ตอนที่ 307 คลื่นใต้น้ำ

ตอนที่ 307 คลื่นใต้น้ำ

ขณะที่หลินซินเยียนกำลังนำชายชราหลังค่อมออกจากเรือนของหัวหน้าโรงอาวุธ สายตาของอินฉีกระทบลงบนร่างของนางจนกระทั่งนางจากไป อินฉีจึงหันกลับมาถามหัวหน้าโรงอาวุธ “ช่างฝีมือผู้นั้นมาที่โรงงานอาวุธตั้งแต่เมื่อใด?”

“เพิ่งไม่กี่วันขอรับ แต่ท่านเสนาฯอินโปรดวางใจ ชิ้นงานของเขาที่ข้าเคยเห็นไม่เลวเลยทีเดียว แม้กระทั่งใต้เท้าหลี่ก็ยังชมเชย” หัวหน้าโรงอาวุธเข้าใจว่าอินฉีข้องใจในฝีมือของหลินฟง จึงรีบอธิบาย

“หลี่หวิ๋นซ่านงั้นหรือ?” อินฉีเกือบจะขมวดคิ้ว

หัวหน้าพยักศีรษะกล่าว “ใช่แล้วขอรับ เป็นเขานั่นเอง เขายังขึ้นชื่อว่าเป็นผู้มีแววตาเฉียบแหลม ช่างฝีมือตอนนี้ที่สามารถทำให้เขายอมรับได้ นอกจากเซียวต้าเจียแล้วก็มีเจ้าหนุ่มหลินฟงนี่ล่ะขอรับ”

“เป็นเช่นนี้ ดีมากทีเดียว” อินฉีชะงักครู่หนึ่งจึงถามขึ้นอีกครั้ง “หัวหน้าได้มีการตรวจสอบประวัติแหล่งที่มาของหลินฟงหรือไม่?”

“ต้องตรวจสอบแน่นอนขอรับ โรงงานอาวุธแห่งนี้ ทุกคนที่เข้ามาล้วนต้องตรวจสอบตัวตนและบรรพบุรุษ ตัวตนของหลินฟงผู้นั้นไม่มีอะไรผิดแปลกขอรับ อีกทั้งยังเป็นคนที่เหล่าหลิวแนะนำ เหล่าหลิวเองก็ทำงานที่โรงงานอาวุธมาหลายปีแล้ว สุขุมรอบคอบและมีความระมัดระวังไม่เคยเกิดความผิดพลาด เสนาฯอินคิดว่าหลินฟงมีปัญหาหรือขอรับ?”

อินฉีกลับส่ายศีรษะ กล่าวด้วยความเรียบเฉย “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เพียงแค่รู้สึกว่าเขามีบางอย่างที่คล้ายกับคนรู้จักเก่าข้าก็เท่านั้น ช่างเถิด วันนี้มาสร้างความยุ่งยากให้กับหัวหน้า ข้าคงไม่รบกวนแล้ว”

“ที่ไหนกันขอรับ ท่านเสนาฯอินมาที่โรงงานอาวุธแห่งนี้ นับว่าเป็นเกียรติแก่โรงอาวุธของพวกเราแล้วขอรับ” หลังจากที่หัวหน้าโรงงานอาวุธตอบรับอินฉีตามมารยาทจึงได้ไปส่งอินฉี

เพียงแต่ในยามที่เท้าหน้าเขาไปส่งอินฉี เท้าหลังของเขาก็อยากจะไปหาหลี่อวิ๋นซ่าน เขาเพิ่งจะได้ยินมาว่าหลี่อวิ๋นซ่านส่งทองสัมฤทธิ์หนึ่งกล่องให้กับหลินฟงใช้สอย หน้าใหญ่ใจโตเช่นนี้ ทำให้หัวหน้าอย่างเขามองด้วยความรู้สึกอยากมีอยากได้ ทนไม่ไหวจนอยากจะไปประจบประแจงหลี่อวิ๋นซ่าน เพื่อได้รับทรัพยากรที่เพิ่มมากขึ้นจากเขา

ภายในเมืองเฟิ่งชี หลายวันมานี้คึกคักเป็นพิเศษ

กล่าวกันว่ามีคณะละครมาจากประเทศเป่ยหมิง ร้องเล่นเต้นแสดงได้ดี เหล่าขุนนางเชื้อพระวงศ์จึงเชื้อเชิญคณะละครมาทำการร้องละครที่จวนกันอย่างล้นหลาม

และแม้แต่จวนอู่เซวียนอ๋องก็ไม่มีเว้น ถึงแม้โม่จื่อเฟิงจะไม่สนใจกับสิ่งเหล่านี้ แต่พระชายาเซียวฉางเยว่กลับเตรียมคนไปส่งเทียบเชิญให้กับคณะละคร คณะละครได้ตอบรับอย่างรวดเร็วและในเช้าวันถัดมาทั้งหมดก็ได้มาถึงจวนอู๋เซวียนอ๋อง

เซียวฉางเยว่ให้คนตั้งเวทีละครขึ้นภายในเรือน เมื่อเข้าช่วงค่ำ ตะเกียงรอบเรือนก็สว่างไสว ละครบนเวทีได้เริ่มการแสดง

ที่ร้องละครนั้นเป็นหนุ่มน้อยคนหนึ่ง หน้าตารูปงาม ท่วงท่าการเคลื่อนไหวยังคงไว้ซึ่งความสง่างาม อีกทั้งมีมาดของชายชาตรี ความสามารถในการร้องเพลงยิ่งกว่าระดับชั้นนำ ถึงแม้จะมีคำที่แปลกใหม่ แต่ด้วยลูกคอชั้นดีนั้นยังคงทำให้ผู้คนที่ได้ฟังการแสดงขนลุกเกรียวไปกับเสียงนั้น

นับตั้งแต่การเสียชีวิตของกุ้ยมามา ข้างกายของเซียวฉางเยว่ก็เหลือเพียงหญิงรับใช้ไม่กี่คนที่นำมาจากสกุลฝั่งเจ้าสาว ยามนี้ที่บรรดาหญิงรับใช้ยืนอยู่ด้านหลังของเซียวฉางเยว่ หญิงรับใช้แต่ละคนต่างจ้องมองตรงไปยังหนุ่มน้อยบนละครเวที

มีหญิงรับใช้ใจกล้าคนหนึ่งกล่าวขึ้น “หนุ่มน้อยคนนั้นหล่อเหลาเสียจริง ข้าดูแล้ว นอกจากท่านอ๋องเกรงว่าใครก็ไม่อาจเทียบกับเขาได้แล้ว”

“เฮ้ อย่างไรกัน นี่เจ้าพึงใจเขางั้นหรือ? แต่น่าเสียดาย บุปผาร่วงหล่นมีใจ สายธารหลั่งไหลกลับไร้รัก เจ้าไม่เห็นหรือยามที่หนุ่มน้อยร้องละครล้วนจ้องมองมองตรงไปยังตำแหน่งของพระชายาน่ะ?” หญิงรับใช้อีกคนหยอกเย้าตอบ