ตอนที่ 285 จุดจบของแม่นมกุ้ย

ตอนที่ 285 จุดจบของแม่นมกุ้ย

หลินซีนเยียนไม่ถ่องแท้เรื่องวรยุทธ์ ดังนั้นนางจึงหลบเลี่ยงไม่ได้โดยสิ้นเชิง

“นังแพศยา! ไปตายเสียเถิด ใช้โลหิตแห่งยายแก่ของข้าชะล้างจวนอ๋องนี้ให้สะอาด ก็คุ้มแล้ว!” แม่นมกุ้ยเริ่มแผดเสียงอย่างคลุ้มคลั่งขึ้นมา

แต่น่าเสียดาย ที่แห่งนี้ไม่ใช่เพียงแค่นางกับหลินซีนเยียนสองคนเท่านั้น ยังมีโม่จื่อเฟิงอยู่ด้วย แผนร้ายเพทุบายเยี่ยงนี้ยังจะมีชัยเหนือกว่าได้อย่างไรกัน

ดังนั้นในขณะนั้นเอง หลินซีนเยียนไปหลบกำบังอยู่ข้างหลังโม่จื่อเฟิงโดยไม่ต้องครุ่นคิด และโม่จื่อเฟิงก็ไม่ได้ทำให้นางผิดหวังจริงๆ เพียงยกมือโบก ลมพายุพลันพัดกระหน่ำ ซัดเอาซุปร้อนที่กระฉอกย้อนกลับใส่ยังทิศทางของแม่นมกุ้ย

หลังจากได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องโหยหวนของแม่นมกุ้ยก็เห็นนางกุมหน้าล้มลงกับพื้น ซุปร้อนนั่นซัดหวนใส่บนหน้านางจำนวนมหาศาล จากง่ามนิ้วสามารถมองเห็นผิวหนังที่พุพองแดงเป่งโดยฉับพลันของนาง นางครวญครางไม่หยุด โหยไห้รำพัน น้ำเสียงเกรี้ยวกราดและบิดเบี้ยว หลินซีนเยียนฟังจนหนังศีรษะเหน็บชาอยู่ครู่หนึ่ง

กลางอกของหลินซีนเยียนผุดอาการสั่นหลอนอยู่ครู่ หากว่าปราศจากโม่จื่อเฟิงอยู่ที่นี่ด้วย คนที่ต้องล้มไปกองกับพื้นร้องอย่างโหยหวนน่าจะเป็นนาง ดังนั้นไม่ว่าแม่นมกุ้ยตกอยู่ในจุดจบเช่นนี้ นางก็ไม่อาจเห็นอกเห็นใจแม้สักครึ่ง

“แม่นมกุ้ย ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด” โม่จื่อเฟิงกวาดสายตาอันเย็นยะเยือกมองแม่นมกุ้ยที่แดดิ้นอยู่บนพื้น ในแววตาทอประกายคู่นั้นนอกจากความผิดหวังแล้วยังคงเป็นความผิดหวัง ได้ยินเพียงเขากล่าวซ้ำอย่างเชื่องช้า “ครั้งที่แล้ว หากไม่ใช่ว่าเจ้าอยู่เบื้องหลังแผนการ ข้าจะตกหลุมพรางของอวิ๋นเสี่ยวยิงอย่างง่ายดายได้อย่างไรกัน ทำให้อวิ๋นเสี่ยวยิงควบคุมบงการข้า ทำให้ข้าถอนกำลังรักษาความปลอดภัยด้วยตนเอง หากไม่ใช่ว่าหลินซีนเยียนปรากฏตัวได้ทันเวลา น่ากลัวว่าผลที่ตามมาในตอนนี้...”

ฟังเขากล่าวเช่นนี้ ในที่สุดหลินซีนเยียนซึ่งอยู่ด้านข้างก็ตาสว่าง เรื่อยมา นางล้วนเจตนาหลบหลีกปัญหาข้อนี้ หนึ่งในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เนื่องจากมีความเกี่ยวพันกับเรื่องราวของเขาและอวิ๋นเสี่ยวยิง ดังนั้นนางจึงไม่เจาะจงถาม ถึงแม้กลางใจเองจะมีข้อกังขา ทว่ากลับยังคงอดกลั้นไม่คิดไปในทิศทางอย่างว่านั่น

ปัจจุบันสดับฟังเขาเอื้อนเอ่ยเช่นนี้ ทันใดนั้นกลางใจพลันประเดประดังมากมาย

“ในอกของข้า มนุษย์ล้วนมีคุณค่าทั้งสิ้น การดำรงอยู่ของเจ้านั้นสำหรับข้าแล้วอาจจะเป็นที่ระลึกถึงอย่างหนึ่ง แต่กลับไม่ใช่ปราศจากราคา คุณค่าของเจ้าได้หมดลงตั้งแต่ครั้งก่อนที่เจ้าวางเพทุบายกับข้าแล้ว เดิมข้าคิดว่าจะไว้ชีวิตเจ้าเอาไว้ ใครใคร่รู้ว่าเจ้ากลับไม่รู้จักสำนึก ซ้ำยังก่อเรื่องมาดร้ายขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่า ข้าคงไว้ชีวิตเจ้าไม่ได้แล้ว”

โม่จื่อเฟิงถอนหายใจยาว ยกมือขึ้น สัญญาณมือข้างหนึ่งฟาดลง ในห้องพลันปรากฏชายชุดดำคนหนึ่ง

“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต ท่านอ๋องไว้ชีวิตด้วย บ่าวเพียงแต่หวังชะล้างกำจัดเหล่านางที่ใช้เล่ห์ร่ายมนต์ข้างกายแทนท่านอ๋องได้ก็เท่านั้น ท่านอ๋อง บ่าวไพร่คนหนึ่งเช่นข้าตายไปก็ไม่นึกเสียดาย ทว่าพระชายายังคงเฝ้ามองจากบนสวรรค์อยู่นะเจ้าคะ ข้าเก่าคนแก่ของชายานางจะทนเบิกตาทนเห็นท่านถูกนังจิ้งจอกตัวนี้มัวเมาจนไร้สติได้หรือ ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง...”

แม่นมกุ้ยทั้งร่ำไห้ทั้งแผดเสียง น้ำตาไหลพรากบนผิวหนังที่บวมพอง โลหิตแดงสดจางๆ ไหลออกมาจากแผลอันปริแตก ทำให้ใบหน้าของนางยิ่งดูเกรี้ยวกราดกว่าเก่า

คำของโม่จื่อเฟิงทำให้นางหวาดผวาขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ถือดีว่าตนเองเป็นมามาเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ข้างกายชายาองค์ก่อน แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยเห็นว่าตนเป็นบ่าวไพร่เต็มรูปแบบ ในกระดูกกระเดี้ยวของนางรู้สึกว่าตนเองแตกต่างออกไป ทว่าในครั้งนี้ โม่จื่อเฟิงบันดาลโทสะอย่างจริงจัง นางหวาดกลัวแล้ว ไม่อาจไม่อ้างถึงชายาองค์ก่อน

หลินซีนเยียนอดไม่ได้ที่จะหันหน้ากลับไปมองโม่จื่อเฟิง เห็นสีหน้าแววตายะเยือกวังเวงของเขาไม่แปรผันสักชั่วขณะ กลางอกกลับผุดความเวทนาอยู่ไม่น้อย นางรู้เรื่องราวของเขา บุคคลที่ยังไม่ทันจดจำลักษณะของมารดาได้แจ่มแจ้งก็สูญสียท่านแม่ไปเสียก่อน ในก้นบึ้งของจิตวิญญาณแท้จริงแล้วก็โหยหาความรักจากแม่ ทว่ามารดาของเขาจากไปแล้ว แม้กระทั่งสิ่งของต่างหน้าสมราคาสักชิ้นก็ไม่ได้เหลือทิ้งไว้ให้เขา สิ่งเดียวที่ตกทอดอยู่ก็คือแม่นมกุ้ย ดังนั้นเขาจึงยอมผ่อนผันต่อแม่นมกุ้ยเช่นนี้