ตอนที่420ความอ้างว้างสุดลึกในจิตใจ

ตอนที่420ความอ้างว้างสุดลึกในจิตใจ

หลินซีนเยียนจ้องมองอินฉีอย่างเหม่อลอยในดวงตาสะท้อนใบหน้ากระสับกระส่ายของเขาทว่าในแววตาของนางหลงเหลือเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น

มีเสียงต้องตะโกนดังขึ้นมาจากด้านหลังรถม้า

ทันใดนั้นดวงตาที่ว่างเปล่าของหลินซีนเยียนกลับมารับรู้ได้ชัดเจนทันทีนางรีบเปิดหน้าต่างรถม้ามองไปทางด้านหลังและมองที่หน้าประตูตำหนักไท่เฟยมีคนหนึ่งไฟลุกท่วมทั้งร่างกระเด็นออกมาทว่าน่าเสียดายตอนที่นางเพ่งมองที่หน้าประตูคนทั้งหมดก็ถึงจุดจบสุดท้ายของชีวิตไปเสียแล้วตอนถึงแก่ความตาย มือคนนั้นยังเอื้อมออกมาไกลราวกับอยากปีนป่ายออกจากในประตู

“หยุดรถ!”หลินซีนเยียนมองข้ามชีวิตคนบริสุทธิ์ไม่ได้เพราะเจ้าของร้านยาวิเศษกับหลีฮวนนางทำผิดพลาดครั้งหนึ่งเสียแล้วทั้งชีวิตนางไม่อาจชดเชยความผิดของตัวเองได้ฉะนั้นนางจะไม่ให้ตัวเองทำพลาดอีกครั้งเด็ดขาด

อินฉีขมวดคิ้วแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่เขากลับไม่ให้คนขับรถม้าหยุดรถม้าและใช้โอกาสตอนที่หลินซีนยียนเปิดหน้าต่างมองไปด้านนอกมือก็ฟาดลงไปบนต้นคอนาง

หลินซีนเยียนรู้สึกด้านหน้ามืดสุดท้ายสลบลงไป

ในรถม้าอี้เซิงถลึงตามองอินฉีตีนหลินซีนเยียนสลบไปแล้วเขากัดฟันกรอดตะคอกใส่อินฉี“เจ้าทำอะไร!”

อินฉีแหงนมองเขาอย่างเย็นชาพูดว่า“เจ้าเป็นบุรุษจะจิตใจอ่อนไหวเหมือนนางด้วยรึ?ตอนนี้นางไปช่วยคนพวกนั้นไม่ได้ให้ไปดูคนพวกนั้นสู้ให้ข้าเป็นคนชั่วเสียดีกว่า!”

เขาคิดสิ่งที่เขายืนหยัดคือกกการมีชีวิตอยู่ในสังคมฉะนั้นตอนที่เขาพูดออกมาสีหน้าเล่นใหญ่โต

แต่ทว่าเมื่อเขาเห็นอี้เซิงค้ำยันร่างเหนื่อยอ่อนแล้วปีนไปถึงหน้าประตูรถตอนผลักประตูออกไปด้านนอกสีหน้าเขาหวาดผวาทันที

“จับเขาไว้!”อินฉีตะโกนเสียงดัง

คนขับที่ติดตามอินฉีได้ยินคำสั่งของอินฉีเอื้อมมือไปจับอี้เซิงที่จะโดดลงรถม้ากลับมาเขามือยาวอย่างนี้จะจับเด็กหนุ่มขึ้นมาไม่ใช่เรื่องยาก

ร่างกายอี้เซิงยังไม่หายดีร่างภายใต้มือคนขับนั้นผอมกระหร่องอ่อนแอราวกับขนนกเห็นแค่คนขับคนนั้นใช้แรงเล็กน้อยก็เหวี่ยงอี้เซิงเข้าไปในรถม้าได้อีกครั้ง

ประตูรถม้าถูกปิดอีกครั้งหัวอี้เซิงไปกระแทกบนผนังรถเจ็บจนเขาแยกเขี้ยวยิงฟัน

“ไม่ประมาณตนเองเจ้าคิดว่าเจ้าจะช่วยคนพวกนั้นได้รึ?”พฤติกรรมอินฉีที่ทำกับอี้เซิงไม่ได้ดีเหมือนทำกับหลินซีนเยียน

อี้เซิงฮึดฮัดเบาๆสายตาแวววาวเผชิญหน้ากับอินฉี กัดฟันพูด“ตอนนี้ข้ารู้แล้วเหตุใดพี่สาวข้าเลือกโม่จื่อเฟิงแต่ไม่เลือกเจ้า!”

“เจ้าหมายความว่าอะไร?”อินฉีขมวดคิ้วจ้องมองเขาทันทีราวกับเข้าใจที่เขาพูด

อี้เซิงหันหัวไปอย่างขุ่นเคืองดึงหลินซีนเยียนที่สลบไปมาอยู่ในอ้อมแขนตัวเองหลังจากนั้นถึงพูดอย่างเย็นชา“นี่ยังไม่เข้าใจอีกรึ?ถ้าเป็นโม่จื่อเฟิงในสถานการณ์แบบนี้เขาไม่ขวางไม่ให้เราทำแน่นอนอย่างมากสุดตอนพวกเรายอมแพ้ไปแล้วก็เสียดสีพวกเราหลังจากนั้นก็ไปช่วยพวกเราแต่ไม่เป็นแบบเจ้าแน่นอนแม้แต่โอกาสที่จะไปช่วยคนตรงหน้าเจ้าก็ไม่ให้พวกเราไป!เจ้าใช้หนทางที่เจ้าคิดว่าถูกต้องแล้วไปจัดการพูดตรงๆนะ จะต้องเอาเจ้าเป็นศูนย์กลาง อะไรๆก็ต้องฟังเจ้ารึ?”