ตอนที่ 311 ป่วยทางจิต

ตอนที่ 311 ป่วยทางจิต

หมอโจววางพู่กันด้วยความสุภาพ บางทีเขาอาจจะกำลังหัวเราะอยู่ แต่ใบหน้าของเขาถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเผยอารมณ์ออกมาแบบใดก็ไม่น่าเจริญตาทั้งสิ้น

เมื่อได้ทำการสื่อสารกับหมอโจว หลินซินเยียนและเหล่ารู้ก็ได้ทราบว่า ขาที่ได้รับบาดเจ็บของเขาไม่ได้ถูกไฟคลอก แต่เพื่อช่วยเหลือคนตอนที่เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ได้ถูกท่อนไม้กระแทกได้รับบาดเจ็บ สำหรับสาเหตุที่ได้พบกับไฟไหม้ และคนที่ช่วยนั้นคือใคร เขาไม่ได้กล่าวถึง

หลินซินเยียนคุกเข่าด้านหน้าหมอโจวเพื่อตรวจสอบหัวเข่าของเขา ถึงแม้นางจะมิใช่หมอ แต่การเคลื่อนไหวข้อต่อขั้นพื้นฐานก็ยังพอรู้อยู่บ้าง ขาข้างที่ได้รับบาดเจ็บสั้นกว่าขาอีกข้างอยู่หลายเซนติเมตร ดังนั้นเวลาเดินจึงกะเผลก

“ท่านโจว จากสภาพการเคลื่อนไหวข้อต่อของท่าน ข้าสามารถทำรองเท้าโลหะคู่หนึ่งออกมาได้ เพียงแต่รองเท้านี้อย่างไรก็เป็นโลหะ ถึงแม้ด้านในจะใช้แผ่นผ้าฝ้าย คาดว่านานทีเดียวที่จะต้องทนลำบาก ฉะนั้นเป็นการดีที่สุดที่ท่านจะเตรียมใจ” หลินซินเยียนกล่าวความจริง

หมอโจวพยักศีรษะเป็นการสื่อว่าเข้าใจ พลันหยิบพู่กันขึ้นมาเขียน ครั้งนี้เขาบอกว่าเขาเป็นหมอ แม้กระทั่งตนยังรักษาขาของตัวเองไม่ได้ ดังนั้นจึงได้เพียงแค่พึ่งพาความสามารถผู้อื่น เขายังบอกอีกว่า ไม่ว่าจะทรมานเพียงไรเขาก็สามารถทนได้

“ท่านโจววางใจเถิด ข้าจะพยายามสุดความสามารถแน่นอน” สำหรับหมอโจว ในใจของหลินซินเยียนก็เคยสับสนมาก่อน หลังจากที่เขาได้แสดงบทบาทสำคัญในแผนของอินฉี ท้ายที่สุดหมอโจวเป็นผู้หักหลังนาง แต่ทว่าการอาศัยอยู่ร่วมกันนานกว่าครึ่งปีก็ทำให้นางทราบดีว่าเขาเป็นคนอย่างไร

คนที่หมกมุ่นกับทักษะแพทย์ ไฉนเลยจะเป็นคนเลวร้าย เนื้อแท้ของเขาจริงๆแล้วก็ต้องการช่วยเหลือผู้คน เพียงแต่เขาติดหนี้อินฉี ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาที่เหลือในชีวิตตอบแทน อีกทั้งหลินซินเยียนได้รับบุญคุณจากเขาอยู่ครึ่งปี และสำหรับในเรื่องราวครั้งนั้น บุญคุณนี้ได้ลบเลือนหายไปหมดแล้ว

และครั้งนี้ที่นางทุ่มเทช่วยเหลือหมอโจว แท้จริงแล้วเป็นความเห็นแก่ตัว

หลังจากที่ได้ยินเหล่าหลิวเล่าถึงสภาพของเซียวฝาน นางก็ได้วางแผนอยู่ในใจ ไม่ว่าเซียวฝานจะได้รับโรคแปลกประหลาดหรือสาเหตุจากตัวยาที่ถูกคนควบคุม หากมีความช่วยเหลือจากหมอโจวที่เป็นแพทย์เทวะ ดังนั้นในยามที่นางเห็นอินฉีพาหมอโจวมาที่โรงงานอาวุธ นางก็ได้ริเริ่มที่จะทำภารกิจนี้

หลังจากกล่าวขั้นตอนการประดิษฐ์รองเท้าที่ยอดเยี่ยมกับหมอโจว หลินซินเยียนก็นำเหล่าหลิวเข้ามาในโรงงานอาวุธ

ตกยามบ่าย มีบ่าวรับใช้ส่งแบบภาพตัวอย่างมา อ้างว่าแบบภาพร่างที่เซียวต้าเจียวาดมาส่งให้ช่างตีเหล็กทำ

หลินซินเยียนถือโอกาสซักถามสถานการณ์ของเซียวฝาน บ่าวรับใช้บอกว่าเซียวฝานอยู่ในระยะฟื้นตัวแรกเริ่ม สติยังไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นจึงแค่วาดแบบภาพร่างโดยที่ไม่ได้มาโรงงานอาวุธ

หลินซินเยียนเองก็ไม่ได้ถามต่อ เพียงแต่ยิ่งคาดหวังให้ฟ้ามืดลงเร็วขึ้น

หลังพระอาทิตย์ตกดิน นางคีบข้าวอยู่สองสามคำก็รีบมุ่งไปยังในเรือนของเซียวฝาน เนื่องจากเมื่อคืนนางเพิ่งจะมา ดังนั้นพ่อบ้านในเรือนจึงจำได้ อีกทั้งได้รับอนุญาตจากชายชราหนวดขาวแล้ว ดังนั้นนางจึงเข้าพบเซียวฝานได้โดยอย่างราบรื่น

โชคดีที่เมื่อเทียบกับสภาพอเนจอนาถในเมื่อวานแล้ว เซียวฝานในวันนี้สะอาดมากโข

ขณะที่กำลังทานข้าวเสร็จ เซียวฝานนั่งอยู่บนตำแหน่งหลักในห้องโถงรับประทานอาหาร บ่าวรับใช้คนหนึ่งนั่งอยู่ด้านข้างคีบข้าวป้อนให้กับเขา ต่อหน้าผู้คนเขาคือเซียวต้าเจีย ดังนั้นชายชราหนวดขาวจึงยังคงคิดการณ์รอบคอบในเรื่องศักดิ์ศรีหน้าตาของเขา

ชายชราหนวดขาวนั่งอยู่ด้านซ้ายมือของเซียวฝาน ก้มหน้าก้มตาทานข้าว เมื่อเห็นหลินซินเยียนมาถึงก็รีบกวักมือทักทายกล่าว “เจ้ามาแล้วรึ เช่นนั้นก็รอก่อน เขาน่ะนะบอกไม่ได้หรอกว่าเวลาใดที่จะ…..”