ตอนที่ 5 สร้างชื่อเสียง

ตอนที่ 5 สร้างชื่อเสียง

เฉิงหยวนค่อย ๆ หยดยาลงบนเลือดสีดำม่วง เขาจับจ้องมองสีเลือดที่ค่อย ๆ เปลี่ยนสีมีสีแดงแจมขึ้นมาบ้าง ชายหนุ่มถอนหายใจโล่งอกอย่างแรง แม้จะถอนพิษไม่ได้แต่นับว่ายังดี

เฉิงหยวนยุ่งอยู่กับการปรุงโอสถระงับพิษของกู้เซียวอวิ้น หลายวันแล้ว วันนี้คงได้มีเวลาผ่อนคลายบ้าง ขณะกำลังเอนกาย สายตาเหลือบไปเห็นตลับยาที่วางทิ้งเอาไว้ ขบคิดอยู่ครู่หนึ่งก็จำได้ว่าเป็นยาแก้พิษที่มู่เยี่ยนนำมา ชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจเอนกายกำลังจะหลับตาลงสายลมอ่อนพัดโชยกลิ่นหนึ่งเข้ามาแตะจมูก เขาพลันลืมตาเบิกกว้างขึ้น กระโดดลุกขึ้นแล้วเดินไปคว้าตลับยานั้นขึ้นมาดู

ดวงตาบอกว่าชายหนุ่มตกตะลึงสุดขีด รีบเอาเข็มมาทิ่มเม็ดยาจากนั้นก็รีบทดสอบบางอย่าง เขาจับจ้องมองปฏิกิริยาในถ้วยยาจนเหงื่อหยดเต็มใบหน้า

เลือดค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาด อย่างที่ควรเป็น

“ไม่น่าเชื่อ...นี่คือยาตัวนั้นจริง ๆ หรือนี่”

เฉิงหยวนคว้าตลับตาแล้ววิ่งออกไป องค์รักษ์หน้าห้องมองหมอเทวดาที่มีท่าทีลุกลนด้วยแววตาฉงน

ห้องอักษร

“มู่เยี่ยน ๆ”

เสียงตะโกนเรียกอย่างไร้มารยาทในจวนอ๋องดังขึ้น

กู้เซียวอวิ้นเงยนหน้าขึ้นมา เอ่ย “นั่นเสียงของเฉิงหยวนมิใช่หรือ” มู่เยียนยกมือคารวะอีกฝ่าย แล้วก้าวฝีเท้าออกไปเกือบชนกับเฉิงหยวนที่เข้ามาอย่างเร่งรีบ

เฉิงหยวนเห็นมู่เยี่ยนก็จับแขนอีกฝ่ายถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “มู่เยี่ยน!! เจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ยานี่!!เจ้าได้มันมาจากที่ใด”

กู้เหยียงหงขมวดคิ้วมองดูแล้วเอ่ยตอบแทน “นั่นไม่ใช่ ยาแก้พิษที่พระชายาให้ข้าหรือ”

มู่หยางจ้องมองแล้วตอบรับ “ขอรับ...”

มู่เยี่ยนเองก็พยักหน้ายืนยัน เฉิงหยวนหันมาหากู้เซียวอวิ้นแล้วเอ่ย “เหตุใดพระชายาถึงมีโอสถรากพิษ”

คิ้วเรียวกระบี่ขมวดพลางเอ่ย “กล่าวให้ชัดเจนกว่านี้ได้หรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยพลางจับจ้องมองสีหน้าแตกตื่นของเฉิงหยวน

“ท่านหมอเทวดาเฉิง ท่าทางของท่านทำให้พวกข้าสับสนไปหมดแล้ว” มู่หยางกล่าวเสริม

เฉิงหยวนก้าวเข้ามากู้เซียวอวิ้นแล้วเอ่ย “โอสถเม็ดนี้ สามารถแก้พิษได้หมื่นพิษ กล่าวได้ว่าไม่มีพิษชนิดใดที่มันแก้ไม่ได้”

ได้ยินเช่นนั้น มู่เยี่ยนก็เบิกตากว้างถาม “ท่านหมายความว่า แม้กระทั่งพิษอยู่ที่อยู่ในกายของท่านอ๋องก็แก้ได้อย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงของเขายังคงคลางแคลงใจต้องการคำยืนยัน

เฉิงหยวนพยักหน้าหงึก ๆ ต่อกันหลายที แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “โอสถนี้เป็นของสำนักหมื่นพิษ...เหตุใดพระชายาถึงได้มีครอบครอง”

มู่หยางได้ยินเช่นนั้นก็กล่าว “ไม่ใช่แค่ยาแก้พิษนี่!...แม้กระทั่งโอสถหยดโลหิตมังกรพระนางก็มี”

เฉิงหยวนหันไปหากู้เซียวอวิ้นอีกครั้ง“เป็นความจริงหรือ”

ใบหน้ากู้เซียวอวิ้นยังคงเรียบเฉย มีเพียงแววตาที่วูบไหวไปมาแสดงให้เห็นว่าเขาก็ค่อนข้างประหลาดใจ

“คุณหนูเจ็ดของสำนักหมื่นพิษมอบให้นาง...แล้วยังกล่าวอีกประโยคว่ายาชนิดนี้ นางมีอีกหลายเม็ด”

เฉิงหยวนเบิกตากว้างค้างกล่าวตะกุกตะกัก “อะไรนะ...ยังมีอีกหลายเม็ดอย่างนั้นหรือ...ไม่ได้การ ข้าจะไปหานางเดี๋ยวนี้”