ตอนที่ 469 ออกเดินทาง

ตอนที่ 469 ออกเดินทาง

เสี่ยวหลงเห็นว่าสีหน้านางมีอะไรบางอย่างจึงอดไม่ได้ที่จะถาม“ ทำไมหรือแม่นางรู้จักอี้กงจื่อ?”

หบินซีนเยียนได้สติมุมปากยิ้มอย่างไร้อารมณ์“ถ้าหากข้าทายไม่ผิดละก็น่าจะเป็นคนที่ข้ารู้จัก”

“อ๋ออ”เสี่ยวหลงไม่รู้สึกแปลกใจอะไรหากว่าหลินซีนเยียนรู้จักอี้กงจื่อในเมื่อหลินซีนเยียนก็เป็นช่างยอดฝีมือคนหนึ่งการที่พวกเขารู้จักกันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ?

“ใช่แล้วความเคลื่อนไหวของอัครเสนาบดีอินฉีของหนานเยว่ละ”หลินซีนเยียนถามอีกครั้ง

“พูดถึงอินฉีตอนที่ข้าได้ข่าวสารของเขาข้าก็แปลกใจเล็กน้อยคนของข้าที่ได้ยินมาว่าอินฉีป่วยหนักกลับบ้านเกิดไปรักษาตัวบ้านเกิดของอินฉีเป็นเมืองเล็กๆอยู่ทางใต้ของหนานเยว่ข้าก็ให้คนที่อยู่ทางใต้ไปสืบแต่ว่าเจ้าลองทายดูกองทัพของทางใต้หนานเยว่มีการเคลื่อนไหว”

หลินซีนเยียนตกใจสีหน้าแสดงออกมาว่าแข็งก้าวอินฉีเป็นคนที่ทะเยอทะยานเรื่องนี้นางรู้ดีไม่เช่นนั้นโม่จื่อเฟิงและเขาคงไม่มีเรื่องกันในราชสำนักอยู่บ่อยครั้งตอนนี้โม่จื่อเฟิงตายแล้วดูเหมือนอำนาจทั้งหมดจะถูกยกย้ายแน่นอน

อินฉีอดทนรอมานานในที่สุดก็เลือกที่จะลงมือช่วงเวลาที่ทั้งสองมีสงครามกัน?หนานเยว่ที่ไม่มีโม่จื่อเฟิงคงต้านกบฏอย่างอินฉีไม่อยู่?

ทราทีของหลินซีนเยียนทำให้เสี่ยวใจกระตุก“ดูเหมือนแม่นางหลินจะคิดเช่นเดียวกับข้าหมาป่าอย่างอินฉีในที่สุดก็ออกล่าแต่ไม่ว่าอย่างไรแม่นางก็ไม่ต้องกังวลใจมากนักในหนานเยว่ยังมีตัวหมากสำคัญอยู่อย่างเช่นท่านพ่อของท่าน……”

“พ่อของข้าทำไม？ครั้งนี้เขาคุมทหารอยู่ทางใต้หรือ？”หลินซีนเยียนตกใจมีบางอย่างผิดปกติ

เสี่ยวหลงพยักหน้า"ใช่แล้วตอนนี้ประเทศหนานเยว่และประเทศเป่ยหมิงกำลังจะก่อสงครามดังนั้นผู้บังคับการทหารส่วนใหญ่ถูกส่งไปยังชายแดนระหว่างสองประเทศในเวลานี้อินฉีกำลังเดือดร้อนโชคดีที่จักรพรรดิหนานเยว่สังเกตเห็นล่วงหน้า พวกเขาทั้งหมดถูกส่งออกไปและมีคนเหลือไม่มากดังนั้นพวกเขาจึงส่งพ่อของท่านไปประจำการที่ทางใต้ "

เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?

หลินซีนเยียนอดไม่ได้ที่จะมีความอึดอัดใจความรู้สึกที่อินฉีมีต่อนางนางรู้ดี ไม่ว่าจะเปลี่ยนใครไปทางใต้ อินฉีก็ไม่ปล่อยให้รอดเงื้อมมือไปได้อยู่ดี กลับส่งพ่อของนางหลินเทียนเฉินไปซะงั้น!

นางรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้เช่นเดียวกับเครือข่ายขนาดใหญ่ที่ดึงผู้คนทั้งหมดเข้าไปค้นหาในเครือข่ายนี้ความรู้สึกนี้ทำให้คนรู้สึกหายใจไม่ออก

แต่ก็ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร

ค่ำคืนที่เงียบสงบสายลมหนาวเล็กน้อยบางทีอาจเพราะลืมปิดหน้าต่างหลินซีนเยียนนอนไม่ค่อยหลับทั้งคืน

ในความฝันนางเห็นโม่จื่อเฟิงลางๆเขานั่งที่ข้างเตียงแล้วลูบแก้มนางความอบอุ่นที่ได้รับนั้นคล้ายจริงมากเพียงชั่วครู่น้ำตานางก็ร่วงหล่นออกมาแต่ว่าเมื่อนางลืมตาขึ้นภายในห้องมืดสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจของหนีหว่านที่ยืนยันความจริงนี่ได้

ที่แท้ทั้งหมดเป็นเพียงความฝันเท่านั้น