บทที่ 28 กลับจวนเยี่ยมครอบครัว

จวนอ๋องหนานหยางอยู่ทิศใต้สุดของเมืองหลวง จวนแม่ทัพอยู่ทิศเหนือสุดของเมืองหลวง แค่เวลาที่ใช้ในการเดินทางก็ปาไปสองชั่วโมงแล้ว

โครงสร้างของรถม้าโบราณนั้นเรียบง่ายและล้อทำจากไม้ซึ่งกระแทกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้ว่าจะปูผ้าหนาและขนสัตว์หลายชั้นอยู่ข้างใต้ ก็ยังกระแทกจนทำให้เจ็บก้นอยู่ดี

บิดเอวอย่างไม่สบายตัว มู่จิ่งซีกระตุกมุมปาก รถม้านี้ไม่เหมาะกับคนนั่งจริงๆ!

“อีกสิบห้านาทีก็ถึงแล้ว” ข้างหูมีเสียงเย็นชาของฉู่เทียนฉือดังขึ้น

มู่จิ่งซีเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้มองไป

ผ่านไปสิบห้านาที ในที่สุด รถม้าก็ได้หยุดลง

ฉู่เทียนฉือลงจากรถม้าก่อน จากนั้นก็ยื่นมือเรียวยาวของเขาไปตรงหน้ามู่จิ่งซี

มู่จิ่งซีก้มหน้าแล้วยิ้มอย่างเขินอาย วางมือที่อ่อนนุ่มไร้กระดูกลงบนฝ่ามือของเขา แล้วลงจากรถม้าด้วยการพยุงของเขา

ภาพพลอดรักกันของพวกเขา ปรากฏสู่สายตาของทุกคนในจวนแม่ทัพที่มายืนต้อนรับหน้าประตู

หน้าประตูจวนแม่ทัพ แม่ทัพใหญ่มู่ชิว นายหญิง คุณชายสามคน คุณหนูอีกห้าคน ยังมีสาวรับใช้แม่นมทั้งหลายอีก ต่างก็เห็นทั้งสองรักกันดี

มู่จิ่งซีเดินตามหลังฉู่เทียนฉือไปหาพวกเขา

“ข้าขอคารวะท่านอ๋องหนานหยาง ขอท่านอ๋องอายุยืน” มู่ชิวโค้งคำนับ ที่เหลือด้านหลังก็รีบทำความเคารพตาม

ใบหน้าเย็นชาที่ไม่เคยเปลี่ยนของฉู่เทียนฉือก็ฉีกยิ้มเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ไม่ค่อยสนิทสักเท่าไหร่ “ท่านแม่ทัพไม่ต้องเกรงใจไปหรอก ลุกขึ้นเถอะ”

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง”

หลังจากทุกคนลุกขึ้นกันแล้ว มู่จิ่งซีก็เดินออกมาจากด้านหลังของฉู่เทียนฉือ มาถึงข้างหน้ามู่ชิว แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ลูกขอคารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ”

มู่ชิวก็ถึงหันไปมองมู่จิ่งซี

ชนชั้นสูงในเมืองหลวงต่างก็รู้ดีว่า มู่จิ่งซีมีนิสัยเอาแต่ใจหยาบคาย ไม่ได้รับความโปรดปรานจากอ๋องหนานหยาง

ผู้ที่เป็นคนจัดการงานในจวนก็เป็นแค่รองพระชายาเสิ่น ลูกสาวของเสิ่นจ่ายเซี่ยง ด้วยเหตุนี้เขาถูกเพื่อนร่วมงานหัวเราะเยาะ และทำให้เขาต้องอับอายทุกครั้งที่พบพวกเขา

หลังจากมองดูมู่จิ่งซีที่ทำตัวมีมารยาท ก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “พระชายาไม่ต้องเกรงใจไปหรอก”

ได้ยินดังนั้น มู่จิ่งซีที่ก้มหน้าอยู่ก็แสยะยิ้มเย็นชา

ตามความทรงจำ มู่ชิวไม่เคยมองมู่จิ่งซีที่เป็นลูกในสมรสเลย แม้แต่ภรรยาเอกก็ไม่ค่อยสนใจด้วย แต่กลับโปรดปรานอนุภรรยาเสียมากกว่า

โค้งคำนับเล็กน้อย ลุกขึ้นแล้วหันไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างมู่ชิว

นางสวมชุดผ้าแพรชั้นดี แต่งตัวหรูหรา แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้า น้ำตาคลอเบ้ามองมู่จิ่งซี

มู่จิ่งซีใจสั่น นึกถึงแม่ที่อ่อนโยนของตัวเองเมื่อชาติก่อน

พอเห็นสีหน้าที่เป็นห่วงของนางแล้ว ก็รีบเดินไปข้างหน้า แล้วจับมือที่เย็นเฉียบของนางไว้

“ท่านแม่” มู่จิ่งซีเรียกเสียงหวาน

หลี่ซื่ออดทนกลั้นน้ำตาที่ใกล้จะไหลออกมาแล้วพยักหน้า: “จิ่งซี เจ้าสบายดีหรือไม่?”

“สบายดีเจ้าค่ะ ข้าสบายดี ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก” มู่จิ่งซีตบหลังมือที่แห้งเหี่ยวของหลี่ซื่อเป็นการปลอบใจ

ในจวนแม่ทัพ นอกจากหลี่ซื่อแล้ว ก็ไม่มีใครที่เป็นห่วงนางจริงๆสักคน

หลี่ซื่อน่าสงสารมาก หากนางรู้ว่า ลูกสาวที่นางปกป้องมาทั้งชีวิตได้เสียชีวิตไปแล้ว จะเสียใจแค่ไหน

ตบมือของนางเบาๆปลอบใจ มู่จิ่งซีก็ขมวดคิ้ว ผอมแห้งเช่นนี้ และมือก็ยังเย็นเฉียบอีก

แล้วมองดูสีหน้าของหลี่ซื่อ หรือว่าจะป่วย?

ในตอนที่นางกำลังคิดอยู่นั้น ข้างหูก็มีเสียงกระแอมเบาๆดังขึ้น

หันไปมองตามเสียง ก็เห็นคุณหนูรองมู่หลินมองนางอย่างดูถูก แล้วพูดกับนางว่า: “ท่านพี่อยากคุยก็เข้าไปคุยกันในบ้านสิ คุยกันที่นี่ จะให้ท่านอ๋องกับท่านพ่อรอพี่หรือไง?”