ตอนที่ 2 พิษเย็นของเยี่ยนอ๋อง

เกิดเสียงหนึ่งขึ้น

ประตูห้องก็ค่อยๆเปิดออก

อวิ๋นหลิงชะโงกชะเง้อมองรอบทิศ จากนั้นก็ผลักประตูออกแล้วแอบย่องออกไป

ด้านนอกลานไม่มีทหารเฝ้ายาม ทั่วทั้งจวนอ๋องเงียบสงัด

อวิ๋นหลิงไม่รู้จักเส้นทางอันคดเคี้ยวนี้ ยิ่งไม่รู้ว่าห้องครัวอยู่มุมไหน

นางใช้พลังจิตเปิดโหวดสูดดมกลิ่น เพื่อจะตามหากลิ่นของอาหาร

เมื่อเดินผ่านลานอันแปลกตา อวิ๋นหลิงก็เห็นด้านในห้องยังสว่างอยู่ และมีกลิ่นหอมของอาหารโชยมาแตะจมูก

ดวงตานางสว่างจ้า เดินฝ่าสายฝนโปรยปราย ก่อนจะดันประตูเบา ๆ

เยี่ยนอ๋องกำลังนั่งหลับตาบนเก้าอี้ หน้าผากที่ได้รับบาดเจ็บถูกพันเหมือนมัมมี่ สีหน้าคล้ายเจ็บปวด สองขาแช่ในถังไม้

อวิ๋นหลิงใช้พลังจิตด้านการรับกลิ่น ดมออกอย่างรวดเร็วว่าด้านในมีอะไรบ้าง

มีขิง พริกหอม ต้นหอม ใบอ้ายเย่ ผักกระชับ เชียงหัว...

ดมแวบแรกยังคิดว่ากำลังตุ๋นขาหมูอยู่ ทว่าแท้จริงแล้วเป็นสมุนไพรขับไล่ความเย็น

อวิ๋นหลิงรีบเก็บพลังจิตด้านการดมกลิ่น ด้วยเกรงว่าจะได้กลิ่นเหม็นเท้า จะส่งผลต่อการรับประทานอาหารได้

เยี่ยนอ๋องได้ยินเสียงเปิดประตูพลันลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นผีเสื้อแดง ทรงผมรุงรัง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับกำลังบุกเข้ามา

เขารู้ว่าเป็นฉู่อวิ๋นหลิง ชุดเจ้าสาวของอีกฝ่ายขาดรุ่งริ่ง เผยไหล่กับแขนเปื้อนเลือด เมื่อเลือดสดผสมกับเม็ดฝนพลันไหลลงพื้นไม่หยุด

เยี่ยนอ๋องฟื้นขึ้นมาก็ได้ยินว่าฉู่อวิ๋นหลิงเผลอทำร้ายเขาโดยไม่ตั้งใจแล้วโดนเฆี่ยน หรือว่าจะโดนเฆี่ยนจนสิ้นลมหายใจ?

เขาเบิกตากว้าง ใบหน้าซีดเผือดยิ่ง

ฉู่อวิ๋นหลิงกลายเป็นภูตผีแล้วกลับมาแก้แค้นเขาหรือ?

เขาจะเปล่งเสียงตะโกนร้อง แต่ยังไม่ได้ส่งเสียงก็โดนบางอย่างยัดใส่ปากซะแล้ว

“อึดๆๆๆ”

อวิ๋นหลิงกลัวเสียงของเขาเรียกผู้อื่นมา จึงรีบหยิบซาลาเปาไส้เนื้อยัดใส่ปากอย่างว่องไว

จากนั้นก็หยิบกางเกงตัวยาวตรงฉากกั้น มามัดเยี่ยนอ๋องให้ติดเก้าอี้

เยี่ยนอ๋องอึ้ง เหมือนจะเป็นคน ไม่ใช่ผีนะ

เมื่อเยี่ยนอ๋องเห็นสิ่งที่อวิ๋นหลิงนำมามัดตน ใบหน้าพลันแดงแปร๊ดเหมือนตูดลิง

“อึดๆๆ”

หลังจากเขาพิการทางขาก็ป่วยเป็นโรค คืนที่มีฝนพรำจะต้องใช้สมุนไพรแช่เท้า หาไม่แล้วจะปวดจนนอนไม่หลับ

เพื่อให้สะดวกต่อการแช่เท้า เขาจึงถอดกางเกงตัวนอก บัดนี้สวมเพียงกางเกงสั้นๆ

สตรีผู้นี้ช่างหน้าด้านยิ่งนัก

เยี่ยนอ๋องส่งเสียงฮึดฮัด ใช้สายตาสังหารนาง

“หุบปาก เดี๋ยวข้าจะทุบเจ้าให้สลบหรอก”

อวิ๋นหลิงตบท้ายทอยเขาอย่างเหลืออด จากนั้นก็ไปนั่งหน้าโต๊ะ ก่อนจะเริ่มกินอาหารที่เย็นแล้วอย่างเอร็ดอร่อย

สตรีผู้นี้วิปลาสหรือไม่? กล้าทำเช่นนี้กับเขา

เยี่ยนอ๋องเห็นอวิ๋นหลิงกินมูมมาม อาหารเต็มโต๊ะหมดชั่วพริบตา เขารู้สึกเหลือเชื่อ ต่อด้วยกระตุกมุมปาก

คงเป็นสุกรกระมัง กินจุเพียงนี้

ไม่เคยเห็นสตรีตระกูลสูงศักดิ์คนใดกินเช่นนี้มาก่อน ขาดมารยา คงไปร่วมโต๊ะกับผู้อื่นไม่ได้

อวิ๋นหลิงยัดอาหารเต็มปากจนแก้มป่อง เมื่อมองสำรวจอีกฝ่ายหัวจรดปลายเท้าแล้วจึงรู้จากความทรงจำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

เยี่ยนอ๋อง เซียวอวี้จือ คือบุตรชายอันเป็นที่รักหนึ่งเดียวของหวงกุ้ยเฟย อายุยี่สิบปี

โดนลอบทำร้ายที่ชายแดนพร้อมกับจิ้งอ๋องเมื่อสองปีก่อน จากนั้นจิ้งอ๋องสูญเสียการมองเห็น ส่วนเยี่ยนอ๋องก็สองขาพิการ ไม่อาจยืนได้

เขาก็คือผู้โชคร้ายที่โดนเจ้าของร่างเดิมเขวี้ยงไหสุราใส่หัว ตอนนี้ได้ทำผลบนศีรษะแล้ว

อวิ๋นหลิงสังเกตเห็นใบหน้าเยี่ยนอ๋องมีเหงื่อซึมออกมา

คืออาการเจ็บปวด

นางรู้จากความทรงจำเจ้าของร่างเดิมว่า สองขาเยี่ยนอ๋องเป็นโรคเรื้อรัง กลัวความหนาวเย็นที่สุด