บทที่ 4 นิ่งดูดาย

มู่จิ่งซียิ้มเบาๆ และเงียบ

มาที่นี่ครั้งแรก คนที่กุมอำนาจในจวนอ๋องก็ไม่ใช่นาง สตรีทั้งสองคนในห้องล้วนได้รับความโปรดปรานจากฉู่เทียนฉืออย่างมาก แต่นางเป็นเพียงพระชายาเอกที่ไม่ได้ความโปรดปราน

แม้ว่าจะเป็นพระชายาเอก สถานะนี้ก็เป็นแค่ในนามเท่านั้น

แต่แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ นางก็จะไม่ยอมให้ตนเองถูกเอาเปรียบอย่างเด็ดขาด

ถึงอย่างไรอนาคตก็ยังอีกยาวไกล ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป

หากไปต่อไม่ไหวจริงๆ รำคาญเหลือทนแล้ว อย่างมากก็แค่สละตำแหน่งพระชายาเอก!

มู่จิ่งซีคิดถึงผลประโยชน์ของตนเองในใจ และไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของฉู่เทียนฉือที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ มาโดยตลอด

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

ในช่วงสองปีมานี้ เขาร่วมห้องกับนางแค่ในคืนวันแต่งงานเท่านั้น หลังจากนั้นก็ไม่เคยเหยียบเข้ามาในห้องของนางอีกเลย

แม้ว่าพวกเขาจะเจอกันในเรือนหลัก แต่นางสร้างความประทับใจที่ไม่ดีอย่างยิ่งให้เขา

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา หลังเรือนมักเกิดเรื่องวุ่นวายเพราะนาง

ในเวลานี้นางทำให้เขารู้สึกคาดเดาไม่ถูก!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทางที่เกียจคร้านตลอดเวลา แต่ดวงตาที่อันตรายทำให้คนไม่อาจละเลยได้

เรื่องทั้งหมดเป็นไปในทิศทางที่ถูกควบคุมโดยนาง แม้แต่เสิ่นโหรวที่ฉลาดมาตลอดก็ยังถูกนางควบคุม

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังคงถือถ้วยชาและจิบน้ำชาอย่างสง่างามและสบายๆ

“เรื่องนี้น้องซ่งทำไม่ถูกจริงๆ เป็นข้าที่ปกติแล้วปล่อยปละละเลยพวกเจ้า ตอนนี้ทำเรื่องที่ผิดเช่นนี้ และยังทำให้พระชายาได้รับบาดเจ็บ ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่สามารถปล่อยผ่านได้ แต่เห็นว่าเป็นความผิดครั้งแรก จึงจะลงโทษกักบริเวณน้องซ่งให้สำนึกผิดอยู่ในเรือนเหนือเป็นเวลาหนึ่งเดือน” พระชายารองเสิ่นพูดด้วยเสียงนุ่มนวล

ซ่งเสวี่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่พอคิดอีกที ไม่สามารถออกจากเรือนเหนือได้เป็นเวลาหนึ่งเดือน เรื่องนี้ต้องทำให้สตรีเหล่านั้นขบขันอย่างแน่นอน!

แอบเกลียด ขโมยไก่ไม่ได้แล้วยังเสียข้าวสารอีกหนึ่งกำมือ!

จุดที่สำคัญที่สุดคือ......นางมองไปที่ฉู่เทียนฉือ ในหนึ่งเดือนนี้เกรงว่าจะไม่ได้เจอเขาแล้ว......

“ท่านอ๋อง การลงโทษนี้ได้หรือไม่เพคะ?” พระชายารองเสิ่นหันหน้าไปมองที่ฉู่เทียนฉือ และถามด้วยเสียงนุ่มนวล

ฉู่เทียนฉือพยักหน้าเบาๆ

เสิ่นโหรวทำสิ่งต่างๆ อย่างละเอียดรอบคอบมาโดยตลอด ดังนั้นเขาจึงมอบหมายให้นางดูแลเรื่องในจวน

นี่ถึงจะทำให้พระชายารองเสิ่นวางหินก้อนใหญ่ที่ห้อยอยู่ในใจลงได้ ขอแค่ไม่ทำให้เขาไม่สบายใจก็พอแล้ว

จากนั้นนางก็มองไปที่มู่จิ่งซีอีกครั้ง และพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านพี่ ข้าจัดการเช่นนี้ได้หรือไม่?”

มู่จิ่งซีพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มอ่อนโยนราวกับลมในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้คนเกิดความเข้าใจผิด ดูเหมือนว่าคนผู้นั้นที่พูดจาเฉียบคมเมื่อครู่ ไม่ใช่คนที่อยู่ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง

หงหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่วันนี้พระชายาไม่อารมณ์เสีย มิเช่นนั้นท่านอ๋องอยู่ที่นี่อาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นได้ เมื่อถึงเวลานั้นต้องจบไม่ดีอย่างแน่นอน

ดูเหมือนว่าในตอนนี้จะดีที่สุด อย่างน้อยที่สุดพระชายาก็ได้เปรียบ ต่อไปเกรงว่าฮูหยินรองผู้นี้คงไม่กล้าไม่เห็นพระชายาอยู่ในสายตาอีก

“ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือไม่?” มู่จิ่งซีกวาดสายตามองไปที่พระชายารองเสิ่น ฉู่เทียนฉือ และซ่งเสวี่ยอย่างเย็นชา แล้วถามด้วยเสียงนุ่มนวล

ไม่รู้ว่านางได้รับบาดเจ็บหรือไม่? อยู่นานขนาดนี้ สิ่งที่ควรจัดการก็จัดการแล้ว ยังจะอยู่ที่นี่ไม่ยอมจากไปอีก?

ทำให้นางเสียเวลาพักผ่อนไปโดยเปล่าประโยชน์!

หงหลิงเงยหน้าขึ้นมองนาง นึกไม่ถึงเลยว่าพระชายาจะกล้าไล่ท่านอ๋อง?

หรือว่าพระชายาจะคิดได้แล้ว? ว่าไม่ควรโหวกเหวกโวยวายเพื่อเรียกความสนใจจากท่านอ๋อง?

ซ่งเสวี่ยกัดฟัน วันนี้เสียทั้งฮูหยินทั้งรี้พล ทำให้พระชายาได้เปรียบ และความประทับใจที่ท่านอ๋องมีต่อนางต้องไม่ดีอย่างแน่นอน ให้ตายเถอะ

พระชายารองเสิ่นลุกขึ้นเดินไปที่ข้างเตียงทันที แล้วกำชับมู่จิ่งซีว่า “ข้ามีโสมที่ฝั่งตะวันตกส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการ บำรุงร่างกายดีมาก อีกเดี๋ยวข้าจะสั่งให้คนนำมาให้ท่านพี่ ช่วงนี้ท่านพี่ดูแลร่างกายให้ดี รอให้ท่านพี่หายดีแล้ว ข้าจะเชิญท่านพี่ไปดื่มชาชมดอกไม้”