ตอนที่ 259 ครอบครัว

ตอนที่ 259 ครอบครัว

“ ระ รักข้า?” โม่จื่อเฟิงผู้สูงส่ง เคร่งขรึมและโอหัง กลับพูดติดอ่างแล้ว

หลินซีนเยียนขบฟันพยักหน้า เผชิญกับสายตาที่เฉียบคมของเขา ไม่ถอยหลบหนีไปไหน “ ใช่ หลงรักเจ้าแล้ว แม้ว่าตอนแรก ข้าจะคิดว่าเจ้าเป็นวิกลจริต แต่ตอนนี้ ข้ารู้ว่าข้ารักเจ้ามาน้อยแล้วจริงๆ ”

ถ้าจะยอมรับความจริงแบบนี้ เธอไม่สู้ลองใช้ความกล้าทั้งหมดตลอดชีวิต?

เขาเป็นสามีที่มีภรรยาแล้วคนหนึ่ง อีกด้านหนึ่งยังเป็นบุรุษที่แสนดีคนหนึ่ง ยิ่งข่าวลือว่าเขาเป็นคนเลือดเย็นไร้หัวใจ แต่เธอมีฐานะต่ำต้อย หลังจากที่เข้าใจเขามาทีละหน่อยๆ ก็เริ่มหลงรักเขาแล้ว

เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว เป็นคนมาสองภพ อายุก็ปาไป 30 ปีแล้ว สำหรับเรื่องอายุ เธอแก่กว่าเขาหลายปี เขาที่เคยคิดจะไม่เป็นพี่สาวน้องชายเด็ดขาด ครั้งนี้ ค่อยๆผ่อนผันไปแล้วกัน

เธอผ่านอายุที่รอคอยเจ้าชายขี่ม้าขาวมานานแล้ว สำหรับเธอแล้ว ไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบพร้อม ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบเหล่านั้นมีเพียงในละครเท่านั้นแหละ

โม่จื่อเฟิงก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ เธอรู้ว่าตอนที่เขาเลว เลวได้น่ารังเกียจมาก ทำให้เธออยากจะฆ่าเขา แต่ตอนที่เขาดี ก็ทำให้คนรู้สึกว่า ผู้ชายที่อวดดีแบบนี้ พอดีขึ้นมาก็ทำให้คนรู้สึกชื่นชมไม่หยุด

เขาน่าสงสาร เขาโอหัง เขาเคร่งขรึม แล้วยังเอาใจวี่จิ่งแปลกๆอีก ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเขา

“ เจ้ารู้ว่าเจ้ากำลังพูดอะไรหรือไม่?” โม่จื่อเฟิงเหยียมยิ้มที่มุมปาก ราวกับรู้สึกว่านางกำลังเล่าเรื่องตลก

“ ข้ารู้แน่นอน ! ” หลินซีนเยียนจับมือของเขา เห็นความแตกต่างบนนิ้วมือที่ขาวเรียวกับนิ้วมือที่เปื้อนเลือดของเขาได้อย่างชัดเจน เธอกล่าวต่อ “ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนแบบไหน ไม่แน่บางทีข้าอาจจะเข้าใจเจ้ามากกว่าตัวของเจ้าอีกก็ได้ สรุปคือ คำพูดข้าก็ได้พูดออกไปแล้ว เชื่อหรือไม่ แล้วแต่เจ้า ”

บรรยากาศราวกับหยุดชะงัก ต่างฝ่ายไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน ไม่มีใครกล่าวออกมาอีก

หนีหว่านที่ยังยืนอยู่ในที่ไกลๆรู้สึกมองต่อไม่ได้แล้ว นางไหนเลยจะคิดว่า สตรีอ่อนแอที่ร้องไห้ฟูมฟายก่อนหน้านี้ กลับกล้าบอกรักกับนายท่านเช่นนี้ได้?

นางจำได้ว่า เมื่อก่อนคล้ายกับมีคุณหนูตระกูลชนชั้นสูงที่คลั่งรัก วิ่งสะบัดก้นมาบอกรักนายท่านต่อหน้าอะไรนั่น เรื่องรักๆใคร่ๆ ในยามนั้นนายท่านไม่มีแม้แต่ชายตามอง กลัวบ่ายหน้าแล้วให้พวกเขาแอบไปสร้างเรื่องในจวนของคุณหนูคนนั้น ไม่ทันระวังตกลงบ่ออุจจาระอะไรนั่น เรื่องพรรค์นี้คนของพวกเขาทำมาไม่น้อย

สตรีที่อ่อนแอคนนี้ กลับกล้าไม่เบาเลยทีเดียว

มุมปากของหนีหว่านกระตุกขึ้น พลันนับถือแล้วก็เริ่มเห็นใจเธอขึ้นมา ทว่า หนีหว่านก็รู้สึกดีกับหลินซีนเยียนมาน้อย อย่างน้อยแววตาของเธอก็จริงใจมากกว่าเหล่าคุณหนูพวกนั้นอยู่มาก

หนีหว่านเดิมอยากจะขอร้องแทนหลินซีนเยียน ดังนั้นก็กระแอมขึ้นมาทีหนึ่ง คิดอยากจะพูดอะไรสักหน่อย พอกำลังจะเอ่ย ใครจะรู้ว่าโม่จื่อเฟิงพลันจ้องมองมาแล้ว

สายตานั้น ทำให้แผ่นหลังของหนีหว่านเย็นยะเยือก คำพูดที่เตรียมเอาไว้แล้วใกล้จะเอ่ยออกไปกลับกลืนไปหมดสิ้น

“ เจ้ายังยืนอยู่ตรงนี้อีกหรือ? ไสหัวไป! ” โม่จื่อเฟิงตะคอกใส่หนีหว่าน

มุมปากของหนีหว่านกระตุกขึ้น มองไปหาหลินซีนเยียนอย่างเห็นใจ นางได้พยายามเต็มที่แล้ว แต่ผลลัพธ์แค่ไม่ได้ดั่งใจหวัง