ตอนที่339โอเอซิสกลางทะเลทราย

ตอนที่339โอเอซิสกลางทะเลทราย

หนีหว่านแบะปากทำหน้าไม่พอใจ“นายท่านให้คิดถึงแต่เจ้าเช่นนี้ทำไมแค่จดหมายสักฉบับเจ้าไม่คิดที่จะส่งกลับให้เขาบ้าง?”

“เอ่อ......”หลินซีนเยียนชักมุมปากยิ้มฝืนหลังจากนั้นเอียงคอครุ่นคิดพยายามใช้ความคิดผู้หญิงสมัยใหม่ไตร่ตรองความคิดผู้ชายที่คิดแต่เรื่องใต้เตียง

ตอนที่หนีหว่านรอจนเริ่มหมดความอดทนหลินซีนเยียนคิดออกหลังจากนั้นนางเดินไปที่ข้างเตียงล้วงของที่ห่อด้วยผ้าไหมออกมาจากอกแล้วนำของห่อกด้วยผ้าไหมใส่ลงไปในกล่องผ้าไหมทำเสร็จหมดทุกอย่างแล้วแต่ดูนางยังรู้สึกไม่วางใจเอาเทียนด้านข้างหยอดลงไปที่ขอบฝากล่องผ้าไหมปิดผนึกด้วยขึ้ผึ้งเพราะกลัวว่าจะมีคนมาเปิดดูเสียก่อน

หนีหว่านเห็นท่าทางนางทนไม่ไหวก่ายหน้าผาก“เจ้าไม่เชื่อใจพวกเรามากเกินไปแล้วเจ้าคิดว่าของของเจ้านายพวกเราจะกล้าเปิดกันเองหรือ?”

“ข้ากลัวว่ากล่องจะหล่นถ้าของในกล่องหล่นออกมา”เอาเถอะเหตุผลนี้ติดขัดไปบ้างแต่นางคิดข้ออ้างดีๆไม่ออกแล้วจริงๆ

หนีหว่านรับกล่องไม่พูดอะไรหันกลับเดินจากไปไม่สนใจ

หลินซีนเยียนถอนหายใจผ่านไปแค่หนึ่งวันนางรู้สึกเหนื่อยล้าจริงๆนางรีบล้างหน้าบ้วนปากเข้านอนแล้ว

กองทหารที่จัดระเบียบลานนอกบ้านของตระกูลหลี่วิ่งเต้นทำความสะอาดติดต่อกันหลายวันจนอ่อนล้าอันที่จริงตอนนี้ควรเริ่มเดินทางไปคัดเลือกเกิงจีนที่แหล่งเกิงจินได้แล้วแต่หลี่อวี๋นซ่านกลับไม่มีท่าทีจะไปทันที

กลับเป็นหลี่จ้งจ้าวนึกไม่ถึงพวกเขาบอกว่าขี้เกียจมาด่านชายแดนจึงต้องพาพวกเขาไปเยี่ยมชมประเพณีท้องถิ่นของด่านชายแดนเขตนี้แต่เพราะพวกเขาไม่มาเพื่อท่องเที่ยวที่หลี่จ้งจ้าวกำลังจัดการครั้งนี้ทำให้คนเริ่มแปลกใจ

ยิ่งกว่านั้นเขายังไม่เชิญคนทั้งหมดไปทัศนาจรเรียกแค่หลินซีนเยียนและพวกเซียวฝานที่คัดเลือกกันมาแล้วเจตนาของเขายิ่งทำให้คนรู้สึกว่าเรื่องนี้มีลับลมคมในแต่หลี่อวี๋นซ่านเป็นผู้นำสูงสุดของกองกำลังเพียงแค่เขาพยักหน้าคนอื่นก็ไม่มีอำนาจแสดงความคิดเห็นดังนั้นแผนการเดินทางจึงถูกกำหนดต่อไป

หลี่จ้งจ้าวเตรียมรถม้าไว้สามคันเขาจัดให้หลี่อวี๋นซ่านและหลินซีนเยียนนั่งหนึ่งคันเซียวฝานท่านเซียวและผู้หญิงที่อ้างว่าเป็นภรรยาเซียวฝานนั่งหนึ่งคันนายช่างคนอื่นที่เดินทางมาด้วยกันนั่งอีกคัน

รถม้าสั่นโคลงทะลุผ่านกำแพงเมืองออกไปออกจากเมืองทางประตูเมืองทิศเหนือเดินทางบนเส้นทางสัญจรตลอดเส้นทาง

ลมพายุทะเลทรายที่ด่านชายแดนค่อนข้างโหมแรงหลินซีนเยียนเปิดหน้าต่างรถม้าหลายครั้งเห็นเพียงภาพคล้ายสันเขาที่แสนห่างไกลท่ามกลางพายุทะเลทรายขมุกขมัวอากาศแบบนี้จะเปิดประตูไปเที่ยวชมด้นนอกลี่จื่อจ้าวนี้จะดูแลทุกคนที่ไอคิวไม่ดีได้จริงๆน่ะหรือ?

เป็นไปอย่างที่คิดหลังจากหนึ่งชั่วโมงรถม้าหยุดที่เส้นถนนเล็กๆระหว่างเนินทรายลี่จื้อจ้าวลงจากรถม้าเพียงเวลาสักพักก็ขึ้นไปใหม่แต่ตอนที่ขึ้นม้าในมือเขาถือผ้าปิดตาสีดำหลายชิ้นเขาส่งผ้าปิดตาชิ้นหนึ่งให้หลินซีนเยียนพูดว่า“ท่านชายฉินในหุบเขาที่นี่มีกฎจะเข้าไปในหุบเขาต้องใส่ผ้าปิดตาสีดำเสียก่อน”

หลินซีนเยียนมองหลี่อวี๋นซ่านเห็นหลี่อวี๋นซ่านพยักหน้านางถึงยอมรับผ้าปิดตาสีดำ

หลี่จื้อจ้าวลงจากม้าอีกไปส่งผ้าปิดตาสีดำให้คนในรถม้าอีกสองคันที่เหลือหลินซีนเยียนกำลังถือผ้าปิดตาสีดำทนไม่ไหวถามหลี่อวี๋นซ่าน“เหตุใดเขาไม่ให้ผ้าปิดตาสีดำให้เจ้า?”

หลี่อวี๋นซ่านถอนหายใจอย่างจำใจ“เจ้าคิดว่าข้าจำเป็นต้องใช้หรือ?ข้าก็แซ่หลี่”