บทที่ 5 ต้องมีกำลังสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง

เรือนไผ่ เรือนของพระชายารองเสิ่น เสิ่นโหรว

ตามชื่อเรือนเลย เสิ่นโหรวชอบแต่ต้นไผ่

หลังจากแต่งงานเข้ามาในจวนอ๋องไม่กี่เดือน พี่กุ้ยเฟยก็ปลูกต้นไผ่ทั่วเรือนของเสิ่นโหรว ว่ากันว่าในฤดูร้อนเย็นสบายมาก

ต่างจากเรือนดอกเหมยของมู่จิ่งซี ในเรือนดอกเหมยมีพืชคล้ายเถาวัลย์เพียงไม่กี่ต้น และไม่มีดอกเหมย

“ทำไมตั้งแต่กลับมาจากที่พระชายา พระชายารองก็เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา? หรือว่าเป็นเพราะกังวลเรื่องที่ท่านอ๋องเข้าไปในวังอีกแล้วเพคะ?” ซิ่วยู่สาวใช้ของเรือนไผ่ถามด้วยความเป็นห่วง

มือไม่ว่าง รินน้ำร้อนที่เพิ่งต้มเมื่อครู่ลงในถ้วยชาแล้วยื่นให้เสิ่นโหรว

เสิ่นโหรวได้สติและตอบว่า “ท่านอ๋องเข้าไปในวังแน่นอนว่ามีเรื่องต้องทำ ข้าไม่จำเป็นต้องกังวล เพียงแต่การกระทำของพระชายาในวันนี้ทำให้ข้าเกิดความสงสัย”

“พระชายาทำไมหรือเพคะ?” ซิ่วยู่รีบถาม

เมื่อพูดถึงพระชายา นั่นไม่ใช่ความสงบเลยจริงๆ ก่อเรื่องวุ่นวายแทบทุกวัน

เสิ่นโหรวขมวดคิ้ว กลอกตา พึมพำ และในที่สุดก็โบกมือสองครั้ง “ไม่เป็นไร ต่อไปให้คนรับใช้จับตาดูพระชายาให้มากขึ้น หากมีสิ่งใดก็ให้มารายงานข้า”

“เพคะ” ซิ่วยู่ตอบในทันที

“ตอนเย็นสั่งให้ห้องครัวทำอาหารที่ท่านอ๋องทรงโปรดเพิ่มหลายๆ อย่าง” เสิ่นโหรวสั่งด้วยเสียงนุ่มนวล

เมื่อนึกถึงฉู่เทียนฉือสามีของนาง จิตใจของนางก็อดไม่ได้ที่จะอ่อนโยน และรอยยิ้มบนใบหน้าก็สั่นไหว

เขาบอกว่าเย็นนี้จะมาที่เรือนไผ่

เมื่อซิ่วยู่ได้ยินก็ตอบรับทันที

นางรู้อยู่แล้วว่าเย็นนี้ท่านอ๋องจะมา ทุกครั้งที่ท่านอ๋องมา พระชายารองก็จะยิ้มเช่นนี้

นางยิ้มมุมปากทันที แล้วออกไปสั่งการ

......

ครึ่งเดือนต่อมา

เรือนดอกเหมย

หลังจากพักฟื้นมาระยะหนึ่ง อาการบาดเจ็บที่หัวของมู่จิ่งซีก็หายดีแล้ว

หลายวันมานี้หงหลิงทำหน้าที่ปรนนิบัติรับใช้นางอย่างเต็มที่มาโดยตลอด และเรื่องส่วนใหญ่ในเรือนดอกเหมย นางก็เป็นคนจัดการทั้งหมด

สิ่งที่ทำให้มู่จิ่งซีพอใจอย่างมากคือหงหลิงมีความสุขุมที่ไม่สมกับวัยของนาง ทำสิ่งต่างๆ ได้อย่างราบรื่น และไม่เคยทำผิดพลาด ทำให้นางคลายความกังวลได้มาก

หลังจากหายจากอาการบาดเจ็บ นางก็ลุกจากเตียงแล้วขยับเขยื้อน โดยไม่รู้สึกเวียนหัว จึงมาสูดอากาศที่ศาลาในเรือนดอกเหมย

มองดูทิวทัศน์แล้วสูดอากาศสดชื่น

มู่จิ่งซียกมุมปากขึ้น เมื่อเทียบกับมลพิษทางอากาศในศตวรรษที่ 21 อากาศที่นี่ไม่มีมลพิษเลยแม้แต่น้อย หายใจแล้วรู้สึกสบาย

ในเวลานี้มู่จิ่งซีเผชิญหน้ากับตัวตนใหม่ของนางอย่างเป็นทางการ

ในดวงตาสดชื่นแจ่มใส

นางไม่ใช่คนที่ถูกรังแกมาตลอด และยิ่งไม่ใช่คนที่ทะนุถนอมอ่อนโยน!

หากอยู่ในจวนอ๋องแห่งนี้ มีคนที่ไม่อยากให้นางมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข และรบกวนความสงบสุขของนาง นางจะไม่ใจดีมีเมตตา และทะนุถนอมอ่อนโยนอย่างแน่นอน!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉากที่อนุภรรยาทั้งสี่ไม่เห็นมู่จิ่งซีอยู่ในสายตาก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มอันเยือกเย็นบนริมฝีปาก

ต่อไปอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขจะดีกว่า มิเช่นนั้นเอะอะอะไรก็มาหาเรื่องนาง อย่าคิดว่านางจะปล่อยไปง่ายๆ!

แต่......ตอนนี้ ตำแหน่งในยามนี้ของนางช่างน่าอายเกินไป ไม่ได้รับความโปรดปราน ไม่มีอำนาจ แต่ยังคงเป็นพระชายาเอก!

แม้ว่าคนรับใช้ในจวนจะหน้าไหว้หลังหลอก และต่างพากันยืนอยู่ข้างพระชายารองเสิ่น แต่ดีว่ากฎเกณฑ์สมัยโบราณนั้นเข้มงวด สำหรับนางแล้วนับว่าเป็นประโยชน์

นางก้มลงจิบชา และคิ้วที่ขมวดแน่นก็ค่อยๆ คลายออก

เมื่อหงหลิงที่ยืนรับใช้อยู่ข้างหลังนางเห็นว่านางดื่มชาอย่างเงียบๆ จึงเงียบไม่พูดไม่จามาโดยตลอด

อันที่จริงหงหลิงชอบ ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมานางได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของพระชายา และแอบดีใจที่หลังจากผ่านเหตุการณ์นั้น พระชายาก็คิดได้

“ตอนนี้ร้านค้าหลายแห่งของข้าที่อยู่ในเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง?” มู่จิ่งซีถามเสียงใส