ตอนที่ 301 วินาทีเป็นตาย

ตอนที่ 301 วินาทีเป็นตาย

“ปิงปู้ซื่อหลัง บรรยากาศในกระทรวงของพวกเจ้าไยจึงสับสนอลหม่านเยี่ยงนี้” ยามที่คนทั้งหมดกำลังตกอยู่ในภวังค์อึ้งค้าง โม่จื่อเฟิงอู่เซวียนอ๋องที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็เอ่ยปากอย่างเย็นเยียบ แต่ว่ากลับมิใช่วาจาที่เอ่ยกับฝูงชนทั้งมวล ทว่าเป็นคนที่เดินตามหลังเขามา

ฝูงชนพินิจถี่ถ้วน จึงค้นพบว่าเดิมทีข้างหลังของโม่จื่อเฟิงสามก้าวยังมีชายหนุ่มหลังค่อมนิดๆ คนหนึ่ง เนื่องจากการปรากฏตัวของโม่จื่อเฟิงแผ่กำลังอำนาจมหาศาล จึงทำให้ฝูงชนมองข้ามการมีตัวตนของคนผู้นี้ไป

ขณะที่โม่จื่อเฟิงเพิ่งเปิดปาก ฝูงชนจึงค่อยตอบสนอง ชายหลังค่อมผู้นี้ ไม่ใช่ว่าเป็นใต้เท้าเฉาแห่งปิงปู้ซื่อหลังหรือ

หัวหน้าโรงผลิตรีบรุดหน้าออกไปทำความเคารพ เขาไม่เคยเห็นอู่เซวียนอ๋อง ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าชายผู้แผ่รังสีอำมหิตเบื้องหน้านี้คือใคร ทว่าคนที่สามารถทำให้ปิงปู้ซื้อหลังตามหลังต้อยๆ ได้ เขาย่อมไม่อาจถูกขับไล่แน่ ดังนั้นหนังศีรษะของหัวหน้าโรงผลิตเริ่มเหน็บกินอีกครั้ง ยังไม่ทันได้คลายปมของพ่อลูกขุนพลหลี่สองคนนี้ นี่กลับมีบุคคลสำคัญโผล่มาอีก โรงผลิตศาสตราวุธแห่งนี้ควรปิดตายถาวรเสีย

“คารวะใต้เท้าเฉา ท่านนี้คือ...” หัวหน้าโรงผลิตกำมือคารวะ เอ่ยถามอย่างเคารพ

ใต้เท้าเฉากำลังจะตอบคำถามทว่ากลับได้ยินเสียงยะเยือกของโม่จื่อเฟิงดังลอยเข้ามา “ทำไม หากข้าถามใต้เท้าเฉินรังเกียจที่จะตอบรึ”

“ไม่ ไม่ ไม่ใช่ขอรับ ท่านอ๋องโปรดอย่าเคือง ข้านี้แค่ถามให้ถ่องแท้ ถามให้ถ่องแท้...” อยู่ต่อหน้าโม่จื่อเฟิง ต่อให้เขาเป็นรัฐมนตรีผู้ช่วยกระทรวงกลาโหมก็แสร้งทำเป็นว่ากล่าวตักเตือน เขาจ้องหัวหน้าโรงผลิตตาเขม็ง พลางโพล่งเสียงต่ำ “หัวหน้าโรงผลิตตัวดี! ท่านอ๋องถามเจ้าอยู่ โรงผลิตศาสตราวุธที่เจ้าควบคุมมีบรรยากาศเช่นนี้รึ ผู้ชายยังอาจกอดรัดกัน นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

“ท่านอ๋อง?” หัวหน้าโรงผลิตคาดคะเนถึงสถานะของโม่จื่อเฟิงทันใด ปัจจุบันท่านอ๋องในราชวงศ์ที่สามารถทำให้ร้อยกระทรวงยำเกรงได้ในลักษณะนี้ ดูเหมือนว่ามีเพียงอ๋องผู้นั้น...

ในอกเพิ่งนึกถึงช่วงตอนนี้ ขาทั้งสองข้างของหัวหน้าโรงผลิตก็ออกอาการสั่นระริกเล็กน้อย รีบร้อนกล่าวอธิบาย “พวกเขาไม่ได้กอดรัดกัน เพียงแต่ก่อนหน้านี้มีเรื่องขัดคอกันเล็กน้อยจนเซล้มบนพื้นด้วยกันก็เท่านั้นขอรับ ท่านอ๋องท่านอย่าได้เข้าใจผิดโดยเด็ดขาด อย่าได้เข้าใจผิดนะขอรับ!”

โม่จื่อเฟิงแค่นเสียง ตัดผ่านหัวหน้าโรงผลิตมายังเบื้องหน้าของหลินซีนเยียน นัยน์ตาสองข้างจ้องมองใบหน้าของนางอย่างเย็นเยียบ ต่อให้สวมหน้ากากหนังอยู่ เขายังคงสามารถมองทะลุความสับสนในแววตาของนางออกอยู่วันยังค่ำ

เขาหันหน้าไปมองหลี่อวิ๋นซ่านอย่างดุดัน แววตาคู่นั้นประดุจเทพเจ้าแห่งความตายในยุคคร่ำครึ ก็ทำให้ศัตรูยอมอ่อนข้อ!

ฉับพลันถูกจ้องมองด้วยแววตาที่เหี้ยมเกรียมเช่นนี้ บางทีคนอย่างหลี่อวิ๋นซ่านนี้ก็เย็นวาบบิเวณแผ่นหลังอย่างห้ามไม่อยู่ ในอกยิ่งกังขา เขาเพิ่งพบปะกับท่านอ๋องเป็นครั้งแรกแท้ๆ ไฉนสายตาของท่านอ๋องผู้นี้ดุจดั่งจะตรงมาฆ่ารัดคอเขา

“ผู้ชายที่ปั่นกระแสลมอลหม่านนี่เป็นใคร” โม่จื่อเฟิงยกมือขึ้น ชี้ไปที่หน้าของหลี่อวิ๋นซ่าน ระยะห่างระหว่างนิ้วมือและปลายจมูกของหลี่อวิ๋นซ่านนั้นห่างกันแค่คืบเดียว!

แรงกระตุ้นเช่นนี้ ทำให้อุณหภูมิภายในสวนลดลงโดยพลันในชั่วขณะ

กลางศาลารับรอง หลี่เยว่อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน ห้ามไม่อยู่ที่จะแอบอิงข้างกายของบิดาตนเอง เอ่ยถามใต้เท่าหลี่เสียงแผ่ว “ท่านพ่อ ผู้นี้เป็นใครกัน เก่งกาจเยี่ยงนี้...” เขาเว้นระยะห่างที่ไกลขนาดนี้ ล้วนยังสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตของคนผู้นั้นที่แผ่เข้ามา

“นั่นก็คืออู่เซวียนอ๋อง!” เส้นเสียงของใต้เท้าหลี่ก็เกร็งเล็กน้อย สำหรับอ๋องลึกลับดั่งตำนานกล่าวขานในสมรภูมิรบผู้นี้นั้น ในใจก็มีความเลื่อมใสศรัทธาเต็มเปี่ยม

“อะไรนะ!” หลี่เยว่เบิกตากว้าง คาดไม่ถึงเลยสักนิดว่าบุคคลในตำนานผู้นั้นจะมาเยือนยังโรงผลิตศาสตราวุธแห่งนี้ แต่ว่ามีเพียงบุคคลเช่นนั้นเท่านั้นที่จะมีแรงกระตุ้นแสนธรรมชาติโดยสิ้นเชิงเยี่ยงนี้ เมื่อคิดดังนี้ เขาก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล