ตอนที่ 216 ความอบอุ่นที่มาจากโม่จื่อเฟิง

ตอนที่ 216 ความอบอุ่นที่มาจากโม่จื่อเฟิง

นางยังคงเปลือยเท้าเปล่า ขากางเกงพับถลกขึ้นมาถึงใต้หัวเข่า ถึงแม้ทั้งขาจะเปรอะโคลนตม ก็ปฏิเสธมิให้ผู้พบเห็นบังเกิดความคิดแสนบันเจิดอย่างอื่นเป็นแน่ ทว่าในสังคมที่โบราณคร่ำครึเช่นนี้ ยังมีบางคนที่ยอมรับมิได้อยู่ดี

โม่จื่อเฟิงเงยหน้าเสมองคนที่ร่วมขบวนผู้อื่นแวบหนึ่ง คนเหล่านั้นรีบกระวีกระวาดคารวะขอตัวลาทันที

พอพวกเขาไป โม่จื่อเฟิงช้อนอุ้มร่างหลินซีนเยียนขึ้นมาวางลงยบนก้อนหินประดับ หลินซีนเยียนกำลังกังขาว่าเขาจะทำการใด กลับเห็นเขาล้วงผ้าแพรวิจิตรออกมาจากอกเสื้อ มือหนึ่งจับข้อเท้าของนางไว้ ส่วนอีกมือถือผ้าแพรวิจิตรเริ่มเช็ดทำความสะอาดให้นาง

ใต้แสงแดด ภายในสวนผกาหลวง ท่ามกลางกลิ่นหอมหวนของตฤณชาติขจีเขียว เขาคุกเข่าต่อหน้านางพลางเช็ดลูบเท้าสองข้างให้นางอยู่เช่นนั้น หากเปลี่ยนเป็นยุคปัจจุบัน การกระทำเช่นนี้ของบุรุษเพศยังทำให้สตรีใจอ่อนระส่ำ นับประสาอะไรกับสมัยโบราณ ยุคสมัยที่ผู้ชายเป็นใหญ่ผู้หญิงเป็นรองเช่นนี้

“อากาศหนาวเหน็บเพียงนี้ เจ้าวิ่งโร่มาถึงสระบัวทำการอันใด อยากให้ตนเองเจ็บไข้จริงๆ หรือเยี่ยงไร” โม่จื่อเฟิงก้มศีรษะ การเคลื่อนไหวของมือหนามิได้หยุด คำพูดที่เอ่ยจากปากกลับค่อนข้างเย็นชา

ก็มิรู้เพราะการกระทำของเขาหรือไม่ ในใจของหลินซีนเยียนอ่อนยวบ น้ำเสียงก็อ่อนโยนขึ้นมาบ้าง “ฮองเฮาใคร่จะเสวยโจ๊กใบบัว จึงให้พวกข้ามาเก็บใบบัว ข้าเองมิอาจขัดบัญชา”

“นางให้เจ้าไปตาย เจ้าก็จะไป เจ้าไร้สมองหรือไร” โม่จื่อเฟิงเงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง เอาเท้าที่เช็ดทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ววางไว้บนขาของตนเอง ก่อนจับขาอีกข้างขึ้นมาเริ่มต้นเช็ดลูบอีกครั้ง

หลินซีนเยียนยกมุมปาก รู้สึกว่างเปล่าเล็กน้อย “นางเป็นฮองเฮา แล้วข้าเป็นอะไรเล่า นางสั่งให้ข้าไปตาย ข้ายังจะขัดขืนได้หรือ”

“ข้ายังมิรู้เลยว่าเจ้าฟังความขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ยามที่ขัดขืนข้า มิใช่ว่าเจ้าทำอย่างสุดฤทธิ์หรอกหรือ” โม่จื่อเฟิงกลอกตาใส่นาง ยามที่พูดนั้นได้จัดการเช็ดทำความสะอาดเท้าทั้งสองข้างของนางเสร็จเป็นที่เรียบร้อย

ขจัดคราบโคลนจนเกลี้ยงแล้ว เท้าทั้งสองข้างของนางก็พาดวางอยู่บนขาของเขา เนียนลื่นกระเมี้ยนขาวดุจรากสัตตบงกรไม่ปาน ยามอยู่ภายใต้ประกายแสงทิวา ทองยิ่งเพาพิลาสจนคนต้องตะลึงงัน

ถูกเขาจ้องมองตาเขม็ง หลินซีนเยียนรู้สึกเหนียมอายเล็กน้อย มองรอบด้าน โชคดีที่มีเพียงนางกำนัลทั้สองที่เก็บใบบัวอยู่ในสระเท่านั้น และนางกำนัลทั้งคู่ก็ล้วนรู้ความ จงใจเดินไปยังจุดที่ไกลที่สุด

นางนึกอยากชักเท้ากลับ แต่กลับถูกโม่จื่อเฟิงจับเอาไว้ก่อน มือใหญ่ของเขาจับหมับขาทั้งสองข้างของนางด้วยมือเดียว ความรู้สึกร้อนผ่าวจากมือของเขาแผ่ซ่านไปบนเรียวขาเล็กที่แข็งกระด้างของนาง ความรู้สึกนี้ช่างชัดเจนเหลือเกิน

บรรยากาศเช่นนี้ออกจะอึดอัดใจสักหน่อย หลินซีนเยียนมักรู้สึกว่าควรหาคำอันใดสักอย่างมาเอื้อนเอ่ย ทำลำคอให้โล่ง พลางถามตามอำเภอใจ “ใช่แล้ว เหตุใดท่านอ๋องจึงมิบอกข้าว่าฮองเฮาและชายาของท่านเกี่ยวพันเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน”

โม่จื่อเฟิงยังคงก้มหน้า จ้องขาของนางอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาทั้งสองนวดคลึงที่ขาเรียวของนางไม่หยุดหย่อน “มีอันใดให้น่าพูดกัน ใช่หรือไม่ใช่ เจ้าต้องไปเรียนกฏระเบียบกับฮองเฮาเช่นเดิม อีกอย่าง พูดก่อนหน้านี้ รังแต่ทำให้เจ้ารู้สึกระส่ำระสายเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น เปลี่ยนแปลงอันใดมิได้ เพียงแต่ ข้าคิดไม่ถึง ฮองเฮานั่นกล้าทำกับเจ้าเช่นนี้ คิดว่าข้าเป็นเพียงหุ่นเชิดจริงๆ รึ”

“เอ่อ..” ปัญหาข้อนี้ หลินซีนเยียนคิดว่ามิต้องยื่นปากไปแทรกจะดีกว่า ทำเพียงตั้งคำถามอีกครั้ง “ฮองเฮากับเซียวฉางเยว่ ไม่ ข้าหมายถึงกับชายาของความสัมพันธ์ดีมากเลยหรือ”

ราวกับว่าโม่จื่อเฟิงไม่เบื่อหน่ายกับเรียวขาเล็กของนาง ยังเสพติดถึงขึ้นเป็นนิสัย พลางเอ่ยถาม “มิน่าจะเป็นเช่นนั้น เจ้าต้องรู้ว่าวัฏจักรนี้ ระหว่างคนกับคนด้วยกันจะหาความสัมพันธ์อันดีงามขนาดนั้นได้เสียที่ไหน ถ้าไม่ใช่ว่าเพราะอำนาจก็เท่านั้น ต่อให้เป็นสหายแสนดีหรือญาติแท้ๆ หากมีอำนาจเข้ามาเอี่ยว ก็สามารถกลายเป็นศัตรูกันได้”

คำที่แสนเป็นสัจธรรมเช่นนี้ ออกมาจากปากโม่จื่อเฟิงนับว่าธรรมดานัก เพียงแต่ เหตุใดตอนนี้หลินซีนเยียนกลับรู้สึกว่าเขาพูดอย่างมีหลักยิ่งนัก เพราะประสบการณ์มากมายยิ่งเพิ่มความผิดหวังต่อมนุษย์โลกอย่างนั้นเชียวหรือ ไม่! นางนึกถึงท่านอาจารย์ นึกถึงศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รอง ยังมีอี้เซิง นึกถึงพวกเขา นางกลับรู้สึกยังหลงเหลือคนที่ไม่มัวเมากับอำนาจอยู่