​ตอนที่ 115 ไม่ได้มองเห็นอะไรเลย

ตอนที่ 115 ไม่ได้มองเห็นอะไรเลย

“ลงไม้ลงมือ…..” หลินซีนเยียนหยุดเดินทันที กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุ้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “ คือว่า พวกเราไปหาผู้อาวุโสสี่ก่อนเถิด”

คนที่มีแนวโน้มชอบความรุนแรงเป็นปัญหามากจริงๆ จะว่าไป เธอเป็นผู้หญิงที่ร่างกายอ่อนแอปวกเปียกคนหนึ่ง หากเขาจะลงมือกับเธอจริงๆ ทำไมเธอต้องไปรนหาที่ด้วย?

“เจ้าแน่ใจ?” เฝิงซื่อไห่เบิกตาโพลง “ผู้อาวุโสสี่มีนิสัยแปลกอย่างมาก และเป็นผู้อาวุโสที่มีลูกศิษย์น้อยที่สุด ตอนนี้มีเพียง 2 คนเท่านั้น แต่ว่า…..”

“แต่ว่าอะไรหรือ?” หลินซีนเยียนเห็นท่าทีของเขาก็คิ้วขมวด อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ พูดมาถึงขนาดนี้แล้วยังจะเว้นจังหวะให้คนรอลุ้นอีก

“แต่ว่าเขาเป็นคนที่เก่งกาจมากที่สุด นอกจากท่านประมุขกับเหล่าผู้อาวุโสแล้ว ลูกศิษย์สองคนนั้นของผู้อาวุโสสี่ก็เป็นคนที่เก่งกาจที่สุดในศาลาความลับแห่งสวรรค์ แต่น่าเสียดาย เขาว่าเป็นเรื่องของวาสนา นิสัยของลูกศิษย์สองคนนั้นก็แปลกมากเหมือนกัน ”

ทั้งสามคนแปลกหมดเลยเหรอ?

หลินซีนเยียนเอามือกุมขมับ “ช่างเถอะ ไปพบก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ”

เฝิงซื่อไห่เห็นความตั้งใจของเธอก็ถือโคมไฟแล้วเดินนำทางไป

คนนิสัยแปลกๆ ขนาดนี้สถานที่ยังแปลกเลย เฝิงซื่อไห่พาหลินซีนเยียนเดินผ่านถนนไปยังห้องที่อยู่ตรงถนน ห้องนั้นมีเด็กหนุ่ม 2 คนกำลังก่อไฟทำอะไรบางอย่าง เมื่อเห็นเฝิงซื่อไห่เดินมาก็ต้อนรับขับสู้อย่างดี

เฝิงซื่อไห่หัวเราะแล้วเอ่ยขานรับสองคนนั้น ดูเหมือนว่า คนของเขาจะเข้ากับคนอื่นได้ดีอย่างมาก “ผู้อาวุโสสี่อยู่หรือไม่? ”

“ พี่ซื่อไห่มาหาผู้อาวุโสสี่หรือ?” คนหนึ่งในนั้นเอ่ยถาม

เฝิงซื่อไห่พยักหน้า แล้วชี้ยังมาหลินซีนเยียนที่อยู่ข้างๆ “นี่คือศิษย์ที่ผ่านการคัดเลือก ท่านประมุขให้ข้าพามาผู้อาวุโสสี่ว่าเข้าตาหรือไม่”

“อ๋อ…..” คนผู้นั้นเบิกตาโพลง เห็นได้ชัดว่าตกใจอย่างมาก

หลินซีนเยียนชินกับการท่าทางตกใจของพวกเขาแล้ว ดังนั้นก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจอะไร เมื่อคนผู้นั้นเรียกสติคืนมาได้ก็เอ่ย “ ผู้อาวุโสสี่อยู่ขอรับ เพียงแต่...” เขามองหลินซีนเยียนอย่างลำบากใจ ไม่ทันไรหน้าก็แดงแล้ว “ คือว่า คือว่า…..ผู้อาวุโสกำลังทดสอบอะไรแปลกๆอยู่…. เกรงว่าแม่นางไปพบแล้วจะไม่ค่อยดีเท่าไร”

เมื่อเฝิงซื่อไห่ได้ยิน ใบหน้าจะเคร่งขรึมลง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนหลินซีนเยียน “แม่นางหลิน ข้าว่าไม่ต้องไปพบหรอก ข้าพาท่านไปหาผู้อาวุโสสามดีกว่า ผู้อาวุโสสี่ชอบทำสิ่งประดิษฐ์ที่น่าสยดสยองอย่างมาก แล้วยังใช้คนมาทดลองอีก ข้าเองก็ยังกลัวเลย ”

“ไม่เป็นไร ในเมื่อมาถึงที่แล้ว ข้าจะลองไปดูสักหน่อย” หลินซีนเยียนฉีกยิ้ม ตอนนี้มีเพียงผู้อาวุโส 2 ท่านที่อยู่ในศาลาความลับแห่งสวรรค์ เธอไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปอย่างง่ายดายหรอก

เฝิงซื่อไห่จ้องเธอด้วยสีหน้าลำบากใจ ลังเลไปสักพัก แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเขินอาย “เช่นนั้นแม่นางก็ให้พวกเขาพาท่านไปเถอะ ข้าจะยืนรออยู่ตรงนี้ หากผู้อาวุโสสี่ไม่พอใจท่านล่ะก็ ข้าจะพาท่านไปหาผู้อาวุโสสาม”

หลินซีนเยียนพยักหน้า “ดี”

มีหนึ่งคนที่พาหลินซีนเยียนไปยังเรือนหลัง หลินซีนเยียนคิดว่าผู้อาวุโสสี่นั่นจะอยู่ในเรือนหลัง คิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มนั้นจะหาเธอไปบ่อร้างที่แห้งขอดที่อยู่ด้านหลังของเรือนหลัง ตอนที่เธอจ้องมองด้วยความแปลกใจ เขาก็เดินเข้าไปในปากบ่อร้างนั้นแล้ว หลินซีนเยียนกำลังสงสัยอยู่นั้นก็เห็นเด็กหนุ่มที่หายเข้าไปในปากบ่อก็โผล่หน้าออกมาอีก “แม่นาง เจ้ามัวรออะไรอยู่เล่า รีบเดินตามข้ามา อย่ากลัวไปเลย ในบ่อน้ำนี้ไม่มีน้ำ เป็นเพียงทางเดิน ”