ตอนที่ 387 ความตายมาเยือนอย่างกะทันหัน

ตอนที่ 387 ความตายมาเยือนอย่างกะทันหัน

ความตาย มักจะมาเยือนอย่างกะทันหันในตอนที่เหล่ามนุษย์คิดว่ายังอีกยาวไกล

หลินซีนเยียนคิดไม่ถึง เซียวฝานจะตายไปอย่างสงบเช่นนี้ สีหน้าของเขาช่างสงบยิ่ง เสมือนกับวินาทีสุดท้ายเขาก็ไม่ได้เสียใจภายหลังแม้สักนิด

หากไม่ใช่ว่าโลหิตสดและร่างไร้วิญญาณของเขาอยู่ตรงเบื้องหน้าของหลินซีนเยียน หลินซีนเยียนปฏิเสธที่จะเชื่อว่าเขาจากไปอย่างง่ายดายเพียงนี้แน่ เขาเคยเป็นทูตสวรรค์แห่งศาลาความลับแห่งสวรรค์ เขาเป็นบุคคลอัจฉริยะด้านการผลิตอาวุธ เขาคือเซียวต้าเจียที่นางทั้งสักการะและเลื่อมใส ไฉนจึงตายอย่างง่ายดายเพียงนี้

ทว่า ความเป็นจริงมักจะโหดร้าย ความตาย นั้นง่ายมาก ปราศจากกระบวนการอันสวยงาม ไร้ซึ่งการร่องขึ้นและดิ่งลง ก็ตายจากไปอย่างง่ายดายเช่นนี้แล

หลินซีนเยียนกอดร่างไร้วิญญาณของเซียวฝานเอาไว้ จนกระทั่งร่างของเขาเย็นซีดลงไปอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งกายของนางยังคงไร้ความรู้สึก ดวงตาของนางว่างเปล่าและสับสน ราวกับยังคงจมดิ่งอยู่ในโลกของตนเอง ไม่เต็มใจยอมรับความจริงอันโหดร้ายข้อนี้

ฟ้า มืดพอแล้ว ราตรี เย็นเยียบพอแล้ว แต่พระเจ้าราวกับยังรู้สึกว่าเพียงพอ แม้ในตอนกลางดึกเกล็ดหิมะก็ล่องลอยลง บุปผาเกล็ดหิมะบานเบ่งภายในสวนทีละดอก ทำให้โลกทั้งใบรายล้อมด้วยความหนาวเหน็บประเภทที่กรีดกระดูก

ตอนที่หนีหว่านมายังภายในสวนอีกครั้ง มองเห็นว่าหลินซีนเยียนกอดร่างไร้วิญญาณของเซียวฝานไม่ยอมปล่อย นางที่เป็นหญิงแกร่ง ขอบตาก็เริ่มแดงก่ำ นางกำหมัดแน่นหลายต่อหลายครั้ง และท้ายที่สุดก็คลายออก ครู่ใหญ่ต่อมา นางกระแอมลำคอจึงค่อยกล่าวคำออกมา นางเอ่ยกำชับผู้ติดตามที่อยู่ด้านข้าง “ทำตามคำสั่งของเจ้านาย ให้พวกนาง...รีบออกไปเสีย...”

ผู้ติดตามทั้งสองสบมองกันแวบหนึ่ง พยักศีรษะจากนั้นจึงเดินไปทางหลินซีนเยียน

“สนมรอง...” หนึ่งในนั้นเพิ่งปริปาก ก็ถูกคนที่อยู่ด้านข้างถลึงมอง ฉับพลันจึงดึงสติกลับมาเปลี่ยนคำพูด “แม่นางหลิน เชิญท่านออกไปเสียเถิด”

หลินซีนเยียนประดุจไร้ความรู้สึก กอดร่างไร้วิญญาณที่ราวกับคนตายเดินได้ของเซียวฝานเอาไว้

ทั้งสองเหลือบมองกันและกัน ล้วนไม่รู้จะแนวทางจัดการ ทำได้เพียงมองย้อนกลับไปขอความช่วยเหลือจากหนีหว่านอย่างไร้ทางเลือก ไกลออกไปหนีหว่านมีสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดสุดพลังแล้วจึงค่อยตัดสินใจแน่วแน่ ทำสัญญาณมือให้แก่คนทั้งสอง

ทั้งสองนิ่งงัน แต่กลับพยักหน้า จากนั้นคนหนึ่งก็คว้าแขนข้างหนึ่งของหลินซีนเยียนไว้แล้วลากนางออกไปข้างนอก

คราวนี้หลินซีนเยียนจึงฟื้นจากท่ามกลางภวังค์ความสิ้นหวัง เพียงแต่ ในต่อมความรู้สึกของนาง ยังคงมีเพียงร่างไร้วิญญาณของเซียวฝานเท่านั้น นางดิ้นรนราวกับต้องการไปคว้ามือของเซียวฝานมาจับไว้ กล่าวเอ่ยแผดต่ำ “พวกเจ้าปล่อยข้า ข้าเดินเอง ข้าจะนำศิษย์พี่ใหญ่ของข้าไปด้วย!”

เดิมทีทั้งสองก็ไม่อยากใช้กำลังกับหลินซีนเยียน ได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ จึงผละปล่อยโดยเร่งรีบ

หลินซีนเยียนหลั่งน้ำตา กอดร่างของเซียวฝานแน่น จากนั้นจึงกัดฟันแบกเอาร่างของเขาไว้บนหลังของตนเอง จากนั้นเดินห่างจากสวนออกไปทีละก้าว

นางไม่ได้ไปก้มเก็บใบหย่าบนพื้น สำหรับนางแล้ว นั่นไม่สำคัญอีกต่อไป เนื่องจากในส่วนลึกก้นบึ้งหัวใจ มีของบางสิ่งได้แตกสลายไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพียงแค่กระดาษแผ่นเดียวเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรแล้ว

บุปผาเกล็ดหิมะ ร่วงใส่บนผมของนาง ราวกับดวงดาวก็ไม่ปาน เป็นจุดดวงเล็กๆ แต่เพียงไม่นานก็ละลายไป บางที หัวใจของนาง คนของนาง ต่างก็ถูกแช่แข็งเป็นความเจ็บปวดในตอนนั้นแล้วกระมัง

จนกระทั่งหลายปีต่อจากนั้น หนีหว่านยังคงระลึกถึงฉากภาพอันนี้ได้ ท่ามกลางพายุหิมะ เคยมีผู้หญิงที่ผอมบางขนาดนั้นคนหนึ่ง แบกร่างไร้วิญญาณของชายชาตรีคนหนึ่งเอาไว้ ย่างก้าวอย่างเนิบนาบ ทีละก้าวๆ แต่กลับมั่นคง

“เจ้านาย พวกท่านกลับไม่ได้แล้วจริงๆ เชียวหรือ...” ตอนที่หลินซีนเยียนจากไปนั้น หนีหว่านพึมพำประโยคนี้ ท้ายสุดก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

เมื่อก่อนนางริษยาหลินซีนเยียน มักรู้สึกว่าผู้หญิงแบบนี้อย่างหลินซีนเยียน ไม่ควรได้รับความรักจากเจ้านายมากเพียงนั้น ทว่าตอนนี้ ตอนที่ทั้งสองเดินมาถึงขั้นนี้ นางกลับรู้สึกว่าหัวใจ เจ็บมาก เจ็บมาก นางคาดหวังตั้งเท่าไร พระผู้เป็นเจ้านี้จะสามารถดีต่อชะตานกเป็ดคู่อันขมขื่นสักหน่อย ก็ทำให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน จะเป็นไรไป