ตอนที่254 ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย

ตอนที่254 ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย

อากาศแต่เดิมก็เย็นอยู่แล้ว แถมหลินซีนเยียนก็มีเพียงแค่เสื้อผ้าบางๆคลุมไว้ ตั้งแต่หัวจรดหางรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือก เพียงแต่ ความหนาวเย็นนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บในใจ

สุดท้ายแล้ว สำหรับพวกผู้ชายที่มีลาภยศ ผู้หญิงก็เป็นเพียงแค่สิ่งของประดับบารมี ไม่มีชายใดที่จะทำละทิ้งทุกสิ่งอย่างเพื่อหญิงงาม มีแต่ในละครโทรทัศน์เท่านั้นที่จะมีเรื่องแบบนี้

หลินซีนเยียนหน้าละห้อย ไม่มีความรู้สึกอยากที่จะมองโม่จื่อเฟิงอีก ผู้ชายคนนี้ ทำไมทุกครั้งมักทำให้เธอมีความหวังแล้วก็ทำลายความหวังอันน้อยนิดนี้ลงอย่างไม่ใยดี

โม่จื่อเฟิงวางเธอลงบนพื้น หยิบมีดออกมา แสงเงาสะท้อนอันเย็นยะเยือกกระทบลงบนหน้าของซีนเยียนเผยให้เห็นหน้าที่ขาวซีดกว่าเดิมของเธอ ในสภาพที่น่าสงสารแบบนี้แต่นั้นกลับไม่ทำให้โม่จื่อเฟิงหยุดได้

“ลงมือเถอะ”อู๋จิ้นเร่ง ในแววตายิ่งดูยิงตื่นเต้น เรื่องทั้งหมดเป็นดั่งที่เขาวางแผนไว้ เขาชอบดูฉากแบบนี้ เขาอยากเห็นนางสารเลวนีถูกโม่จื่อเฟิงลงมือจัดการด้วยตัวเอง เมื่อคิดได้แบบนั้น อู๋จิ้นเลียปาก มีความอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวเขาตัวเองอย่างน่ากลัว

โม่จื่อเฟิงจ่อมีดไปที่คอของหลินซีนเยียน มีดอันแหลมคม แต่เพียงเพิ่งเขาใกล้ผิวของเธอ ก็ทำให้ ผิวมีบาดแผลเล็กๆแล้ว เลือดสดๆไหลออกมา เพียงแค่เขาลงแรงอีกนิดเดียว ก็สามารถตัดขาดคอหอยของหลินซีนเยียนได้

อู๋จิ้นกำลังจะชื่นชมเขา แต่ว่า ทันใดนั้น โม่จื่อเฟิงหันกลับมา โม่จื่อเฟิงกำลังยิ้ม ยิ้มอย่างดูหมิ่นเยาะเย้ย อู๋จิ้นยังไม่ทันได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น มีดก็ได้มาอยู่ตรงหน้าแล้ว

“ ฉึก！”เสียงมีดแทงเขาไปในเนื้อหนัง

อู๋จิ้นไม่อยากที่จะเชื่อมองไปยังมีดที่ปักอยู่บนหน้าอกของตัวเอง“เจ้า เจ้า……”

“เจ้าคิดจริงๆหรือว่าข้ายังคงเป็นเด็กที่ยังไม่โตในตอนนั้น？” โม่จื่อเฟิงหัวเราะอย่างเย็นชา ลุกขึ้นยืน ค่อยๆเดินไปทางอู๋จิ้น“เจ้าคิดว่า เพียงแค่เจ้า จะสามารถทำร้ายข้าได้？ข้าทำเป็นแกล้งอ่อนให้เจ้า ให้เจ้าปล่อยวางความระแวงระวังลง การใช้กำลังแก้ปัญหา ข้าไม่ใช้อย่างแน่นอน”

อู๋จิ้นไม่อยากจะเชื่อ ส่ายหัวไปมาสุดชีวิต เขาไม่หยุดถอยหลัง อยากส่งสัญญาณให้ชายชุดดำทั้งสอง แต่ว่ามือของเขาเพิ่งจะชูขึ้นมา ก็พลันเห็นเงาร่างของคนตกลงมาจากข้างบน

ทั้งสองคนร่วงลงมายังทางเข้าปากถ้ำ ไม่ว่าคนเป็นหรือคนตาย ตกลงมาจากความสูงเช่นนี้ ไม่มีทางที่จะมีชีวิตรอดได้

“เจ้า เจ้า……”อู๋จิ้นตกตะลึงอย่างมาก เขาไม่อยากเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดตอนนี้

โม่จื่อเฟิงส่ายหัว สายตามองเขาเหมือนกับมองคนโง่เง่า“เจ้าคงไม่คิดว่าข้ามาที่นี้เพียงลำพังหรอกใช่ไหม？”

เหมือนกับว่าต้องการรับรองคำพูดของโม่จื่อเฟิง ที่ปากถ้ำคนชุดดำห้าหกคนปรากฏตัวขึ้น คนชุดดำในมือถือดาบยาว แววตาของพวกเขาช่างเย็นชา เหมือนไม่มีความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น แต่ดูตั้งแต่ก่อนที่พวกเขาจะปรากฏตัวขึ้นมันรวดเร็วเกินไป พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ

อู๋จิ้นเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ชี้ไปที่โม่จื่อเฟิง“วิทยายุทธของตระกูลมิอาจเอาไปเผยแพร่ข้างนอก เจ้ากล้ามากที่เอาไปฝึกคนพวกนี้……”

“ตระกูล？”โม่จื่อเฟิงส่ายหัว “นั้นมันตระกูลของเจ้า ไม่ใช่ของข้า ตระกูลที่ไม่เคยมองข้าเป็นคนอย่างนั้น เจ้าคิดว่าข้าจะภักดีรึ？”

อู๋จิ้นหน้าซีด หน้าอกยังคงมีเลือดไหลออกมา เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องจะกลับกลายเป็นแบบนี้ เขามองไปข้างหลัง แล้วหันกลับมามองโม่จื่อเฟิง เหมือนกำลังคิดว่าจะหนีออกไปจากที่นี่อย่างไรดี

แต่ว่า โม่จื่อเฟิงเหมือนว่ารอนานมากแล้ว เขาไม่มีความอดทนอีกแล้ว เพราะฉะนั้นเขาไม่พูดพล่ามอะไร แต่ยกมือขึ้น ต่อยเข้าไปหนึ่งที อู๋จิ้นก็ล้มลงไปกับพื้น