ตอนที่ 279 พิลึกพิลั่น

ตอนที่ 279 พิลึกพิลั่น

“ไม่รู้ตัวว่ารัก แต่ยิ่งรักยิ่งกลับถลำลึก”

ในห้องอักษรเหลือเพียงโม่จื่อเฟิงคนเดียว ในที่สุดเขาก็ยิ้มตรงมุมปากได้อย่างไม่เกรงใจ พึมพำประโยคนี้แผ่วเบา ปลายนิ้วลูบบนกระดาษแผ่นนั้นไม่หยุดหย่อน น่าเสียดาย บนกระดาษแผ่นนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเลือด ตัวอักษรเลือนราง สำหรับคนที่เขาแสวงหาความสมบูรณ์แบบคนหนึ่ง ทว่าทั้งร่างกลับรู้สึกเสียใจขึ้นมา

นกพิราบขาวตัวหนึ่งกระพือปีกมาหยุดบนหน้าต่าง โม่จื่อเฟิงเดินไปจับนกพิราบขาว แล้วหยิบกระบอกจดหมายออกจากบนขาของนกพิราบขาว ในกระบอกจดหมายเป็นแผ่นหนังแกะที่ม้วนอยู่แผ่นหนึ่ง เขาคลี่จดหมายออก เพียงมองแวบหนึ่ง ก็ทนไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ “ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ”

เขาเงียบขรึมไปช่วงหนึ่ง เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “หนีหว่าน”

เสียงเขาเพิ่งส่งออกไป หนีหว่านที่สวมชุดดำทั้งตัวก็ปรากฏตัวอยู่ในห้องแล้วตอนนี้ หลังจากเรื่องครั้งที่แล้ว ข้างกายของเขาไม่ได้มีเพียงองครักษ์เงา บางเวลาก็มีกองกำลังส่วนตัวที่ฝึกฝนมาเองอยู่ล้อมรอบ

“ นายท่าน ให้ไปตรวจสอบแม่นางหลินหรือ? ” หนีหว่านคุกเข่าข้างหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองจดหมายในมือของเขา

โม่จื่อเฟิงพยักหน้า “ ใช่ นางเคยพูดว่า ทักษะการทำอาวุธของนางได้ร่ำเรียนมาจากผู้สูงส่งลึกลับท่านหนึ่ง ทว่าตั้งแต่นางเกิดจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างของนางข้าได้ตรวจสอบหมดแล้ว ข้างกายของนางไม่เคยปรากฏผู้สูงส่งที่ทำอาวุธได้เลยจนมาตอนนี้ มีเพียงศาลาความลับแห่งสวรรค์ที่เคยไปสัมผัส ทว่าก่อนเข้าศาลาความลับแห่งสวรรค์ นางก็ทำอาวุธเป็นอยู่แล้ว ”

“ หรือพวกเรายังตรวจสอบไม่ละเอียดพอ หรือมีบางอย่างที่พวกเราไม่ได้ตรวจสอบหรือ?” หนีหว่านก็ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

โม่จื่อเฟิงกลับส่ายหน้า “ นี่เป็นการตรวจสอบครั้งที่ 3 แล้ว เจ้ารู้มี่อวี่เก๋อของข้าเป็นหน่วยสุดยอดที่สามารถรวบรวมข่าวกรองในผืนแผ่นดินใหญ่นี้ได้ หากอยู่ในมือของพวกเขาแล้ว แม้แต่ในชีวิตนี้นางขับถ่ายไปมากน้อยแค่ไหนก็สามารถตรวจสอบได้ เจ้าว่า อาจตรวจสอบไม่ละเอียดพอหรือ? ”

“ความหมายของนายท่านคือ?” หนีหว่านยังคงไม่เข้าใจ

โม่จื่อเฟิงแค่นเสียงทีหนึ่ง “ คนไม่อาจร่ำเรียนกับอากาศได้ ทว่าทักษะการทำอาวุธของนางเก่งกาจมากกว่าช่างเงินทั่วไป อีกทั้งระดับยังเหนือกว่าช่างทองด้วยซ้ำ เจ้าเชื่อเรื่องผีสางเทวดาหรือไม่? ”

“ผีสางเทวดา?” หนีหว่านเงียบขรึมลง ราวกับครุ่นคิดคำพูดของโม่จื่อเฟิง ทว่าเรื่องวิญญาญเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน สำหรับหนีหว่านแล้วเป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมาย หากบนโลกใบนี้มีผีสางเทวดาจริง เหล่าผู้คนเพียงอยากกราบไหว้ขอพรทุกวันก็ได้แล้ว ทำไมต้องยอมลำบากตรากตรำด้วย?

ทว่า คนที่สมควรตายกลับมีชีวิตอยู่บนโลก หากมีผีสางเทวดาจริง โลกใบนี้จะมีสภาพเช่นไร?

สุดท้ายหนีหว่านจึงเลือกส่ายหน้า “ หนีหว่านไม่เชื่อผีสางเทวดา หากมีผีสางเทวดาอยู่ หมู่บ้านบ้านเกิดของหนีหว่านคงไม่โดนคนทำลายล้างภายในคืนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว บ้านเกิดของหนีหว่าย คนในหมู่บ้านล้วนเป็นคนซื่อตรงและจิตใจดี หากมีผีสางเทวดา ทำไมถึงให้พวกเขาตายน่าอนาถอย่างนั้น ”

สีหน้าของนางเศร้าหมองลง ผ่านไปไม่นานก็ชักกระบี่ขึ้นมา เปลี่ยนเป็นใบหน้าเยือกเย็นไร้ความรู้สึก

“ เมื่อก่อนข้าก็ไม่เชื่อ ทว่าตอนนี้....” โม่จื่อเฟิงชะงักครู่หนึ่ง จุดไฟเผาจดหมายหนังแกะแผ่นนั้น การเผาไหม้ของจดหมายสะท้อนเป็นแสงไฟเล็กน้อย ท่ามกลางแสงไฟใบหน้าของเขาราวกับทำให้มองเห็นไม่ชัดเจน “ คนของมี่อวี่เก๋อว่า อุปนิสัยของหลินซีนเยียนเปลี่ยนไปจากอาการป่วยหนักเมื่อ 4 ปีก่อน หลังจากอาการป่วยหนักครั้งนั้นเป็นต้นมา พฤติกรรมและการพูดการกระทำของนางแตกต่างจากเมื่อก่อน ”