ตอนที่406เกิดเหตุไม่คาดคิด

ตอนที่406เกิดเหตุไม่คาดคิด

ผู้อาวุโสปั๋ยคาดไม่ถึงเลยว่าหรงจวี้จะทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหันแม้ว่าจะพยายามหลบอย่างสุดแรงแล้วหลบจุดสำคัญได้สำเร็จแต่ว่าก็ยังคงหลบไม่พ้นคมดาบเล่มนี้อยู่ดี

ดาบยาวแทงเข้าไปตรงหน้าอกของนางแทงทะลุไปถึงข้างหลังเลือดไหลออกมาไม่หยุดสีหน้าของผู้อาวุโสปั๋ยดูหวาดกลัวผิดปกตินางชี้ไปที่หรงจวี้มือไม้สั่นเทา"เจ้าเจ้ากล้า....ข้าข้าคือผู้อาวุโสสามตระกูลหรงนะ...."

ผู้อาวุโสสามที่แค่ความลับก็ปิดไว้ไม่อยู่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ที่นายท่านอยากจะยุ่งกับเจ้าคงจะถูกต้องแล้วล่ะมิฉะนั้นไม่แน่สักวันหนึ่งตระกูลหรงอาจจะถูกฝังด้วยน้ำมือของเจ้าก็เป็นได้"ตอนที่หรงจวี้กำลังพูดอยู่ก็ชักดาบตัวเองกลับมา

ทั้งสองคนที่สบสายตากันไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าตอนที่ผู้อาวุโสพูดเรื่องลับนั้นขึ้นมาแววตาของโม่จื่อเฟิงก็เปล่งประกายความดุร้ายโหดเหี้ยมออกมา

ผู้อาวุโสรั้งตัวเองไว้ไม่ไหวล้มลงกับพื้นเลือดไหลออกมาจากรูตรงหน้าอกของนางเรื่อยๆไม่ยอมหยุดนางยังอยากที่จะพูดบางอย่างออกมาแต่เพียงแค่อ้าปากก็มีเลือดไหลท่วมออกมาจากปากของนางทำให้นางพูดอะไรออกมาไม่ได้เลยซักคำ

”สีหน้าของหรงจวี้นิ่งสงบเดินไปหยุดตรงหน้าผู้อาวุโสปั๋ยอีกครั้งยกดาบยาวขึ้นแล้วแทงเพิ่มเข้าที่หน้าอกของนางอีกดาบหนึ่ง"ที่แท้หลายปีมานี้ในใจของเจ้าก็ยังคงเคียดแค้นเรื่องนั้นอยู่ตอนนี้เจ้าก็ไปพบกับศิษย์พี่เจ้าที่ยมโลกเถอะ"

ดาบดาบนี้แทงเข้าไปผู้อาวุโสก็แทบจะสิ้นไร้ลมหายใจก่อนหน้านี้ยังคงเป็นผู้ดีมีสกุลผู้เย่อหยิ่งคนหนึ่งผ่านไปเพียงเสี้ยววินาทีก็กลายเป็นคนตายในพริบตาแถมยังตายด้วยน้ำมือคนในตระกูลตัวเองอีกความไร้หัวใจของตระกูลหรงถือเป็นเรื่องธรรมดา

ชายเสื้อขาวสองคนที่ถูกหนีหว่านและคนอื่นๆล้อมรอบไว้พอเห็นผู้อาวุโสปั๋ยสิ้นใจไปก็ไม่มีกะจิตกะใจจะสู้รบต่อไปแต่น่าเสียดายหนีหว่านกลับไม่ปล่อยโอกาสให้ทั้งสองคนหนีไปเด็ดขาดทั้งสองคนคิดจะหนีก็หมายถึงจะยิ่งตายไวขึ้นในตอนที่ทั้งสองคนกลับหลังหันดาบยาวของเหล่าชายชุดดำทั้งหลายก็ตามไปซ้ำ

ชายเสื้อขาวทั้งสองคนล้มลงจมกองเลือดจนถึงวินาทีที่สิ้นใจก็มองไปทางของหรงจวี้ราวกับคิดไม่ถึงว่าจุดจบที่น่าสมเพชเวทนาของพวกเขาท้ายที่สุดแล้วจะมาจากแผนการของคนในตระกูล

ทำให้อ๋องอู่เสวียนตกใจเสียแล้ว"หรงจวี้เก็บดาบยาวเข้าฝักแล้วก็พูดกับโม่จื่อเฟิงน้ำเสียงของเขาไม่ได้ไร้มารยาทเหมือนผู้อาวุโสปั๋ยแต่ก็ไม่ได้ดูเคารพนอบน้อมเสียเท่าไหร่

โม่จื่อเฟิงกระตุกยิ้มขึ้นพูดเสียงนิ่งๆว่า:"ไม่เป็นไรขอบคุณผู้อาวุโสสองมากที่ออกโรงเข้ามาช่วย"

ไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า เจ้าก็รู้ว่าข้าก็แค่ทำไปตามหน้าที่ก็เท่านั้นรอบาดแผลบนร่างกายของเจ้าหายดีกว่านี้แล้วข้าจะเป็นคนพาเจ้ากลับตระกูลด้วยตัวของข้าเอง"หรงจวี้พูดจบก็มองไปบนท้องฟ้าส่งสัญญาณอย่างหนึ่งขึ้นไม่นานก็มีคนมาจัดการกับร่างของผู้อาวุโสปั๋ยและชายเสื้อขาวสองคน

สายตาของโม่จื่อเฟิงสงบนิ่งแล้วก็ถามออกมาเหมือนไม่คิดอะไรว่า:"จริงสิที่ผู้อาวุโสปั๋ยพูดขึ้นเมื่อกี้คนที่ยอมหักหลังตระกูลหรงเพื่อแม่ของข้าตกลงว่าเขาทำอะไรกันแน่?เกี่ยวข้องกับการตายของแม่ข้าหรือไม่?"

หรงจวี้ได้ยินเขาถามเช่นนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีพูดเสียงเข้มว่า:"อู่เสวียนอ๋องคนที่ยังมีชีวิตอยู่เรื่องบางอย่างไม่รู้เสียจะดีกว่าเรื่องลับในช่วงนั้นสำหรับตระกูลหรงถือเป็นสิ่งต้องห้ามถึงแม้ว่าครั้งนี้เจ้าจะใช้อำนาจในมือของเจ้าเพื่อแลกกับการต่อชีวิตแต่ว่า....ข้าขอเตือนเจ้าอย่าได้ไถ่ถามเรื่องต้องห้ามนี้จะดีกว่าเจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้มันก็ยากพอแล้ว"

พอพูดประโยคนี้จบหรงจวี้ก็หมุนตัวเดินจากไป