ตอนที่317ฆาตกร

ตอนที่317ฆาตกร

นั่นคือหีบใบหนึ่งที่มีความกว้าง3นิ้วเนื้อไม้สีดำขอบของหีบมีเลือดติดอยู่เล็กน้อยคราบเลือดแห้งแล้วทิ้งรอยนิ้วมือไว้5นิ้ว

นางขมวดคิ้วแน่นจ้องมองแม่กุญแจบนหีบนั้นแม่กุญแจชนิดนี้มีความคล้ายคลึงกับแม่กุญแจหลู่ปันจำเป็นต้องใช้ทักษะอันชาญฉลาดในการเปิดช่างฝีมือธรรมดาทั่วไปต่อให้ใช้ทั้งชีวิตก็ไม่สามารถเปิดได้ยิ่งเป็นชาวบ้านธรรมดาทั่วไปด้วยแล้วดังนั้นเมื่อเทียบกับการออกแบบแม่กุญแจที่ต้องใช้กุญแจในการไขเหล่านั้นอันที่จริงแม่กุญแจแบบนี้ปลอดภัยกว่า

เพียงแต่หลินซีนเยียนไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแม้แต่วงแหวนสวรรค์นางยังสามารถเปิดได้ดังนั้นแม่กุญแจนี้เอานางไม่อยู่นางหมุนแม่กุญแจนั้นในเวลาไม่กี่วินาทีเพียงแค่ฟังเสียงคาตะเบาๆหีบก็ถูกเปิดออกแล้ว

เมื่อเห็นสิ่งของข้างในหีบหลินซีนเยียนตกใจจนเกือบโยนหีบที่อยู่ในมือทิ้งออกไปปรากฏว่าข้างในหีบนั้นใส่ผิวหนังของมนุษย์ที่มีเลือดสดๆและดูเหมือนว่ามีรอยสักแปลกๆบนผิวหนังของมนุษย์แต่รอยสักถูกปนเปื้อนด้วยเลือดจึงทำให้มองไม่ชัด

หัวใจของนางเต้นโครมครามกัดฟันแน่นแล้วประกอบหีบใหม่อีกครั้งนางนึกถึงคนแรกที่ตายในลานของคืนนั้นดูเหมือนว่าบนร่างกายของเขามีผิวหนังส่วนหนึ่งที่ถูกคนฉีกออกสดๆตอนนี้คิดไปคิดมาผิวหนังที่ถูกฉีกออกนั้นก็คือผิวหนังที่อยู่ในหีบนั้นแหละ

ในใจของหลินซีนเยียนตึงเครียดถึงขั้นสูงสุดเพราะว่าที่นี้เป็นห้องของเซียวฝาน และเซียวฝานยังมีสภาพที่ไร้สติ ในยุคปัจจุบันเป็นเรื่องปกติที่ผู้ป่วยทางจิตมีการฆ่าคน ดังนั้นนางจึงกลัวๆว่าสองคนที่ตายไปจะเป็นฝีมือของเซียวฝาน！

นางนำหีบมายังตรงหน้าของเซียวฟ่านเซียวฟ่านยังคงนั่งโง่ๆอยู่บนเตียงดูเหมือนว่าเขาไม่รู้สึกถึงความตึงเครียดของหลินซีนเยียนเลยแม้แต่น้อย

หลินซีนเยียนจับมือของเซียวฟ่านแล้วใช้ฝ่ามือของเขาไปเทียบกับรอยนิ้วมือบนหีบนั้นกระบวนการนี้สำหรับนางแล้วมันยากมากส่วนตัวนางแล้วรู้สึกว่าต้องไม่ใช่ฝีมือของเซียวฝานแน่แต่ก็กลัวในกรณีที่จะเป็นหนึ่งในหมื่น

“เป็นไปไม่ได้！”เมื่อนางเห็นรอยนิ้วมือของเซียวฟ่านและรอยนิ้วมือบนหีบพอดีกันอย่างสมบูรณ์แบบนางก้าวถอยหลังได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงบนพื้น

“ศิษย์พี่เป็นคนที่ใจดีคนหนึ่งไม่ฆ่าคนแน่นอน！ไม่จริง！”นางไม่ใช่แมรี่ซู

เมื่อชีวิตของนางถูกคุกคามนางก็จะฆ่าคนโดยไม่ลังเลเพื่อช่วยชีวิตของตัวเอง

อย่างไรก็ตามถึงกระนั้นนางก็ไม่สามารถยอมรับการลิดรอนสิทธิในการมีชีวิตอยู่ของผู้บริสุทธิ์และคนที่ไม่เคยคุกคามตัวเอง

สิ่งที่นางยิ่งทำใจยอมรับไม่ได้ก็คือเซียวฝานสูญเสียการควบคุมจิตใจของตัวเองนางไม่สามารถยอมรับได้ว่าเซียวฝานไปฆ่าคนแปลกหน้าเหล่านั้นในส่วนลึกของจิตใจปรากฏใบหน้าที่มีสภาพน่าเกลียดของคนตายในลานขึ้นมาอีกครั้งใบหน้านั้นถูกทำลายอย่างสดๆต้องวิตถารขนาดไหนถึงเลือกวิธีการที่รุนแรงแบบนั้นเมื่อฆ่าคน

แต่ศิษย์พี่ของนางไม่ใช่คนวิตถารศิษย์พี่ของนางเป็นคนดั่งสายลม……

จมูกของนางได้กลิ่นคาวอดไม่ได้ที่จะจับเซียวฝานไว้ในอ้อมกอด“ศิษย์พี่พวกเราควรทำอย่างไรควรทำอย่างไรดี……”

เมื่อคนใกล้ชิดที่สุดกลายเป็นปีศาจพร้อมที่จะฆ่าคนได้ตลอดเวลานางควรทำอย่างไรทำทุกอย่างเพื่อรักษาและปกป้องเขาหรือว่าจับตัวฆาตกรคนนี้ส่งมอบอย่างชอบธรรม？

หลินซีนเยียนร้องไห้อย่างเงียบๆกับความคิดที่สับสนวุ่นวายนางใกล้จะหมดแรงที่จะคิดแล้ว

“เร่งทำความสะอาดแล้วหรือ？”ด้านนอกประตูมีเสียงเร่งของผู้เฒ่าดังขึ้นมา