บทที่ 21 อยู่เงียบๆสงบเสงี่ยมหน่อย

ไก่มีความยืดหยุ่นมาก หนังไม่มันเยิ้ม เมื่อเทียบกับไก่ย่างและไก่ตุ๋นที่เขากินเมื่อก่อนก็มีรสชาติที่ดี เมื่อเห็นมู่จิ่งซีที่ตั้งใจกิน เขาก็รู้สึกแปลกใจมาก

เขารู้ดีว่า พวกแม่นมข้ารับใช้ในครัวเล็กเรือนดอกเหมยไม่มีทางทำอาหารรสเลิศเช่นนี้ได้แน่

ดูแล้ว มู่จิ่งซีไม่ได้ไร้สาระขนาดนั้น และเหมือนจะมีหลายจุดที่เขายังไม่เข้าใจ

มองดูนางเสร็จแล้ว ก็ก้มหน้ากินไก่นึ่งเกลือต่อ

นี่! ไหนว่าไม่กินไง? ทำไมถึงกินเก่งเช่นนี้? แถมยังแอบมองนางอีก! มู่จิ่งซีแอบด่าในใจ

หลังจากได้กินไก่แล้ว ฉู่เทียนฉือรู้สึกตัวเองกินได้มากขึ้น หงหลิงเห็นฉู่เทียนฉือมองไปยังซุปเป็ดถังเช่า ก็รีบตักใส่ถ้วยให้ฉู่เทียนฉือทันที

ในตอนที่ดื่มคำแรกนั้น ก็รู้สึกได้ถึงรสชาติที่เอร็ดอร่อย

แตกต่างจากซุปเป็ดที่เคยกินก่อนหน้านั้น และสีของซุปก็ทำให้คนอยากกินมากขึ้น เขาอดใจไม่ไหวดื่มไปอีกหลายคำ

มู่จิ่งซีเห็นเขาดื่มหมดทั้งถ้วย ก็ให้หงหลิงตักอีกถ้วย แต่นางก็รู้สึกเสียดายนิดๆ

นางแอบเบะปาก แล้วพูดว่า: “นี่คือซุปเป็ดถังเช่า ใช้เวลาในการต้มเกือบชั่วโมง สามารถดับความร้อนและล้างพิษ บำรุงปอด ลดอาการร้อนใน และป้องกันความชรา แม้ว่าจะเป็นฤดูใบไม้ผลิ แต่ดื่มแล้วก็ดีเหมือนกัน แต่วันนี้ข้าทำมาแค่ประมาณห้าถ้วยเท่านั้น”

คำพูดนี้ก็คือ เจ้าดื่มไปถ้วยหนึ่งแล้ว และกินข้าวแล้วด้วย จะโลภมากไม่ได้ กินแค่นี้ก็พอ

ฉู่เทียนฉือเหมือนจะฟังออกว่านางหมายความว่าอย่างไร ใบหน้าเย็นชาของเขายังคงไม่เปลี่ยน แค่พยักหน้าแล้วเอ่ยชมสองคำอย่างขี้เหนียว: “ไม่เลว”

ต่อมาก็ดื่มอีกสองคำเงียบๆ

หลังจากดื่มหมดอีกถ้วย หงหลิงก็คีบขาหมูที่นุ่มและมันเงาให้เขาอีกชิ้น แต่เขาแค่เหลือบมองมันและไม่ได้กินมัน

มู่จิ่งซีกวาดตามอง เห็นว่าเขาไม่กิน นางก็เบะปาก ไม่กินก็ดี!

ฉู่เทียนฉือมองไปยังอาหารอีกจาน ก็คือไข่ข้นหน้าเนื้อ

ไข่สีเหลืองห่อเนื้อเอาไว้ด้วยกัน เขามองอยู่นานก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ก็เลยรีบหันไปมองมู่จิ่งซีในทันที

รู้สึกได้ถึงสายตาของเขา มู่จิ่งซีก็อธิบายเสียงเรียบ: “อาหารจานนี้เรียกว่าไข่ข้นหน้าเนื้อ วัตถุดิบหลักก็คือไข่กับเนื้อวัว มีประโยชน์ทางโภชนาการมากๆ”

ฉู่เทียนฉือพยักหน้า หงหลิงรีบคีบใส่จานเล็กให้เขา เขาก็คีบมันเข้าปากอย่างสง่างาม

เนื้อหอมนุ่มเนียน ไข่หอมไม่คาว ไม่เลวเลย!

หงหลิงเห็นสีหน้าของเขาเหมือนจะถูกใจอาหารจานนี้มาก ก็เลยคีบให้เขาอีกสองชิ้น

“พระชายา กินข้าวต้มไหมเจ้าคะ?” ชิงผิงเห็นมู่จิ่งซีวางตะเกียบลงแล้ว ก็เลยเอ่ยปากถาม

มู่จิ่งซีพยักหน้า: “เอามาถ้วยหนึ่งก็ได้”

ชิงผิงรีบตักอีกถ้วย ยังไงชาติก่อนมู่จิ่งซีก็ได้รับการศึกษาขั้นสูง และเป็นพี่ใหญ่ในบ้าน มารยาทการรับประทานบนโต๊ะอาหารนั้นดีมาก ตอนกินข้าวต้ม ไม่ช้าเกินและไม่เร็วเกินไป สง่างามน่าชมมาก

ฉู่เทียนฉือหันไปมองมู่จิ่งซีโดยไม่รู้ตัว พอมองแล้วก็ไม่ละสายตาอีกเลย หงหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆเห็นแล้ว คิดว่าฉู่เทียนฉืออยากกินข้าวต้มเหมือนกัน ก็เลยรีบไปตักมาให้หนึ่งถ้วย

ในตอนที่วางไว้ตรงหน้าฉู่เทียนฉือ เขาก็ขมวดคิ้วไม่ได้กิน

เห็นภาพนี้แล้ว มู่จิ่งซีก็กระตุกมุมปากอีกครั้ง เขาคงกินไม่ลงแล้วสินะ?

ทั้งที่กินข้าวแล้ว ยังจะมากินกับนางอีก!