เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย

เรือนดอกเหมย

หลังจากทานอาหารเย็นแล้ว มู่จิ่งซีก็นั่งตัวตรงอยู่ในห้องโถงรับรอง ดวงตาอันงดงามเปล่งประกายมองไปยังสาวใช้ทั้งสิบคนที่เรียงรายอยู่ด้านล่าง

สี่ห้าคนในนั้นเป็นสาวใช้ระดับชั้นที่สาม และที่เหลือเป็นสาวใช้ระดับชั้นที่สอง

จะต้องเลื่อนตำแหน่งสาวใช้สามคนจากในนั้น

หงหลิงเคยพูดถึงคนสองคนกับนาง และนางก็เชื่อสายตาของหงหลิง

นางกวาดสายตาอันดุดันไปบนใบหน้าของพวกนาง และเห็นปฏิกิริยาของพวกนางอยู่ในสายตา

บรรยากาศเงียบสงบ สาวใช้ทั้งสิบคนก็ค่อยๆ ตึงเครียด

“วันนี้พระชายาเรียกพวกเจ้ามาที่นี่ ไม่มีเรื่องอื่นใด เพียงแค่ต้องการเลือกคนสามคนจากในหมู่ของพวกเจ้าออกมาเป็นสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติรับใช้ข้างกาย” หงหลิงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

พระชายามีนิสัยก้าวร้าว และไม่ใช่เจ้านายที่จะรับใช้ได้ง่ายๆ หากต้องปรนนิบัติรับใช้ข้างกาย คงยากที่จะรักษาชีวิตไว้ได้! ไม่มีใครในจวนอยากจะรับใช้พระชายา ล้วนแต่ชอบไปรับใช้พระชายารองเสิ่น

ในขณะที่พวกนางลังเลที่จะปฏิเสธ มู่จิ่งซีก็ส่ายหัวและแอบขบขันตนเอง สาวใช้เหล่านี้คงรู้สึกว่านางเป็นสัตว์ร้าย!

กลัวที่จะรับใช้นางขนาดนี้เชียวหรือ?

หงหลิงหันหน้าไปทางมู่จิ่งซีแล้วถามว่า “พระชายา ดูดีแล้วหรือไม่เพคะ?”

มู่จิ่งซีพยักหน้า แล้วยื่นนิ้วอันเรียวยาวชี้ไปที่สามคนในนั้น และให้พวกนางออกมาทีละคน “พวกนางสามคนก็แล้วกัน”

เมื่อทั้งสามคนได้ยิน บางคนก็ดีใจ และบางคนก็สีหน้าซีดขาวด้วยความตกใจมาก

หนึ่งในนั้นคุกเข่าลงบนพื้น โขกศีรษะให้มู่จิ่งซี และขอร้องว่า “พระชายาได้โปรดเลือกคนอื่นเถิดเพคะ บ่าวเป็นคนไม่ละเอียดอ่อน มิกล้ารับใช้พระชายาเพคะ อีกอย่างบ่าวเคยชินกับการทำงานหยาบ ยากที่จะทำงานที่ละเอียดอ่อน เป็นบ่าวไม่รู้จักกาลเทศะ กลัวว่าจะทำให้พระชายาอับอายเพคะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มู่จิ่งซีก็มองไปยังหญิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เลิกคิ้วขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม “เงยหน้าขึ้นมา”

หญิงผู้นั้นทำตามที่บอกและเงยหน้าขึ้นช้าๆ

เมื่อมองดูใบหน้าของนาง มู่จิ่งซีก็ตกตะลึงเล็กน้อย

รูปลักษณ์หน้าตาโดดเด่น โดยเฉพาะดวงตาทั้งคู่ที่มีเสน่ห์และน่าสงสาร ในเวลานี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความดื้อรั้นที่อยู่ในดวงตาส่วนลึกของนางได้

“ชื่ออะไร? ปีนี้อายุเท่าใด? ทำงานอยู่ในจวนอ๋องมากี่ปีแล้ว?” มู่จิ่งซีละสายตาที่มองอย่างละเอียดถี่ถ้วน และถามด้วยเสียงทุ้ม

หญิงผู้นั้นตะลึงงัน เดิมทีคิดว่าการปฏิเสธของนางจะดึงดูดไม้กระดาน แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามู่จิ่งซีจะไม่โกรธ

หงหลิงที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ด้านข้างนาง เตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย “พระชายากำลังถามเจ้า”

“บ่าวชื่อชิวจวี๋ ปีนี้อายุสิบหก อยู่ในจวนอ๋องมาตั้งแต่เด็กเพคะ” ชิวจวี๋ระงับสีหน้าท่าทางที่ประหลาดใจทันที ก้มหน้า ไม่กล้าหุนหันพลันแล่น และตอบอย่างตรงไปตรงมา