ตอนที่ 257 อู๋จิ้นที่น่าสงสาร

ตอนที่ 257 อู๋จิ้นที่น่าสงสาร

โม่จื่อเฟิงกลับมองเธออย่างเย็นชา ซ้ำยังไม่มีกะจิตกะใจยื่นมือไปพยุงเธอ “ ลุกขึ้นมา”

ตอนที่เขาใช้สายตาเย็นชาอย่างนี้จ้องมองเธอ เธอกลับความรู้สึกว่าความเจ็บปวดมันส่งไปไม่ถึงข้อเท้า เพราะว่าส่วนที่อยู่ในใจสักแห่งมันก็เจ็บปวดเหมือนกัน

เดิมไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ถึงจะไม่ตั้งใจ เธอก็แคร์ท่าทีของเขาที่มีต่อเธอมาก

เธอกัดริมฝีปาก นัยน์ตาเปียกชุ่มฝืนบังคับไม่ให้ไหล เอามือยันกำแพงรั้นให้ลุกขึ้นยืน

โม่จื่อเฟิงได้สติก็เดินหน้าต่อ ไม่สนใจความผิดหวังหรือความเจ็บปวดที่ฉายแวบอยู่บนใบหน้าของหลินซีนเยียน เธอฝืนทนความเจ็บตรงข้อเท้า ก้าวเดินตามเขาไปยังยากลำบาก เขาเดินเร็วมาก แต่เธอก็รั้นก้าวเดินไม่ห่างแม้แต่ครึ่งก้าว

ในที่สุด โม่จื่อเฟิงก็มาถึงหน้าประตูหิน เขายื่นมือไปเคาะบนประตูหินเป็นจังหวะสักพักหนึ่ง ไม่นาน ประตูหินก็เปิดออก คนที่ยืนอยู่ปากประตูเป็นชายชุดดำคนหนึ่ง

แม้จะเห็นเพียงดวงสองคู่ แต่หลินซีนเยียนก็จำนางได้ ชายชุดดำคนนี้เป็นสตรีชุดดำเพียงหนึ่งเดียวคนนั้นที่ช่วยเธอสวมเสื้อผ้า

“หนีหว่าน คนล่ะ？” โม่จื่อเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ชายชุดดำที่ถูกเรียกว่าหนีหว่านหลีกทางให้ เอ่ยตอบอย่างนอบน้อม “ ในห้องกักขังเพคะ...” นางพูดเพียงครึ่งหนึ่ง สายตามองไปยังหลินซีนเยียนที่อยู่ด้านหลังโม่จื่อเฟิง ราวกับลังเลไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “ เอ่อ...ด้านในมันไม่เป็นระเบียบอย่างมาก ”

หลินซีนเยียนเพิ่งรู้ว่า ชายชุดดำคนนี้ชื่อว่าหนีหว่าน หนีหว่าน ชื่อนี้น่าฟังมาก แต่น่าเสียดายที่นางคลุมใบหน้าจึงมองไม่เห็นรูปโฉมของนาง

โม่จื่อเฟิงเดินผ่านหน้าหนีหว่านไป มองหลินซีนเยียนที่มัวยืนอยู่ปากประตู สีหน้าก็เข้มครึ้มลง แค่นเสียงหัวเราะ “ เลิกจ้องหนีหว่านได้แล้ว นางไม่อัปลักษณ์ไปกว่าเจ้าหรอก ”

หลินซีนเยียนรีบละสายตาออกแล้วจ้องไปยังคนที่แสดงพฤติกรรมไร้มารยาทตลอด จากนั้นเธอก็เดินตามโม่จื่อเฟิงไป

หนีหว่านยืนอยู่ด้านหลังของทั้งสอง กวาดสายตามองเท้าที่เดินกะเผลกของหลินซีนเยียน แล้วมองไปยังทิศทางด้านหน้าของทั้งสอง ทนไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “ นายท่าน ภายในห้องนั้นมันไม่ระเบียบนัก หากฮูหยินเข้าไป.....”

โม่จื่อเฟิงหันมามองด้วยใบหน้าเย็นชา ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงมองแวบหนึ่งอย่างเยือกเย็น หนีหว่านตกใจจนคุกเข่าลงพื้น

“ หนีหว่านล้ำเส้นแล้ว ”

ในห้องลับนั้นมีอะไรกันแน่ ถึงทำไมหนีหว่านกระวนกระวายเช่นนี้? หลินซีนเยียนรู้สึกขัดข้องใจ สถานที่แห่งนี้เป็นของโม่จื่อเฟิง คนที่นี่ก็เป็นคนที่เขาฝึกฝนมาด้วยตนเอง ความสามารถของคนเหล่านี้คล้ายกับคนระดับอย่างจินมู่ที่แข็งแกร่งมาก มีอะไรสามารถทำให้พวกเขากระวนกระวายกัน?

บางทีอาจไม่ใช่ความกระวนกระวาย เพียงแต่ไม่อยากให้เธอไปเห็นอะไรสักอย่าง

หลินซีนเยียนไม่รู้ หนีหว่านมองแผ่นหลังของเธอและโม่จื่อเฟิงจากที่ไกลๆ อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

โม่จื่อเฟิงเดินไปถึงปากประตูห้องกักขังก่อน ซึ่งประตูนั้นทำจากแท่งเหล็กที่สานกัน มีรูสามารถมองเห็นเหตุการณ์ที่อยู่ภายในได้ เขาหันหน้ากลับมามองใบหน้าที่งุนงงของหลินซีนเยียน สีหน้าก็มืดครึ้มลงจึงคว้าแขนของเธอแล้วกระชากเข้ามาอย่างรุนแรง

หลินซีนเยียนรู้สึกวิงเวียนศีรษะไปพักหนึ่ง เมื่อเห็นภายในห้องกักขังนั้นแล้วก็ตกตะลึงจนลืมว่ารู้สึกวิงเวียนศีรษะอยู่