ตอนที่ 46 นางยังคิดจะแต่งงาน

ตอนที่ 46 นางยังคิดจะแต่งงาน

ฝูงชนล้วนแยกย้าย อินฉีกลับยังคงโอบไหล่ของหลินซินเยียนไว้ ราวกับว่าไม่ได้สังเกตอาการที่น่าอึดอัดใจดังกล่าว

“ใต้เท้า ท่านปล่อยข้าได้หรือไม่เจ้าคะ?” หลินซินเยียนก้าวถอยหลังเล็กน้อย และรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยกับเขา

อินฉีปล่อยนางด้วยความขุ่นใจ ใบหน้าเผยรอยยิ้มอย่างมีนัยยะ “แม่นางหลิน เจ้าจำไม่ได้จริงๆหรือ?”

หลินซินเยียนไม่ได้พูดอะไร ไม่พูดว่ารู้จักและก็ไม่ได้พูดว่าไม่รู้จัก

เมื่อเห็นท่าทางอันชืดชาเช่นนี้ของนาง อินฉีจึงทอดถอนใจพลันกล่าวว่า ช่างเถิด เจ้าชนะแล้ว ข้ารู้ว่าการปกปิดตัวตนในยามพบกันครั้งแรกนั้นไม่พึงเรียกว่าสุภาพบุรุษ แต่แม่นางโปรดเชื่อว่าข้ามิได้มีเจตนาที่จะหลอกลวงเจ้า ในยามแรกนั้นยากที่จะเอ่ย”

“ใต้เท้าอินเกรงใจไปแล้ว ท่านเป็นถึงเสนาบดีฝ่ายซ้าย แน่นอนว่าย่อมต้องมีเรื่องสำคัญจึงได้อำพรางตัว ข้าน้อยมิกล้าที่จะขุ่นเคืองใดๆ นอกจากนี้ เมื่อสักครู่ขอบคุณที่ใต้เท้าอินทำการขัดแย้ง ข้าน้อยซาบซึ้งใจยิ่งนัก ในยามที่หลินซินเยียนกล่าวได้ประสานมือย่อกายคารวะอยู่ซ้ำๆ

อินฉีได้ยกมือปรามเพื่อหยุดการคำนับของนาง กล่าวให้ชัด แม่นางต่างหากจึงจะเป็นผู้ที่เคยช่วยข้าไว้ ออกแรงลงมือครั้งนี้ไม่คุ้มค่าแก่การกล่าวขวัญ ใช่แล้ว แม่นางหลินมาเมืองหลวงได้อย่างไร?

เขารู้อยู่แล้วแน่นอนว่านางติดตามโม่จื่อเฟิงมายังวังหลวง แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาอดไม่ได้ที่จะถามประโยคนี้ บางทีเป็นเพราะว่าอยากจะได้ยินอะไรบางอย่างจากปากนาง

ข้าน้อย...ติดตามญาติมาเยี่ยมญาติ ท้องฟ้าก็มืดค่ำแล้ว ข้าน้อยต้องกลับแล้ว หลินซินเยียนค้อมศีรษะลาอย่างตะขิดตะขวง ไม่สามารถพูดได้ว่านางเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของใครบางคน

อ้อ..... ในน้ำเสียงของอินฉี เผยให้เห็นถึงความเศร้าบางส่วนที่แม้กระทั่งตัวเขาเองไม่ได้สังเกตเห็น

หลินซินเยียนคารวะอีกครั้ง “ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน ใต้เท้าอิน ไว้พบกัน”

“ไว้พบกัน” ประโยคนี้ติดอยู่ภายในลำคอของอินฉี แต่ในยามที่หลินซินเยียนหมุนกายอย่างงามสง่าพลันอดไม่ได้ที่จะรั้งแขนของนางไว้

หลินซินเยียนหันกลับมามองเขาด้วยความสงสัย ใต้เท้าอินยังมีธุระอันใดหรือเจ้าคะ?

อินฉีนิ่งตะลึง พลันกล่าวว่า ในเมื่อมีวาสนาได้พบกันอีกครั้ง ข้าอยากให้พวกเรานับเป็นมิตรสหาย ถ้าหากแม่นางพบเจอกับเรื่องลำบากสามารถมาหารือปรึกษาข้าได้ ถึงแม้จะไม่แน่ว่าจะต้องช่วยแก้ปัญหาเสมอไป แต่เพิ่มคนช่วยออกความคิดเห็นก็ยังดี

สำหรับการริเริ่มแสดงความเป็นมิตรที่ไม่คาดคิดของเขา ในใจหลินซินเยียนแปลกประหลาดอย่างมาก ตัวตนเช่นอินฉีนับว่าเป็นผู้มีอำนาจท่ามกลางกลุ่มผู้มีอำนาจในสายตานาง นางไม่ค่อยอยากจะเชื่อว่าเขาจะเป็นผู้ที่คบมิตรสหายได้สบายๆเช่นนี้

“แม่นางหลิน เจ้าอย่าได้คิดมาก ง่ายที่จะพานพบ แต่เป็นคนรู้ใจนั้นกลับยาก ข้าเพียงแค่คะนึงถึงมิตรภาพครั้งสุดท้ายที่อุ่นสุรา ใต้หิมะโปรยก็เท่านั้น ไม่คิดเลยเถิดกับแม่นางโดยเด็ดขาด อาการตื่นตัวที่เห็นได้ชัดของนางทำให้อินฉีอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอธิบาย ในใจนั้นจนปัญญา หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น ไม่ว่าบุรุษหรือสตรี แต่โดยทั่วไปถ้าเขาริเริ่มแสดงความเป็นมิตร ใครบ้างที่ไม่มารีบประจบเขา ซึ่งก็คือสตรีที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ คาดไม่ถึงว่าไม่มีท่าทีแม้แต่น้อยแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

หลินซินเยียนลังเลอยู่ชั่วครู่จึงพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณใต้เท้าอินที่หวังดี”

ในขณะที่สองคนกำลังสนทนากันอยู่ ที่ปลายถนนพลันมีเสียงกีบเท้าม้าดังขึ้นด้วยความรีบเร่ง เป็นมู่เหอที่ได้เคลื่อนย้ายกำลังเสริมมาช่วย

ที่อยู่ข้างหน้าคือจินมู่ เขานำทหารองครักษ์แห่งจวนอ๋องหลายสิบนายรีบรุดมา เมื่อพบหลินซินเยียนอยู่ด้วยกันกับอินฉี กลับเกิดความตระหนกตกใจอยู่ครู่หนึ่ง จึงพลิกตัวลงจากม้า ประสานมือกับกำปั้นคำนับแก่อินฉี คารวะท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย!

ในฐานะที่เป็นองครักษ์ประจำกายของโม่จื่อเฟิง จินมู่มีวาสนาเคยพบอินฉีอยู่หลายครั้ง สำหรับเสนาบดีฝ่ายซ้ายวัยหนุ่มเช่นนี้ ใครก็ตามที่เคยพบคงไม่สามารถลืมได้โดยง่าย

อินฉีส่งเสียงตอบรับ หลังจากโบกมือร่ำลากับหลินซินเยียนจึงหันหายจากไป