ตอนที่345ข้ามบึงน้ำเย็น

ตอนที่345ข้ามบึงน้ำเย็น

“อ้อแล้วเจ้าจะทำอย่างไรล่ะ?”หลินซีนเยียนไม่สงสัยแล้วรับไข่มุกมา นางไม่มีวิทยายุทธ บึงน้ำเย็นอย่างนี้นางคงจะทนหนาวไม่ได้นางไม่ได้มองตอนที่หลี่อวี๋นซ่านส่งไข่มุกให้นางหลี่หายที่อยู่ด้านข้างดวงตาทั้งสองข้างจ้องไข่มุกตามันวาว

“ข้ายังมีเจ้าไม่ต้องห่วง”หลี่อวี๋นซ่านตอบให้นางวางใจ

“ขอบคุณ”หลินซีนเยียนพยักหน้าจึงรับไข่มุกอย่างระมัดระวังในทันที

หลี่ห่ายอยากจะพูดแต่ถูกหลี่อวี๋นซ่านส่งสายตาดุดันให้หยุด“แต่......”

“ท่านอาพวกเรามีเวลาไม่มากแล้วอีกสักพักต้องรีบออกไปรบกวนท่านนำทางไปด้านหน้าได้แล้ว”หลี่อวี๋นซ่านคำนับทำให้หลี่ห่ายไม่ทันพูดสิ่งที่อยากพูด

หลี่ห่ายส่ายหน้าได้แต่ถอนหายใจยาวสุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีกเลยเขามัดแขนเสื้อและขากางเกงของตัวเองไว้หลังจากนั้นสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วดำดิ่งไปในบึงน้ำเย็นได้ยินเพียงเสียงแต่ในชั่วพริบตาเดียวไม่เห็นเงาของหลี่ห่าย

“เอาล่ะพวกเราก็ควรจะไปต่อได้แล้วเจ้าอยู่ตรงกลางข้าจะขนาบตามหลัง”หลี่อวี๋นซ่านคิดจะม้วนแขนเสื้อหลินซีนเยียนหลินซีนเยียนู้สึกว่าทำแบบนี้จะใกล้ชิดกันมากเกินไปไม่ค่อยสะดวกใจรีบถอยหลังมาก้าวหนึ่งจัดการตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย

“งั้นพวกเราไปกันได้แล้ว”หลังจากนั้นสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วกระโดดลงไปในกลางบึงน้ำเย็น

ความหนาวเย็นเข้ากระดูกปะทะเข้าถึงรูขุมขนในทันทีเพราะไม่ทันจะเตรียมว่ายน้ำก่อนนางจึงกังวลมากถ้าเกิดเป็นตะคริวแต่มันเกินจากที่นางคาดไว้แค่หนาวเพียงประเดี๋ยวเดียวนางก็รู้สึกอุ่นขึ้นจากกลางหน้าอก

นางกำลังสงสัยก้มลงไปมองงุนงงก็เห็นที่หน้าอกตัวเองมีแสงลางๆปรากฏออกมานางเข้าใจในทันทีที่แท้ความอบอุ่นนี้มาจากเม็ดไข่มุกที่หลี่อวี๋นซ่านให้นางนึกไม่ถึงว่าบนโลกใบนี้จะมีสิ่งอัศจรรย์อย่างนี้จริงๆเมื่อก่อนเคยได้ยินเรื่องพวกมุกหนีน้ำยังคิดว่ามีแค่ในวรรณกรรมเทพนิยายคาดไม่ถึงว่านางจะได้เห็นไข่มุกที่แพร่ความร้อนจนได้รับความอุ่นในสถานที่ที่หนาวเย็นอย่างนี้จริงๆ

เพราะมีมุกเม็ดนี้แต่เวลาผ่านไปสักพักนางก็ไม่รู้สึกหนาวแม้แต่น้อยนางดีใจรีบมุดหาเงาของหลี่ห่ายที่แท้หลี่ห่ายอยู่หน้านางเพียงหนึ่งจั้งในบึงน้ำเย็นมีเพียงภาพอันมืดมิดถ้าหากไม่เห็นหลี่ห่ายที่พกไข่มุกแล้วมีแสงลางๆปรากฏออกมาด้วยนางก็คงมองไม่เห็นเขา

นางว่ายไปทางด้านข้างหลี่ห่ายหลังจากเข้าใกล้หลี่ห่ายจึงกลับหันไปมองหาหลี่อวี๋นซ่าน

ทว่า.....

ในโลกอันมืดไม่มีแม้แต่แสง

นางหันกลับไปมองทางหลี่หายใช้มือทำท่าทางเหมือนถาม“หลี่อวี๋นซ่านล่ะ?”

หลี่ห่ายก็ขมวดคิ้วจ้องมองด้านหลังตาไม่กระพริบท่ามกลางความมืดท่าทางเขาจะมองเห็นไม่ชัดแต่ผ่านไปนานเขาค่อยๆส่ายหน้า

ใจหลินซีนเยียนเริ่มตึงเครียดแล้วหลี่อวี๋นซ่านเอาไข่มุกให้นางบนตัวเขาจึงไม่มีของที่สามารถส่องแสงได้!ดังนั้นในโลกที่มืดมิดพวกเขาจึงไม่เจอเขา