ตอนที่ 16 แม่น่าสงสาร แต่เขาน่ากระทืบ

ตอนที่16แม่น่าสงสาร แต่เขาน่ากระทืบ

“ไม่ดื่มแล้ว ไม่ดื่มแล้ว ดื่มจนอิ่นแล้ว”เพื่อยืนยันคำพูดของตนเองนางจึงเรอออกมาอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ ลุกขึ้นยืนอย่างเก้ๆกังๆ จากนั้นก็เดินออกมาจากโรงน้ำชา

นางเอกที่เดินทางข้ามภพมามีเพียงนางคนเดียวที่จนถึงขนาดดื่มน้ำชาแทนข้าว

หลินซินเยียนเพียงเดินตลาดกลางคืนไปเรื่อยๆอย่างน่าเวทนา ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียวจึงพักที่โรงเตี๊ยมไม่ได้ หากสามารถหาที่พักที่กันลมกันฝนได้แค่นี้ก็พอใจแล้ว

ในตอนกลางคืนตลาดกลางคืนของหมู่บ้านเล็กนี้เป็นที่โด่งดังไปทั่วและครึกครื้นอย่างมาก

แม้มาอยู่ในโลกนี้มาสามปีแล้ว แต่หลินซินเยียนยังไม่เคยเดินตลาดกลางคืน เมื่อเห็นสิ่งของมากมายหลากหลายที่ตั้งอยู่ข้างทางจึงรู้สึกสนใจอย่างมาก

“ห้ามพลาดเด็ดขาด ลูกผสมชนเผ่าหมานมีหน้าตางดงามและมีพละกำลังมาก ในแคว้นหนานเยว่มีเพียงคนเดียว！”

ในที่โล่งไกลๆมีคนจำนวนมากยืนรวมตัวกัน ท่ามกลางกลุ่มคนมีเวทีตั้งอยู่ บนเวทีมีชายหนุ่มสวมชุดผ้าฝ้ายกวักมือเรียกลูกค้า

“มีชนเผ่าหมาน！”คนบนถนนได้ยินต่างก็สนใจแห่กันเดินรุมเข้าไปในพื้นที่ตรงนั้น

หลินซินเยียนไม่ได้สนใจแต่ถูกกลุ่มที่กรูกันเข้ามาเบียดจนดันตัวนางไปเดินข้างหน้า นางสงสัยจึงไปจับมือพี่สาวคนหนึ่งและถาม“คนเผ่าหมานคือใครกัน พี่สาวรู้หรือไม่？”

พี่สาวคนนั้นจ้องหน้านาง“แม้แต่ชนเผ่าหมานก็ไม่รู้จัก เจ้าเพิ่งเคยมาเขตชายแดนรึ？”

“ได้ติดตามท่านพ่อกับท่านพี่มาเปิดหูเปิดตา ไม่เคยได้ยินมาก่อนรบกวนพี่สาวช่วยบอกกล่าวให้ทราบด้วย”ออกข้างนอก ใครจะไปโง่บอกว่าตนเองมาคนเดียว

ทางข้างหน้าคนเยอะมาก คนที่อยู่ด้านหน้าไม่ขยับเขยื้อนเลย พี่สาวคนนั้นเห็นว่ายังไงก็เบียดเข้าไปไม่ได้ อีกนานจึงเล่าให้หลินซินเยียนฟัง

“ชนเผ่าหมานเป็นชนเผ่าที่พิเศษอาศัยอยู่แถวหนองน้ำลึกลับที่อยู่ระหว่างแคว้นหนานเยว่กับแคว้นเป่ยหมิง ได้ยินว่าคนเผ่าหมานมีพละกำลังมหาศาลล้วนเป็นนักรบ แต่กำเนิดเพียงแต่มีประชากรน้อยมากและไม่ยอมสวามิภักดิ์แคว้นหนานเยว่หรือแคว้นเป่ยหมิงจึงได้ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวที่หนองน้ำ”

ในขณะที่พี่สาวกำลังพูดอยู่นั้น ทั้งสองคนก็ถูกเบียดจนเข้าไปใกล้หน้าเวที เมื่อมองบนเวทีก็เห็นเด็กอายุหกเจ็ดขวบคนหนึ่งที่โดนขังอยู่ในกรงเหล็ก เด็กคนนั้นทั้งตัวดำ สนิทผมเผ้ายุ่งเหยิง มีคราบโคลนติดบนใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรกที่ไม่รู้ว่าคือสิ่งใด เหลือเพียงดวงตาที่ใสแจ๋วจ้องมองเห็นคนที่ยืนรายล้อมอย่างไร้ความรู้สึก

เด็กไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้โวยวาย เพียงนั่งกอดเข่าอย่างเงียบๆ ตรงมุมหนึ่งสายตาของเขาได้ดึงความสนใจของหลินซินเยียน ในทันทีสายตานั้นราวกับไม่แยแสและสิ้นหวังอย่างมากซึ่งไม่ควรเกิดขึ้นกับเด็กเลย

ชายหนุ่มสวมชุดผ้าฝ้ายยืนอยู่หน้ากรง ในมือถือแส้ลายหนามเขาตวัดแส้อย่างโหดเหี้ยมไปที่กรงเหล็กจึงทำให้เกิดเสียงดังสนั่น

“พี่น้องทุกคนมาดูกันเร็ว นี่คือลูกผสมชนเผ่าหมาน เจ็ดปีก่อนคนเผ่าหมานมาขโมยหมูแพะวัวที่หมู่บ้านของข้าไปแล้วยังข่มขืนตรีในหมู่บ้านข้าอีก！ตอนนั้นเหล่าสตรีในหมู่บ้านข้าต่างก็โดนพวกคนเผ่าหมานปู้ยี่ปู้ยำ คนเผ่าหมานคือศัตรูคู่แค้นของหมู่บ้านข้า！”

ชายหนุ่มสวมชุดผ้าฝ้ายตวัดแส้ฟาดด้วยในขณะพูดเพื่อแสดงถึงไม่พอใจในความอยุติธรรม“คนเผ่าหมานมีพละกำลังมหาศาล สตรีส่วนใหญ่โดนพวกมันปู้ยี่ปู้ยำจนตาย แต่มีสตรีไม่กี่คนที่รอดมารับความจริงไม่ไหวไม่ก็ฆ่าตัวตายไม่ก็เป็นบ้า!พี่สาวของข้าเองก็เป็นหนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายเป็นบ้ามาหกปีเต็มๆถึงจะได้สติ พอได้สติก็ไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย！”