ตอนที่361ความโกรธหรือความสิ้นหวัง

ตอนที่361ความโกรธหรือความสิ้นหวัง

ไม่ถือว่าระยะทางไกลในความคิดของโม่จื่อเฟิงและจินมู่นั้นมันเป็นเพียงแค่หนึ่งพันไมล์เพราะว่าพวกเขาเดินได้ไกลกว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนในเมื่อใกล้จะตามถึงแต่ก็กลับเมื่อถึงแล้วกลับเจอในสิ่งที่ไม่ต้องการเจอ

แต่ว่าระยะทางก็มีที่สิ้นสุด

จินมู่แบกโม่จื่อเฟิงมาคนสิ้นสุดแล้วนักรบชุดดำเหล่านั้นก็หนีไปแล้วเหลือไว้เพียงพื้นดินที่เต็มไปด้วยของเหลวที่ส่งกลิ่นเหม็นเท่านั้น

บนพื้นดินมีเลือดกระจายอยู่ในทะเลทรายนั้นของเหลวจะผสมเข้ากับทะเลทรายอย่างรวดเร็วเหลือไว้เพียงรอยที่เหมือนกันคนเพียงเท่านั้น

จินมู่วางโม่จื่อเฟิงลงชักดาบออกมามองไปรอบๆอย่างละเอียดโลหะพวกนั้นเป็นของทหารของพวกเขา“ท่านอ๋องเป็นศพของทหารเล่รื่อ”

โม่จื่อเฟิงไม่มีคำจะพูดสายตาของเขาหยุดลงที่เลือดนั้นใบหน้าของเขาดำคล้ำสายตาซื่อตรงทั้งร่างกายหมดพลังทำได้เพียงแค่ยืนมอง

แสงอาทิต์ดับลงชายผู้เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามเขาหมดความสิ้นหวังลง

จินมู่มองเขาเล็กน้อยเขากัดฟันอีกครั้งพรางมองโม่จื่อเฟิงพรางมองไปที่ทางด้านหน้าแล้วหยิบป้ายหยกที่จมอยู่ในนทะเลทรายเลือดในเวลาที่ป้ายหยกยู่ตรงหน้าเขา เขาตกใจกลัวจนเกือบจะทิ้งดาบที่อยู่ในมือ

“นี้ไม่จริง”จินมู่ส่งเสียงป้ายหยกนี้เขาเคยเห็นเคยเป็นของเก็บสะสมของโม่จื่อเฟิงและหลังจากนั้นโม่จื่อเฟิงก็มอบให้กับหลินซีนเยียน

จินมู่เงียบถอยไม่กล้าที่จะไปแตะกองเลือดนั้นเพราะเขาไม่กล้าแม้จะเชื่อหลินซีนเยียนจะกลายเป็นกองเลือดนี้

“ท่านอ๋องพระชายาคงไม่น่าจะเป็นอะไรง่ายๆหรอกต้องเป็นฝีมือของคนพวกนั้นแน่ๆ”จินมู่เสียงแข็งพูดออกมาแต่น้ำเสียงของเขาแม้แต่เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อ

โม่จื่อเฟิงไม่พูดอะไรออกมาได้แค่ยื่นอยู่บนทรายสีเหลืองนั้นลมพัดไปที่เสื้อผ้าชุดยาวของเขา เขาควรจะโกรธแต่เขาหากได้โกรธไม่เขาเคยเจ็บปวดอย่างที่สุดแล้วดังนั้นแม้แต่โกรธตอนนี้ยังลืมได้

ในขณะที่จินมู่คิดว่าเขาจะกลายเป็นทรายสีเหลืองไปแล้วนั้นโม่จื่อเฟิงขยับตัวเขาค่อยๆก้าวไปข้างหน้าแล้วหยิบป้ายหยกนั้นขึ้นมา

“ท่านอ๋องเลือดนั้นมีฤทธิ์กัดกร่อน”

แต่โม่จื่อเฟิงทำเป็นไม่ได้ยินที่จินมู่พูดเขาแค่หยิบป้ายหยกอันนั้นขึ้นมาปล่อยให้เลือดไหลเปื้อนนิ้วมือของเขาซึมเข้าไปในผิวของเขาและละลายผิวหนังบนมือของเขาในเวลาเพียงแปปเดียวสองมือของเขาก็เปียกชุ่มไปด้วยเลือด

เขาราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆเพียงแค่หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกเสื้อเช็ดป้ายหยกนั้นอย่างระมัดระวังรอยสลักรูปดอกไม้ที่อยู่บนป้ายหยกนั้นภายใต้แสงอาทิตย์ทำให้เห็นถึงความประณีตและงดงามแต่สายตาของเขากลับค่อยๆเลือนลาง

เขาหันหลังให้กับจินมู่ก้มหน้าลงนิ่งเงียบมาก