ตอนที่24 ใครก็ห้ามแตะต้องเจ้า

ตอนที่24 ใครก็ห้ามแตะต้องเจ้า

โม่จื่อฟงที่สวมเสื้อคลุมขนสัตว์อยู่ตรงสุดขั้นบันไดไม้ชั้นสอง ตอนที่เขามาถึง เซียวฉางเยว่ได้เห็นเขาแล้ว นางจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าแล้ววิ่งเข้าไปหาเซียวอวิ๋นฉิน“น้องรอง หยุดเถิด เป็นกุลสตรี เหตุใดต้องลงไม้ลงมือด้วย？”

เซียวอวิ๋นฉินรู้ดีว่าไม่ควรลงมือหนักต่อหน้าผู้คนมากมาย นางคิดว่าหากได้เตะครั้งนี้แล้วจะหยุด เช่นนั้น นางจึงใช้แรงทั้งหมดที่มีเตะไปที่ขาของหลินซีนเยียน

เหล่าทหารที่อยู่ในเหตุการณ์ สำหรับพวกเขาแล้วการทะเลาะวิวาทถือเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนที่เซียวอวิ๋นฉินจะออกแรงเตะ หลายคนเลยส่งเสียงห้ามออกมาอย่างทนดูไม่ไหว เพราะพวกเขารู้ว่าหากคุณหนูรองเซียวเตะไป อาจทำให้ขาของหลินซีนเยียนหักได้

เซียวฉางเยว่วิ่งเข้ามาแต่ไม่ได้ดึงตัวของเซียวอวิ๋นฉินเอาไว้ กลับกลายเป็นถูกผลักออกไป นางมองเซียวอวิ๋น

เสียงหัวเราะเบาๆ หากเป็นคนอื่นอาจไม่ได้ยิน แต่เสียงหัวเราะเบาๆ นี้กลับดังมาถึงหูของอ๋องอู่เสวียนโม่จื่อฟง！เขาก็ส่งเสียง‘หึ’ออกมาเบาๆ แต่แสดงถึงความไม่พอใจ เขาไม่พอใจเพราะโดยปกติแล้วมีแต่คนทำให้เขาพอใจ

จินมู่ติดตามโม่จื่อฟงมานานที่สุด ตอนที่โม่จื่อฟงส่งเสียงออกมา ทำให้เขาสะดุ้งตัวแล้วรีบเข้าไปหาหลินซีนเยียน จากนั้นก็ใช้ขายันเพื่อหยุดการเตะของเซียวอวิ๋นฉิน

สตรีไม่สามารถสู้แรงบุรุษได้ จินมู่เป็นทหารเคยฆ่าฟัดคนมานักต่อนักแล้ว เช่นนั้นขาของเขาจึงแข็งแรงมาก พอเซียวอวิ๋นฉินเตะก็ถูกขาของเขายัน ทำให้นางเจ็บจนยืนทรงตัวไม่ได้

“เช้าขนาดนี้ พวกเจ้าส่งเสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน รบกวนการนอนฝันหวานของเปิ่นหวาง ”โม่จื่อฟงอ้าปากหาว และก้าวลงบันไดมาอย่างช้าๆ

วันนี้หิมะไม่ตก มีแสงแดดอบอุ่นจากดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลอยขึ้นฟ้า แสงแดดที่ส่องมากระทบใบหน้าของเขาจนเปล่งแสงสีเหลือง

แม้หลินซีนเยียนจะเห็นหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังรู้สึกว่า บุรุษผู้นี้ช่างน่าหมั่นไส้ยิ่งนัก

เมื่อโม่จื่อฟงปรากฏตัว เหล่าทหารที่ยืนมุงดูอยู่ต่างก็รีบแยกย้าย ผ่านไปไม่นาน ในลานบ้านก็เหลือเพียงคู่กรณีอยู่ไม่กี่คน

“ขอประทานอภัยที่ไปรบกวนท่านอ๋องเพคะ น้องรองเป็นคนบุ่มบ่าม ใครพูดก็ไม่เชื่อฟัง ควรพากลับไปสั่งสอนใหม่ ส่วนเรื่องที่นางก่อขึ้นที่นี่ ท่านอ๋องโปรดประทานอภัยให้น้องรองที่ยังอายุน้อยด้วย อย่าถือสานางเลยเพคะ”

เซียวฉางเยว่ทำความเคารพโม่จื่อฟงอย่างนอบน้อม ส่งสายตาหวานให้ ใครก็ดูออกว่านางชื่นชอบเขา แต่ตัวนางเองรู้สึกราวกับว่า ไม่อาจหลีกเลี่ยงเรื่องที่เกิดขึ้นได้

เซียวฉางเยว่ฉลาดเป็นกรด เรื่องงานแต่งของสตรียุคโบราณ บิดามารดาเป็นผู้กำหนด แม่สื่อเป็นผู้ชักนำ พวกนางจึงไม่มีสิทธิ์ออกเสียงใดๆ แต่เซียวฉางเยว่ใช้ความชื่นชอบของตนเองแสดงออกมาอย่างชัดเจน การตัดสินใจเพื่อเอาตัวรอด ผู้คนต่างรู้ว่านางชื่นชอบโม่จื่อฟง หากบิดามารดาไม่เห็นด้วย ก็ไม่มีคนกล้ามาทาบทาม

“ในเมื่อรู้ว่าเป็นคนบุ่มบ่ามก็ควรอยู่แต่ในบ้าน ไม่ควรออกมาข้างนอก ที่นี่ไม่ใช่บ้านตระกูลเซียว เปิ่นหวางก็ไม่ได้เป็นญาติหรือเพื่อนกับพวกเจ้า คงอดทนกับเรื่องที่พวกเจ้าก่อขึ้นไม่ได้หรอก”โม่จื่อฟงเอ่ยอย่างไม่รู้สึกเกรงใจ สายตามองไปที่เสื้อผ้าขาดของหลินซีนเยียน เขาขมวดคิ้วและทำสายตาเคร่งขรึม

เซียวฉางเยว่อยากให้โม่จื่อฟงเปิดปากพูด แต่คำพูดที่ออกมากลับไร้เยื่อใย สีหน้าของนางจึงขาวซีด ไม่ได้เป็นญาติหรือเพื่อน ความหมายของเขาคือ เขากับนางไม่สามารถเกี่ยวดองกันได้

“ท่านอ๋องกล่าวถูกต้องแล้ว กลับไปข้าต้องอบรมสั่งสอนน้องรองให้เป็นอย่างดี”เซียวฉางเยว่ฝืนพูด