ตอนที่ 1 ไปแลกกับชีวิตที่อิสระ

ตอนที่ 1 ไปแลกกับชีวิตที่อิสระ

ทิศตะวันออกของเมืองอวิ้น ณ โรงเตี๊ยมที่ขึ้นชื่อที่สุดมีบ่ออาบน้ำกลางแจ้งขนาดใหญ่ ความยาวและความกว้างเกือบ สามลี้ หมอกสีขาวที่ลอยสูงขึ้นไปมาจากสระน้ำ ทางหน้าประตูปรากฏแผ่นหลังราง ๆ ของบุรุษที่หันหลังพิงขอบบ่ออาบน้ำ

หลินซีนเยียนสะบัดกระโปรงขึ้นและค่อย ๆ นั่งลงที่ด้านหลังของเขา สองมือนุ่มนวลราวเนื้อหยกค่อยเชยชมอยู่บนหลังของเขา

ยังไม่ทันเห็นคนที่อยู่ตรงหน้า ก็พลันได้ยินเสียงฉีกเบาจากที่ไหล่ มือใหญ่อันทรงพลังข้างหนึ่งจับข้อมือของนางและกดนางลงในบ่ออาบน้ำอย่างเลือดเย็น

“ ท่านอ๋อง ท่านช่างรีบร้อนจริง ” นางพูดอย่างราบเรียบและไม่โกรธเคือง เหมือนกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับนาง

“ องครักษ์บอกว่าเจ้าคลั่งไคล้ในตัวข้า ” โม่จื่อฟงเอามือข้างหนึ่งกดไหล่ที่เนียนนุ่มของหลินซีนเยียน อีกมือหนึ่งก็เชยคางของนางขึ้น

หลินซีนเยียนเงยหน้าขึ้นตามแรงนิ้วมือของเขาพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม

“ หาไม่เพคะ เรื่องจริงคือข้าอยากจะหลับนอนกับท่าน ”

ความชื่นชอบและการหลับนอน สำหรับหลินซีนเยียนแล้วเป็นเรื่องที่แตกต่างกันอย่างมาก

เพียงแต่ อ๋องอู่เสวียนโม่จื่อฟง ผู้ที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเหมือนที่คนอื่นพูดกันมาจริงๆ

ใต้คิ้วดำคล้ายกับกระบี่ มีดวงตาที่ซ่อนไปด้วยปริศนาทำให้คนยากที่จะหยั่งถึง ริมฝีปากที่ว่าจะหนาก็ไม่ใช่ ว่าจะบางก็ไม่เชิง ดูอ่อนนุ่มและน่าลิ้มลอง

“หลับนอนกับข้ารึ วิธีพูดเช่นนี้ช่างแปลกใหม่ยิ่งนัก ”น้ำเสียงที่น่าดึงดูดฟังนั้น ไม่แสดงอาการโกรธเคืองหรือยินดีชมชอบเลยสักนิด

“ เรื่องแปลกใหม่ยังมีอีกเยอะนะเพคะ ท่านอ๋องอย่าเพิ่งรีบร้อน ข้าจะค่อย ๆ ทำให้ท่านได้ชมเป็นขวัญตาเอง ”

หลินซีนเยียนยังคงยิ้ม ซึ่งรอยยิ้มนั้นทรงเสน่ห์มากกว่าตอนแรกหลานส่วน ภายในใจคิดถึงการเคลื่อนไหวและการแสดงออกทางสีหน้าของนางเอกหนัง AV ของญี่ปุ่น

โดยเอาแก้มไปแนบบนฝ่ามือของเขาและใช้ผิวเนียนนุ่มของนางไปลูบไล้มือใหญ่หยาบกร้านของเขาจากนั้นนิ้วของเขาก็ถูกอม เข้าไปในปากอย่างพอดิบพอดี

นิ้วมือร้อนรุ่มไปด้วยการหล่อหลอมของลิ้นที่อ่อนนุ่ม สายตาของชายหนุ่มที่ซ่อนไปด้วยปริศนา มีประกายมากขึ้น

ไอหมอกตลบอบอวล สองคนที่เปียกโชกไปทั้งตัว ในช่วงวินาทีที่ผิวกายได้เสียดสีกันก็เกิดเป็นประกายไฟที่ลุกโชนไปด้วยแรงปรารถนา

ทั้งหมดนี้เกิดจากความสอดคล้องที่เกิดขึ้นอย่างเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

ตอนที่รู้สึกว่าร่างกายเจ็บปวดราวกับโดนฉีกขาด ภายในใจของหลินซีนเยียนตะโกนว่า “ ของดีๆล้วนถูกผู้ร้ายเอาไป！”

ยามเที่ยงคืน หลังลมพายุคลื่นกระหน่ำได้ผ่านพ้นไป โคมไฟของบันไดไม้แข็งได้ถูกเป่าจนดับไป

องครักษ์คนหนึ่งนำหินไฟมาพร้อมวางเก้าอี้ลงเตรียมจุดโคมไฟขึ้นใหม่อีกครั้ง ได้ยินเสียงเบา ๆ ที่มาจากชั้นสอง ประตูห้องถูกเปิดออก หญิงสาวงามสะคราญนางหนึ่งก็เดินออกมาจากห้อง

เห็นเพียงหญิงสาวที่สวมใส่เสื้อผ้าที่รุ่มร่ามของบุรุษ เสื้อนอกคลุมด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์ เสื้อขนสัตว์นั้นองครักษ์เห็นแล้วรู้สึกคุ้นตาอย่างยิ่ง เมื่อมองอย่างละเอียดอีกทีพลันตกใจจนทำหินไฟที่อยู่ในมือตกลงพื้น

เสื้อคลุมขนสัตว์นั้นเป็นของเสื้อตัวที่โปรดปรานที่สุดของท่านอ๋อง！

ได้ยินว่าเคยมีสาวใช้คนหนึ่งทำน้ำหยดใส่เสื้อตัวนั้นแค่ไม่กี่หยด โดนตีจนขาทั้ง 2 ข้างหัก ทำให้ข่าวลือที่ว่าเสื้อคลุมของท่านอ๋องนอกจากเขาแล้วก็ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเด็ดขาด！

ตอนนี้ เสื้อคลุมตัวนั้นมันถูกสวมใส่อยู่บนตัวของหญิงสาวคนนี้

หลินซีนเยียนปิดประตูอย่างเงียบเสียง และก้าวเดินลงบันไดอย่างช้า ๆ ด้วยสายตาตกตะลึงขององครักษ์

นางทำท่าหาว ตอนก้าวเท้าเดินลงบันไดรู้สึกเพลียนิดๆ ภาพตอนอยู่ที่บ่ออาบน้ำเรื่อยมาจนถึงบนเตียง แวบเข้ามาในหัวอย่างไม่รู้ตัว สีหน้านางเริ่มแดงก่ำจนหัวใจเต้นแรงไม่หยุด

ตอนที่รบกันมาหลายยก กระดูกของนางเกือบกระจุย กว่าชายคนนั้นจะหมดแรงจนนอนหลับไป นางถึงผละตัวออกจากร่างที่เหนื่อยล้านั้นมาได้

สาวใช้เสี่ยวอวี่ยืนรอรับตรงมุมหนึ่งของลานบ้าน เมื่อเห็นนางออกมาแล้วก็รีบเดินเข้าไปหา เมื่อเห็นว่านางสวมใส่เสื้อคลุมของชายหนุ่ม จมูกนางเริ่มแดงและส่งเสียงร้องอย่างสะอึกสะอื้น