ตอนที่ 315
ตอนที่315เครื่องเทศเทียนหลัว
October 21, 2026
ตอนที่315เครื่องเทศเทียนหลัว
หลินซีนเยียนเช็ดน้ำตารีบเร่งไปยันหน้าลานเพิ่งเดินถึงก็มีผู้เฒ่าหนวดเคราสีขาวทำหน้าเย็นชาด่าขึ้นมา“ไปห้องน้ำแค่นี้ทำไมนานตกเข้าไปในโถ้หรือไงกันเร่งเข้าไปทำความสะอาดให้เรียบร้อยเหม็นจะตายอยู่แล้ว！”
“ขอรับข้าน้อยไปเดี่ยวนี้เลย”หลินซีนเยียนกัดฟันกรอดมันไม่ง่ายเลยที่นางจะควบคุมอารมณ์ของตัวนางได้แต่ว่าทันทีที่นางเข้าห้องไปนางก็ทนไม่ได้กับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่จะจมูก
โชคดีที่ท่านผู้เฒ่านั้นรังเกียจที่นี่มากดังนั้นหลังจากเทียนหยุนจือจากไปนางก็ออกจากห้องที่มีกลิ่นเหม็นเน่าอบอวลไปทั่วห้องนี้ทันที
หลินซีนเยียนรีบไปช่วยพยุงเซียวฟ่านกระซิบข้างหูเซียวฟ่านเบาๆ“ศิษย์พี่ใหญ่ข้าเองข้าคือซีนเยียน!”
นางคิดว่าเซียวฝานฟื้นคืนสภาพจิตใจและสติสัมปชัญญะดังนั้นในใจเต็มไปความคาดหวังรอคอยคำตอบจากเขาแต่ทว่าหลังจากที่นางพูดจบเซียวฝานไม่มีปฏิกิริยาการตอบสนองแม้แต่น้อย
หลินเซีนเยียนตกใจรีบหันหน้าของเขากลับมาจ้องมองดวงตาคู่นั้นของเซียวฝานดวงตาของนางก็เริ่มแดงขึ้นเล็กน้อยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่แววตาของเซียวฝานกลายเป็นแววตาที่ไร้การรับรู้โดยสิ้นเชิง!
ฟังจากที่เทียนหยุนจือเล่าว่าเขาจะมาส่งยาให้เป็นระยะๆยานั้นต้องเป็นยาที่มีฤทธิ์สามารถควบคุมให้เซียวฝานมีสภาพเป็นครึ่งคนครึ่งศพเช่นนี้แน่นอกจากนี้ระหว่างที่มีการให้ยาจะมีช่วงเวลาสั้นๆที่เซียวฝานได้สติ!
นางถอนลมหายใจอีกครั้งพยุงเจียงเซียวฝานขึ้นมาทำความสะอาดร่างกายของเขาอย่างระมัดระวังนางยังคงเช็ดทำความสะอาดให้เขาทุกสักส่วนโดยไม่มีอาการหน้าแดงหรือใจเต้นแรงแต่กลับมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นในใจนางต้องเร่งทำรองเท้าเหล็กของท่านโจวให้เสร็จหลังจากนั้นหาโอกาสให้ท่านโจวมาดูอาการของเซียวฝานด้วยฝีมือด้านการแพทย์ของท่านโจวก็ไม่แน่ว่าจะสามารถรักษาเซียวฝานได้คิดได้เช่นนี้หลินซีนเยียนก็คืนสติจัดการเซียวฝานให้สะอาดหมดจดอย่างเต็มความสามารถและเมื่อเสร็จแล้วเซียวฝานหลับไปอย่างเงียบๆนางไม่ได้กลับห้องแต่ย้อนกลับเข้าไปทำงานในโรงงานต่อ.
เช้าของวันที่สองเหล่าหลิวผลักประตูโรงงานเข้าไปก็เห็นหลินซีนเยียนหลับอยู่บนแท่นหินด้วยสีหน้าตกใจเขาส่ายหัวไปมากำลังหันหลังกลับเพื่อหาผ้ามาคลุมให้นางแต่ทว่าระหว่างที่กำลังหันหลังก็มองเห็นหลี่อวิ๋นซ่านยืนอยู่ข้างหลังนางเขาตกใจจนอยากจะพูดแต่ว่าหลี่อวิ๋นซ่านยกมือขึ้นมาเป่าเบาๆให้เขาเงียบ
เหล่าหลิวพยักหน้ารับหลี่อวิ๋นซ่านพาเขาไปที่เงียบๆถามเขาว่า“เขาอยู่นี้ทั้งคืน”
หลี่อว๋นซ่านแผ่รังสีอำมหิตออกมาทำให้เหล่าหลิวรู้สึกกลัวและกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว“ข้าก็ไม่ทราบเช่นกันเมื่อคืนทุกคนออกไปหมดแล้วเขาก็ออกไปแล้วเช่นกันใครจะไปรู้ว่าเขาจะย้อนกลับมาที่นี่อีก”
“หลังจากนี้อย่าให้เขานอนดึกอีกหากว่าเขานอนดึกอีกข้าจะให้หัวหน้าโรงงานหักเงินเจ้า!”หลี่อวิ๋นซ่านพูดประโยคนี้อย่างเย็นชาทำให้เหล่าหลิวตอบสนองไม่ทันหลินซีนเยียนนอนดึกแล้วเกี่ยวอะไรกับเขาเหล่าหลิวได้แต่คับข้องใจแต่ไหนแต่ไรหลี่อวิ้นซ่านผู้นี้ก็เป็นนายที่ไม่มีเหตุผลอยู่แล้วริมฝีปากเขากระตุกยิกๆท้ายที่สุดเขาก็ได้แค่ก้มหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้
หลี่อวิ๋นซ่านพอใจแล้วถึงได้เดินกลับเข้าไปในโรงงานมาถึงข้างกายของหลินซีนเยียนเขาลังเลสักครู่ก่อนจะอุ้มนางสู่อ้อมอก
หลินซีนเยียนรู้สึกเหนื่อยล้ามากถึงแม้มีคนกำลังอุ้มนางแต่ทว่าตอนนี้นางรู้สึกเหนื่อยล้าเกินจึงขี้เกียจลืมตามองว่าเป็นใครนางแค่พูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาว่า“จือเฟิง….เจ้ามาแล้วหรือ”
“ใคร”หลี่อวิ๋นซ่านที่กำลังอุ้มนางอยู่หยุดชะงักคิ้วกระตุกเขาก้มมองนางที่อยู่ในอ้อมกอดเมื่อสักครู่เขาได้ยินนางเอ่ยชื่อใครสักคนแต่ว่าเสียงนางเบาเกินไปเขาจึงฟังไม่ชัด
หรือนางมีใครในใจแล้ว？
หลี่อวิ๋นซ่านคิดได้เช่นนี้ก็มีสีหน้าบึ้งตึงแต่ไหนแต่ไรมาทางครอบครัวคัดสรรผู้หญิงมากมายมาให้เขาแม้แต่บังคับให้เขาถอดเสื้อผ้าต่อหน้าผู้หญิงเหล่านั้นก็เพียงเพื่อให้ผู้หญิงคนแรกที่เห็นร่างกายของเขาคือผู้ที่ถูกลิขิตให้เป็นผู้หญิงของเขาแต่ทว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงประเภทที่จงใจจัดหาไว้ให้เขาจึงไม่เคยชายตามองผู้หญิงเหล่านั้นเลย