ตอนที่ 1 ข้ารับไว้เอง

หญิงสาวอรชรผู้หนึ่งกระโจนลงจากหน้าผาท่ามกลางเสียงกระบี่แว่วแผ่วเป็นการหลบหนีจากการตามล่าที่ไม่มีทางรอด

หัวหน้าคนชุดดำตะโกนลั่น “ตามลงไป! ตายก็ต้องเห็นศพ!”

แต่ยังไม่ทันเคลื่อนไหว ก็มีเงาคนกระซิบเร่งข้างหู

“หัวหน้า! มีกำลังคนจำนวนมากกำลังมาทางนี้!”

สีหน้าของหัวหน้าคนชุดดำเปลี่ยนไปทันที

เขาตัดสินใจรวดเร็ว “ล่าถอย!”

แม้จะรอดจากการตามล่า

แต่บาดแผลทั้งภายนอกและภายในก็สาหัสเกินเยียวยา

ม่านชิงเฉียว หญิงสาวผู้นั้น...

สิ้นลมหายใจกลางเงาไม้และเสียงสายลม

ขณะที่วิญญาณหลุดออกจากร่าง

นางนั่งเหม่ออยู่กลางความว่างเปล่า

ไม่มีความเจ็บ ไม่มีเสียงรอบข้าง

ราวกับถูกแขวนลอยอยู่เหนือทุกสิ่ง

ทันใดนั้น...เสียงกระบี่ดังแว่วขึ้นจากด้านบนหน้าผา

พร้อมเสียงของสตรีผู้หนึ่งดังกึกก้อง “ข้ายอมตาย!!”

ร่างของหญิงงามในชุดสูงศักดิ์พุ่งตกลงมากระแทกสายน้ำเป็นฟองวงกว้าง ไม่นาน...มีหญิงอีกคนกระโจนตามลงมาเสียงร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความสิ้นหวัง นางคือบ่าวรับใช้คนสนิท

ม่านชิงเฉียวลุกขึ้น มองเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยความสนใจ

ดวงตาสะท้อนภาพสตรีผู้หนึ่งยอมแตกละเอียดดั่งหยกแต่ไม่ยอมเป็นกระเบื้องที่สมบูรณ์

ภายในใจของม่านชิงเฉียวเกิดความนับถือขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ไม่กี่อึดใจ

บุรุษในชุดครามใบหน้าองอาจคมสันปรากฏตัวเหนือยอดมาพร้อมด้วยองครักษ์หลายสิบพวกเขากระโดดตามลงมาไม่ลังเล

ม่านชิงเฉียวเบิกตากว้าง “นั่น…ไม่ใช่ชินอ๋องหรือ?”

สายตาของนางจับจ้องเขาในทันที

ชินอ๋องกระโจนลงน้ำ ไม่นานก็พบร่างหญิงงามที่หมดสติไร้สีเลือด

ชายหนุ่มอุ้มนางขึ้นจากสายน้ำ ทันทีก็หยิบโอสถขวดหนึ่งขึ้นมาดันยาลงคอหญิงงามทันที

ม่านชิงเฉียวเบิกตา “โอสถหยดโลหิตมังกร!!”

โอสถล้ำค่าราคาเกินหมื่นตำลึง ใช้ได้เฉพาะผู้ที่เพิ่งเสียชีวิตไม่เกินช่วงลมหายใจสุดท้าย

นางจำได้...เพราะเป็นคนปรุงด้วยมือตนเอง

เขาถึงกลับใช้ยานี้เพื่อหญิงผู้นั้น

แม้องครักษ์จะดูลังเลจะห้าม

แต่เพียงเห็นสายตาของเขา ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใด

ม่านชิงเฉียวเหลือบไปมองวิญญาณของสตรีทั้งสอง