บทที่ 3 โยนเผือกร้อน

เนื่องจากความทรงจำในสมอง มู่จิ่งซีไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับพวกเขา

แต่สำหรับฉู่เทียนฉือ ในความทรงจำคนผู้นี้ก็มีเพียงคำว่าหล่อคำเดียวที่สามารถบรรยายได้

สายตาของนางมองไปที่ร่างของฉู่เทียนฉือ และเห็นกับตา แต่พบว่าบุรุษผู้นี้ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย!

ร่างกายเย็นราวกับน้ำแข็ง ยืนอยู่ที่ใดก็ไม่ต่างจากภูเขาน้ำแข็ง

ไม่รู้ว่ามู่จิ่งซีคนเดิมชอบบุรุษผู้นี้ที่ใด! แถมยังทำให้บ้าคลั่ง!

จากนั้นย้ายสายตาไปที่พระชายารองเสิ่น ช่างสง่างามจริงๆ งดงามราวกับดอกเบญจมาศ มิน่าเล่าถึงได้เป็นที่รักของฉู่เทียนฉือ

ตั้งแต่พระชายารองเสิ่นเข้ามาในห้องก็สังเกตนางอยู่ตลอด หลังจากเห็นสายตาของนาง ก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มทันที

มู่จิ่งซีก็ยิ้มและพยักหน้าให้นาง ในที่สุดก็มองไปที่ซ่งเสวี่ยด้วยดวงตายิ้มแย้ม และสายตาเยือกเย็นในทันที

เมื่อสังเกตเห็นสายตามองของมู่จิ่งซี ซ่งเสวี่ยก็รีบก้มหน้าลง น้ำตาในเบ้าตาไหลลงมาทันที ช่างน่าสงสารจริงๆ!

ทั้งสามคนนั่งลง และหงหลิงรินน้ำชา

“ไม่ทราบว่าท่านอ๋อง น้องเสิ่น และน้องซ่งมาหาข้ามีเรื่องอันใด?” หลังจากละสายตา มู่จิ่งซีก็ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หลังจากนั่งลง ฉู่เทียนฉือก็หยิบถ้วยชาขึ้นมาแล้วเป่าฟองบนน้ำชา ในขณะที่กำลังจะจิบ เขาก็ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงที่เย็นชาของมู่จิ่งซี

พระชายารองเสิ่นก็ประหลาดใจมากเช่นกัน

เมื่อก่อนหากมู่จิ่งซีคว้าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ได้แม้แต่นิดเดียว นางจะกัดไม่ปล่อยอย่างแน่นอน เมื่อวานซ่งเสวี่ยทำเรื่องเช่นนั้น หากเป็นแต่ก่อน ในขณะนี้มู่จิ่งซีจะต้องอาศัยการที่ท่านอ๋องอยู่ที่นี่ พยายามคิดหาหนทางที่จะกำจัดซ่งเสวี่ยอย่างแน่นอน แต่ในเวลานี้......

ซ่งเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ และมองไปที่มู่จิ่งซีด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ทำไมนางถึงสงบเงียบเช่นนี้? เมื่อวานยังอาละวาดอยู่เลย?

สงบเงียบเช่นนี้ไม่ดีแน่ มิเช่นนั้นการแสดงต่อไปคงแสดงได้ยาก!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ไหล่ทั้งสองข้างของซ่งเสวี่ยก็สั่นไหว และพูดสะอึกสะอื้น “ท่านพี่ เมื่อวานข้าล่วงเกินท่าน ข้าสำนึกผิดแล้ว ท่านพี่ได้โปรดอย่าตำหนิข้าเลย วันหน้าหากท่านพี่ต้องการดุด่าตบตีข้า ข้าจะไปหลบเลี่ยงอย่างแน่นอน อีกทั้งยังจะคุกเข่าแทบเท้าท่าน แล้วปล่อยให้ท่านดุด่าตบตี”

มู่จิ่งซีเลิกหางคิ้วขึ้น คำพูดนี้ช่างพูดได้สวยงามจริงๆ

ก่อนอื่นยอมรับความผิดพลาดของตนเอง จากนั้นใส่ร้ายนางอย่างไร้ร่องรอย ทำให้คนคิดว่านางไม่มีเหตุผล และยืนกรานที่จะรังแกผู้หญิงตัวเล็กที่น่าสงสารคนหนึ่ง!

“ท่านพี่ น้องซ่งก็ไม่ได้ตั้งใจ เมื่อเห็นว่าท่านพี่ได้รับบาดเจ็บ นางก็โทษตัวเองเป็นอย่างมาก เมื่อวานนางไปหาข้าในทันที และสารภาพผิดกับข้า ครั้งนี้ท่านพี่ให้อภัยนางเถิด” พระชายารองเสิ่นที่อยู่ข้างๆ กล่าวด้วยรอยยิ้ม

ฉู่เทียนฉือยังคงเงียบ และดื่มชาอย่างจริงจัง

“ในเมื่อเป็นการสารภาพผิด เหตุใดถึงไม่มาสารภาพผิดกับข้า? หรือว่าข้าตายไปแล้ว จึงหมดหนทางที่จะสารภาพผิดกับข้า? อีกอย่าง......ข้าอยากรู้ว่าวันนี้นางมาขอโทษหรือว่ามาหาเรื่องกันแน่” รอยยิ้มบนใบหน้าของมู่จิ่งซียังคงอบอุ่นเหมือนสายลม แม้แต่การย้อนถามแต่ละคำถามก็พูดอย่างนุ่มนวล

“หากเป็นการขอโทษ ก็อย่าทำตัวน่าสงสารและเต็มไปด้วยน้ำตา ข้าดุด่าเจ้า แถมยังตบตีเจ้า? หากผู้อื่นเห็น คงคิดว่าข้าเป็นคนไร้เหตุผล!”

เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมา สีหน้าของซ่งเสวี่ยก็ซีดขาว

รอยยิ้มที่มุมปากของพระชายารองเสิ่นแข็งทื่อ

ฉู่เทียนฉือยังคงไม่ตอบสนองใดๆ มือที่ถือกาน้ำชาของหงหลิงหยุดชะงัก

พูดจบมู่จิ่งซีก็หยุดชั่วคราว มองไปที่ซ่งเสวี่ยแล้วพูดต่อว่า “ในเมื่อมาสารภาพผิด ก็พูดมาว่าเจ้าผิดที่ใด อย่าเอาแต่พูดว่าตนเองผิด แล้วไม่สามารถบอกเหตุผลได้”

ซ่งเสวี่ยตัวสั่น ริมฝีปากสั่นสะท้าน และน้ำตาไหลลงมาจากดวงตาด้วยความตกใจกลัว

ทำไมสถานการณ์ถึงแตกต่างไปจากที่นางคิดไว้อย่างสิ้นเชิง?!

หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง ซ่งเสวี่ยก็ยังไม่เอ่ยปาก ทันใดนั้นเสียงของมู่จิ่งซีก็เย็นชาลง “ดูเหมือนว่าในฐานะภรรยาเอกของอ๋องหนานหยางเช่นข้า นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีสถานะต่ำต้อยเช่นนี้ ไม่มีอนุภรรยาคนใดเห็นข้าอยู่ในสายตา ละเลยคำพูดของข้า!”

“หรือว่าในจวนหนานหยาง อนุภรรยาไปจนถึงคนรับใช้ทุกคน ล้วนแต่สามารถปีนขึ้นไปบนหัวของข้าได้! และข้าก็ทำได้เพียงปล่อยให้พวกเจ้าใส่ร้ายป้ายสี หลอกลวง ดูถูกเหยียดหยาม?! หือ?”