ตอนที่ 281 อบอุ่นใจ

ตอนที่ 281 อบอุ่นใจ

เมื่อเทียบกับของมีคมอย่างใบมีดพวกนั้นแล้ว แส้ยาวเส้นนี้ไม่ด้อยไปว่าเลย อีกทั้งยังคมกริบมากหลายเท่า

โม่จื่อยี่ยากที่จะนั่งยองตัวแล้วอุ้มเสาเข็มไม้ที่หักขึ้นมาดู เดิมคิดว่าเป็นเพียงรอยไม่ลึกมากเส้นหนึ่ง คิดไม่ถึงว่ามันจะตัดไปทั้งท่อน! มันอยู่เหนือความคาดหมายยิ่งนัก

สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ยิ่งไปกว่านั้นคือคนที่ทำสิ่งนี้ออกมากลับเป็นสตรีคนหนึ่ง ตอนแรกที่ได้ยินโม่จื่อเฟิงบอกว่าหลินซีนเยียนทำอาวุธเป็น เขายังไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ได้เห็นกับตาตนเองแล้ว กลับเพิ่งพบว่าสตรีคนนั้นสุดยอดมาก ช่างฝีมือแบบนี้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ประเทศไหนย่อมเป็นบุคคลที่มีความสามารถที่น่ายกย่องอย่างยิ่ง

“เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นของที่หลินซีนเยียนทำขึ้น?” โม่จื่อยี่ยังไม่กล้าเชื่อ อดที่จะถามอีกครั้งไม่ได้

เมื่อโจวหลี่กับช่างตีเหล็กเฉินได้ยินเขาขานชื่อของหลินซีนเยียนโดยตรง ราวกับรู้สึกไม่ดีใจ ทว่าทั้งสองคนเห็นโม่จื่อเฟิงไม่ได้ตอบสนองอะไร ก็ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา

โม่จื่อเฟิงพยักหน้า “ ท่านก็เห็นแล้วมิใช่หรือ?”

“ หากไม่เห็นกับตาของตนเอง ใครจะเชื่อ? ” โม่จื่อเฟิงเอ่ยชมไม่หยุด อดที่จะนำแส้ยาวไปลองกับเสาเข็มไม้อื่นไม่ได้ ทุกแส้ที่ตวัดลงไปล้วนเห็นว่าเบา แต่พอนำแส้ยาวออก ความร้ายกาจกลับเกิดผลทันทีอีก

ในที่สุด หลังจากที่โม่จื่อยี่เกือบจะทำลายเสาเข็มไม้ในสนามฝึกจนหมดก็ถึงจะหยุด เขาชอบแส้ยาวโลหะนั้นมากจนไม่สามารถวางมันลงได้

“ ลองก็ลองเสร็จแล้ว ท่านควรไปแล้วไม่ใช่หรือ? ” ในใจของโม่จื่อเฟิงคิดถึงผู้คนนั้น พอเห็นท่าทางคึกคะนองของโม่จื่อยี่แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มเร่งรัด

โม่จื่อยี่ทำหน้าขรึม “ เจ้ากำลังไล่ข้าหรือ? ข้ายังอยากเห็นคนที่ที่ทำแส้ยาวนี่สักหน่อย ถึงจะเคยเห็นแล้ว แต่ครั้งนี้มันต่างแตก ”

เมื่อก่อนในสายตาของเขา หลินซีนเยียนก็แค่สตรีรูปโฉมสวยงามนิดหน่อย ตอนนี้กลับถูกเขามองเป็นช่างเงินแล้ว ฐานะของเขาเป็นถึงผู้ปกครองประเทศ คนผู้นี้ควรจะต้อนรับนางอย่างทรงเกียรติภูมิ มิเช่นนั้นนางจะเป็นประโยชน์ให้คนอื่นในภายภาคหน้า เช่นนั้นก็จะกลายเป็นการสูญเสียของแคว้นหนานเยว่

ประหนึ่งมองความคิดของเขาออก โม่จื่อเฟิงเอ่ยเสียงเย็นชา “ วางใจเถิด นางเป็นพระชายารองของข้า ชีวิตนี้เป็นคนที่ตระกูลโม่ ไม่มีทางเป็นประโยชน์ให้กับคนอื่นแน่นอน ท่านกลับไปอย่างวางใจเถิด ”

โม่จื่อยี่เบะปากอย่างแค้นใจ พยักหน้าอย่างจำยอม “ เอาเถอะ เห็นแก่ของดีๆที่พระชายารองของเจ้าทำ ข้าจะไม่ถือโทษโกรธเจ้าก็แล้วกัน แส้ยาวโลหะเส้นนี้ข้าเอาไปแหละ ”

หลังจากกล่าวจบ โม่จื่อยี่ยังใช้ศอกกระทุ้งโม่จื่อเฟิง ยื่นหน้าเข้าไปข้างหูของเขาแล้วเอ่ยแผ่วเบา “ ดูไม่ออกจริงๆ เจ้าก็มีวันที่ห่วงใยสตรีคนหนึ่ง ”

โม่จื่อเฟิงให้โจวหลี่หาคนไปส่งโม่จื่อยี่ แล้วถึงจะเดินไปยังห้องของหลินซีนเยียน

ภายในห้อง หน้าต่างล้วนปิดสนิท แม้จะเป็นตอนกลางวัน ทว่าในห้องกลับมืดมา เขาผลักประตูแล้วเดินเข้าไป สะบัดแขนเสื้อไปทีหนึ่งประตูห้องก็ปิดลงอีกครั้ง

บนเตียง ร่างเล็กกระทัดรัดนอนหดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างนิ่งสงบ เขาเดินไปข้างเตียงเห็นท่านางหลับตาคิ้วขมวดแน่นจึงเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจอย่างไม่รู้ตัว เขาถอดรองเท้าถุงเท้าแล้วขึ้นเตียงนอนลงข้างกายนาง ยื่นมือไปดึงนางเข้ามาในอ้อมอกของตนเอง