บทที่ 23 เชิญพระชายา

ทำไมถึงเปลี่ยนไปกะทันหันเช่นนี้? เมื่อกี้เห็นสีหน้าพระชายาเหมือนจะไม่ชอบภาพนี้มาก?

ภาพนี้เป็นของที่ดีที่สุดที่นางเลือกมาจากสินเดิมของนาง!

“ภาพนี้เป็นของกบฎจากราชวงศ์ก่อน! ผู้ที่เก็บสะสมภาพนี้ไว้ จะต้องถูกประหาร!” มู่จิ่งซีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ว่าไงนะ?!” ฮูหยินสามทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างตกใจ มันจะเป็นของราชวงศ์ก่อนได้อย่างไร?

ลูกตาของนางกลอกไปมาไม่หยุด หน้าผากเหงื่อแตก

หรือว่า ก่อนจะแต่งงานแม่ใหญ่ตั้งใจทำร้ายนาง? เอาของนี้เป็นสินเดิมของนาง?

น่าโมโหนัก แม่ใหญ่ไม่อยากเห็นนางได้ดี! ก็เลยคิดจะทำร้ายนาง!

ไม่สิ เมื่อก่อนนางเคยเห็นภาพนี้ ภาพก็ยังเป็นภาพนี้ แต่ข้างบนกลับมีตัวหนังสือเพิ่มขึ้นมา!

หรือว่า……หรือว่ามีคนคิดจะทำร้ายนางจริงๆ?

ฮูหยินใหญ่กับฮูหยินสี่สบตากัน ฮูหยินสามบังอาจมากจริงๆ!

วันนี้พวกนางสามคนมาก็แค่อยากมาค้นหาความจริง เพื่อดูว่าพระชายากับรองพระชายาเสิ่นมีความสัมพันธ์แบบไหน!

แต่ว่ายังไงมู่จิ่งซีก็เป็นลูกในสมรสของแม่ทัพใหญ่ ตำแหน่งสูงศักดิ์ พวกนางเป็นคนในจวนอ๋อง ถึงแม้จะทำให้ท่านอ๋องดูก็ต้องเอาของขวัญที่เหมาะสมมาให้

แต่ไม่คิดว่าฮูหยินสามจะทำเช่นนี้!

ไม่ดูให้ดีก่อน ไม่รู้หรือไงว่าของขวัญจะส่งกันสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้?

หากมีคนรู้เข้า มู่จิ่งซีไม่รอด อนุภรรยาที่ต่ำต้อยอย่างพวกนางจะรอดได้อย่างไร?!

ทั้งสองอดไม่ได้หันไปมองฮูหยินสามด้วยสายตากล่าวโทษ

“พระชายา บ่าวไม่รู้ว่านี่คือสิ่งใด บ่าวไม่รู้เรื่องเลยเจ้าค่ะ! หากบ่าวรู้ล่ะก็ จะต้องเอาไปเผาแน่นอน ไม่กล้าเอามาให้พระชายาหรอกเจ้าค่ะ?! ขอพระชายาได้โปรดให้อภัย!” ฮูหยินสามทำตัวไม่ถูก น้ำเสียงสั่นเทาและคำนับหัวโขกพื้นหลายครั้ง

มู่จิ่งซีขมวดคิ้ว เห็นสีหน้าฮูหยินสามเหมือนจะไม่ได้เสแสร้ง

ฮูหยินสามไม่ใช่คนโง่ ไม่มีทางเอาภาพต้องห้ามมาให้นาง ในนี้จะต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ

นางกวาดตามองฮูหยินใหญ่และฮูหยินสี่เงียบๆอย่างเย็นชา แล้วมองไปยังฮูหยินสามอีกครั้ง “หื้ม? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าจริงเหรอ?”

“มีคนคิดจะทำร้ายบ่าวแน่นอนเจ้าค่ะ! ขอพระชายาคืนความยุติธรรมให้กับบ่าวด้วย!” ฮูหยินสามคำนับสามครั้ง

นางกลัวมากจริงๆ กลัวว่าครั้งนี้จะติดกับใครอีก คนผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมจริงๆ! ทำเอานางตั้งหลักไม่ทัน!

มู่จิ่งซีขมวดคิ้ว ให้หงหลิงนำภาพมาไว้ตรงหน้าของนาง

หลังจากตรวจสอบดูอย่างละเอียดแล้ว นางพบว่าสีหมึกบนภาพวาดจางลงบ้าง และแม้ว่าคำเหล่านี้จะเขียนด้วยความเบามือมากและสีหมึกที่เข้ม แต่เมื่อตรวจสอบดูอย่างใกล้ชิด ตามความเข้าใจเมื่อชาติที่แล้วของนาง ตัวหนังสือเหล่านี้เพิ่งเขียนลงไปเมื่อสองวันก่อน!

นัยน์ตาสีดำของนางกลอกไปมา สายตามองไปยังฮูหยินสามฟางหรงเหมยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นตกใจตัวเนื้อตัวสั่นคลอนอีกครั้ง

สายตาเฉียบคม ให้คนไม่อาจหลบไปไหนได้

เรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือของฟางหรงเหมยแน่นอน นางไม่ได้โง่ขนาดนี้ แต่ว่า……

มู่จิ่งซีแอบส่ายหน้า เรื่องนี้นางไม่อยากยุ่ง และไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งด้วย เดี๋ยวจะหาเรื่องใส่ตัวอีก

เรื่องนี้จะเป็นยังไงก็คงต้องดูโชคชะตาของฟางหรงเหมยเองแล้วล่ะ!

ฮูหยินใหญ่กับฮูหยินสี่มองมู่จิ่งซีอย่างตื่นเต้น

เรื่องในวันนี้ ถึงแม้ปัญหาจะเกิดจากฟางหรงเหมย แต่พวกนางสามคนมาด้วยกัน ก็ต้องถูกลากเข้าไปเกี่ยวแน่นอน ทางที่ดีขอให้ฟางหรงเหมยไม่เป็นไรจะดีกว่า

ทุกคนหันไปมองมู่จิ่งซี หวังว่ามู่จิ่งซีจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้อย่างราบรื่น

“ยังไงข้าก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เรื่องนี้ก็คงตัดสินใจอะไรไม่ได้ หงหลิง เจ้าพาน้องสามคนไปหารองพระชายาเสิ่นเถอะ ให้น้องเสิ่นเป็นคนตัดสินใจเอง” มู่จิ่งซีลดสายตาลง แล้วออกคำสั่งเสียงเบา