ตอนที่ 134 ข้าจะแต่งกับนาง

ตอนที่ 134 ข้าจะแต่งกับนาง

ศิษย์หลาน!

คำสองคำนี้ทุบลงกลางใจของหลินซินเยียนอย่างจัง นางมองตามสายตาของท่านเยว่ไปยังบริเวณท้องของตน นางนึกถึงตอนที่ตนป่วยครั้งนั้นท่านเยว่ได้ตรวจชีพจรให้นาง ทว่าเพียงแค่อัตราการเต้นของชีพจรไม่กี่ขณะ ท่านเยว่ก็ตรวจพบอะไรแล้วหรือ

ที่น่าขันคือ แม้แต่ตัวนางเองยังไม่รู้สึกเลย

หากไม่เชื่อว่าท่านเยว่จะล้อเล่นในเวลาเช่นนี้แล้วล่ะก็ หลินซินเยียนต้องไม่เชื่อความจริงอันแสนเจ็บร้าวนี้เป็นแน่

“ท่าน ท่านบอกว่าข้า...” หลินซินเยียนสะอื้นในครู่ต่อมา อาจเพราะความสะเทือนใจ นางลืมไปสนิทว่าต้องร่ำไห้

ท่านเยว่ได้ยินนางถามอย่างนี้ ถอนหายใจไร้เรี่ยวแรงหนึ่งเฮือก “ดูแล้วตัวเจ้าเองจะยังไม่รู้สินะ”

เขาหันไปมองชายผู้อยู่ในอาการสะเทือนใจแบบเดียวกันกับนางซึ่งอยู่ถัดไปข้างหลัง นัยน์ตาคู่นั้นทอประกายปั้นยาก สุดท้าย สายตาของเขาก็หยุดมองไปยังร่างของโม่จื่อเฟิง เขากระแอมไอควานหาเสียง “เจ้าคือพ่อของเด็กรึ”

โม่จื่อเฟิงที่ถูกท่านเยว่ถามอย่างไม่ทันตั้งตัว พลันหน้าดำคร่ำเครียด เกิดมาทั้งชีวิต เขาเพิ่งสติหลุดแบบเรียกวิญญาณกลับมามิได้ก็ครั้งนี้เอง

เพียงเขาขยับย่างก้าว และขบคิดว่าจะเอ่ยเช่นไรดี กลับได้ยินเสียงสะอื้นของหลินซินเยียนที่ฟุบหมอบอยู่ต่อหน้าท่านเยว่ “ไม่ใช่เขา”

หลินซินเยียนไม่ได้หันมอง ไม่เห็นสีหน้าของเขา ทว่านางรู้สึกว่าเขาคงไม่ได้หวังอยากจะให้นางตั้งท้องหรอก ในความเป็นจริง อู่เซวียนอ๋องอยู่ในฐานะใด แล้วตัวนางอยู่ในฐานะใด ในสายตาของเขานั้น นางคงไม่พ้นเป็นเพียงแค่เครื่องมือระบายกามารมณ์เท่านั้น ที่ต่างกันไปคือก่อนหน้านี้นั้นเครื่องนี้อันนี้ทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก

แววพิศวงในดวงตาของท่านเยว่ดับไป ทั้งที่อายุปูนนี้แล้ว ขอบตากลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำ เขาพ่นลมหายใจออกมาก่อนเอ่ย “เอาเถิด เอาเถิด เด็กสาวเช่นเจ้าจะก่อความผิดร้ายแรงอันใดเล่า หญิงสาวตัวคนเดียวไม่มีสถานภาพแต่ตั้งครรภ์แล้ว เจ้าจะใช้ชีวิตต่อไปในอนาคตเยี่ยงไร เจ้าเด็กโง่ หากตาเฒ่าอย่างข้าตายไปก็คงตายตาไม่หลับ”

ค่ำคืนที่เงียบสงัด เสียงหดหู่ของท่านเยว่ท่วมท้นไปยังต่อรับความรู้สึกของทุกคน

ในที่สุดหลินซินเยียนก็อดมิได้ที่จะร้องโพล่งออกมาอย่างเจ็บเจียน เพียงชั่วขณะถัดไป นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เนื่องจากเรียวปากที่อ้าอยู่ของท่านเยว่ค่อยๆ ปิดเข้าหากันทีละน้อย แม้กระทั่งเปลือกตาของเขาก็กำลังจะปิดสนิท

“ท่านอาจารย์!” เซียวฝานและอู๋อี้รับรู้ได้ว่าการเปลี่ยนแปลงของท่านเยว่นั่นหมายความว่าอย่างไร ทั้งสองฟุบตัวลงร่ำไห้ฟูมฟาย

มองดูดวงตาของท่านเยว่ที่กำลังจะปิดลงสนิท เซียวฝานคว้ามือเรียวของหลินซินเยียนมากุมไว้ จากนั้นจึงตะโกนพูดกับท่านเยว่ “อาจารย์ ท่านไม่ต้องกังวลศิษย์น้อง ข้าจะสู่ขอนาง ข้าจะแต่งกับนาง”

ตอนที่เสียงของเขาสิ้นสุดลง ดวงตาของท่านเยว่ก็ปิดสนิท เพียงแต่ไม่รู้ว่าคำพูดของประโยคสุดท้ายของเขานั้นท่านเยว่จะทันได้ฟังหรือไม่

เงียบสงัด เหลือไว้เพียงความเงียบสงัดไร้สำเนียง