ตอนที่334ที่แท้เป็นเขา

ตอนที่334ที่แท้เป็นเขา

“ใต้เท้าหลี่ข้าเคยพูดแล้วว่าระหว่างพวกเราเป็นไปไม่ได้”หลินซีนเยียนถอนหายใจพูดจาติดอ่างมีความรู้สึกเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หลี่อวิ๋นซ่านพูดเสียงเย็นชา“ตระกลูข้าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”

“ข้า……”หลินซีนเยียนเหมือนมีอะไรจะพูดแต่เมื่อเห็นท่าทางของเหล่าหลิวที่กินไข่เข้าไปแล้วลืมปิดปากคำที่จะพูดออกไปนางก็ทนเอาไหวหลังจากเรื่องนี้ผ่านไปนางอย่างมีโอกาสได้พบหน้าหลี่อวิ๋นซ่านอีก

หลี่อวิ๋นซ่านก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อแล้วจึงถาม：“เจ้าจะให้ข้าช่วยอะไร?”

“ในเมื่อที่ดินนี้เป็นของตระกลูหลี่เจ้าก็สามารถตรวจสอบว่าในห้องเทียนจือห้าวมีใครอยู่บ้างพูดตามตรงข้าอยากรู้ว่าเซียวต้าเจียพบปะใครบ้าง?”หลินซีนเยียนพูดคำขอของตัวเองออกมามองไปทางหลี่อวิ๋นซ่านอย่างมีความหวัง

สายตามองมาด้วยความหวังเช่นนี้ทำให้หลี่อวิ๋นซ่านเสียหลักไปเล็กน้อยในส่วนลึกความทรงจำอย่างคงนึกถึงใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากากนั้นหญิงสาวที่งดงามเช่นนั้นแม้แต่ดวงตาก็สะอาดสดใสเขารู้สึกคอแห้งเล็กน้อยกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวพูดอย่างยากเย็น：“เซียวต้าเจียอีกแล้ว?”

เหตุใดหน้าของนางมีแต่เรื่องของผู้ชายที่เป็นท่อนไม้นั้น?

“ตกลงท่านจะช่วยหรือไม่ช่วยหากไม่เต็มใจละก็ข้าสามารถหาวิธีเองได้”หลินซีนเยียนเห็นท่าทางเขาไม่ค่อยสบอารมณ์ในใจก็ยิ่งเป็นกังวลเหล่าหลิวที่อยู่ด้านข้างทนไม่ได้ที่จะดึงแขนเสื้อของนางส่งสัญญาณไม่ให้นางใช้น้ำเสียงเช่นนี้พูคคุยกับหลี่อวิ๋นซ่านยังไงเสียหลี่อวิ๋นซ่านก็เป็นคนที่พวกเขาต้องการให้ช่วยเหลือ

แต่ว่าผิดคาดจากที่เหล่าหลิวคิดไว้เมื่อหลินซีนเยียนเริ่มโกรธหลี่อวิ๋นซ่านก็ยอมแล้ว

“ช่วย!ข้าเคยพูดแล้วเรื่องของเจ้าก็คือเรื่องของข้า”หลี่อวิ๋นซ่านเก็บอาการที่ไม่พอใจจากนั้นหันหลังก็ออกจากห้องไป

หลี่อวิ๋นซ่านประนีประนอมเช่นนี้ยิ่งทำให้เหล่าหลิวตกตะลึงเข้าไปใหญ่ทันใดนั้นก็จับหน้าผากตัวเองแล้วพูดว่า：“น้องหลินข้าเหล่าหลิวนับถือ!นับถือ!เพื่อให้ภาระกิจสำเร็จแม้แต่สีผู้ชายเจ้าก็ต้องทำแถมยังเชื่อฟังง่ายๆเจ้ายังทำสำเร็จ!หากรู้ว่าใต้เท้าหลี่ชื่นชอบเช่นนี้ข้าจะแนะนำให้โหวเยว่หาคุณชายที่อายุน้อยรูปโฉมงดงามมาตั้งแต่แรกก็จบแล้วไม่ใช่หรือ?

สำหรับการเข้าใจผิดของเหล่าหลิวที่มองว่านางกับหลี่อวิ๋นซ่านเป็นรักร่วมเพศความจริงข้อนี้นั้นคงฝั่งลึกเข้าไปในความคิดของเขาแล้ว

“เหล่าหลิวที่จริงแล้วไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด……”

“ทำไมจะไม่ใช่!ข้าเห็นหมดทุกอย่างใต้เท้าหลี่ก็พูดแล้วว่าจะให้เจ้าเข้าตระกลูยังเป็นเรื่องเล่นอีกหรือ?แต่ว่าเขามีความผิดปกติหรือเปล่าชายกับชายจะเป็นไปได้อย่างไร?แต่ว่าไม่สำคัญอะไรแล้วถ้าเป็นเช่นนี้ความลับของเกิงจีนนั้นเขาก็จะไม่ปิดบังเจ้าอีกไม่นานเราก็จะสามารถทำภาระกิจสำเร็จ”เหล่าหลิวยิ่งพูดก็ยิ่งมีความสุข“เจ้าไม่รู้อะไรข้าไม่ได้กลับไปหาลูกเมียเป็นเวลาสามปีแล้วรอภาระกิจนี้สำเร็จลุล่วงหลังจากนั้นก็ลาออกกลับไปใช้ปานปลายชีวิตที่บ้านเกิดเจ้าอย่าหัวเราะเยาะข้าโหวเย่พูดแล้วว่าเมื่อภาระกิจนี้สำเร็จก็จะให้ข้าหนึ่งพันตำลึงกับอีกหนึ่งร้อยเหรียญถึงเวลานั้นก็พอเลี้ยงชีพพวกเราทั้งครอบครัวไปชั่วชีวิตแล้ว”

ชั่วชีวิตของคนไม่ใช่ว่าวิ่งไปทั่วเพื่อหาเลี้ยงครอบครัวหรือ?เหล่าหลิวไม่ใช่คนทะเยอทะยานเช่นนั้นเขาแค่คิดที่จะใช้ชีวิตอยู่กับลูกเมียอย่างมีความสุขเท่านั้นเอง

เห็นเขามีท่าทีที่มีความสุขเช่นนั้นหลินซีนเยียนก็ไม่อยากอธิบายอะไรอีกช่างเถอะเมื่อเทียบกับการพูดความจริงใก้เขาฟังให้เขาคิดว่าเป็นดั่งที่เขาคาดหวังยังดีเสียกว่าเขาคงโล่งใจเป็นอย่างมาก

เพียงแค่จิบน้ำชาสักพักหลินซีนเยียนก็กลับมาแล้วเขากลับมาพร้อมกับรูปภาพใบหนึ่งหมึกของภาพนั้นอย่างไม่แห้งสนิทดูก็รู้ว่าเพิ่งวาดเสร็จ