ตอนที่447 โม่จื่อเฟิงตายแล้ว

ตอนที่447 โม่จื่อเฟิงตายแล้ว

เมื่อหลินซีนเยียนได้ยิน ขณะนั้นสีหน้าก็พังทลายลง เห็นชัดว่านางมึนเวียนอยู่ไม่น้อย นวดขมับของตนเอง ก่อนจะบ่นพำอย่างแผ่ว “ไฉนจึงช้าเยี่ยงนี้...”

“แม่นาง นี่ก็เร็วมากแล้ว รากฐานของตระกูลหรงห่างจากที่นี่หนทางกว่าพันลี้เชียว...” มุมปากของเสี่ยวหลงกระตุกเกร็งอยู่เนืองๆ ความเร็วในการสื่อสารเช่นนี้นับว่าเร็วที่สุดในผืนแผ่นดินใหญ่แล้ว แม่นางผู้นี้ยังไม่พอใจอีก

หลินซีนเยียนแค่นเสียงเย็น “ตอนนี้ช่างคิดถึงอุปกรณ์มือถือขึ้นมาเสียแล้ว คนยุคปัจจุบันล้วนใช้มือถือควบคุมปัญหา โอกาสที่จะห่างจากโทรศัพท์มือถือห้านาทีก็ไม่มี หลังจากมาถึงที่นี่ ทำให้ผู้คนโยนโทรศัพท์ทิ้งและเริ่มเสาะหาตัวตน ทว่าถึงเวลาแบบนี้แล้ว ช่างโคตรจะคิดถึงชีวิตที่มีมือถือเลย!”

อาจเพราะอารมณ์ระส่ำระสายมากจนเกินไป หลินซีนเยียนบ่นพึมพำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ไม่ใส่ใจว่าเสี่ยวหลงจะสามารถฟังคำพร่ำไร้สาระของตนรู้เรื่องหรือไม่

เสี่ยวหลงฟังไม่เข้าใจจริงๆ เพียงแต่ถูกการแสดงออกของนางข่มขวัญเข้าให้แล้ว คิดว่าหลินซีนเยียนค่อนข้างสติสตังสับสน กำลังลังเลว่าจะไปหารือกับอี้เซิงเพื่อเรียกท่านหมอมาตรวจอาการให้นางพอดี กลับเห็นว่าหลินซีนเยียนหมุนกายเดินเข้าในภายในสวนแล้ว

หลินซีนเยียนเงยหน้าขึ้นมองฟากฟ้า ดวงตาของนางลุกโชนวิบวับ ราวกับจมอยู่ในโลกของนางเอง นางไม่อาจกู้สติกลับมาได้

เสี่ยวหลิงมายังข้างกายของนาง ยื่นมือไปโบกสะบัดตรงดวงตาของนาง พบว่านางไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบกลับเลยแม้สักน้อย ในอกตระหนกตกตื่น ฉับพลันก็วิ่งออกไปนอกประตูทันที

อย่างไรก็ตามครู่ต่อมา เสี่ยวหลงก็พาอี้เซิง สวี่ห้าวและคนอื่นๆ กลับมาภายในสวน คนที่ตามหลังอี้เซิง ยังมีชายชราที่มีเคราขาวสิบกว่าคน และแพทย์ประจำราชวงศ์ก็ล้วนถูกอี้เซิงเรียกมาทั้งหมดแล้ว

“พวกเจ้ารีบไปดูอาการให้พี่สาวข้าบัดนี้ หากว่านางเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเจ้าทั้งหมดต้องถูกฝังตามไปด้วย!” อี้เซิงกำกับแพทย์หลวงเหล่านั้นไปข้างหน้า เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งวัน เขาเติบโตจากเด็กผู้ชายธรรมดาๆ สู่ฮ่องเต้พระองค์หนึ่ง ปัจจุบันทั่วทุกแห่งหนล้วนแผ่ซ่านกลิ่นอายของผู้เป็นกษัตริย์ออกมา

เหล่าแพทย์หลวงชราเร่งรุดไปข้างหน้าเพื่อจับชีพจรของหลินซีนเยียน หลินซีนเยียนดูเหมือนจะเสียสติไปทั้งกายแล้ว ทอดสายตาตกไปยังขอบฟ้า ราวกับไม่ได้รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ประหนึ่งหุ่นกระบอกคอยให้เหล่าแพทย์หลวงตรวจสอบก็ไม่ปาน

“พวกเจ้ารีบพูดเร็วเข้า แต่ละคนส่ายหัวไปทำอันใด” อี้เซิงเห็นว่าเหล่าแพทย์หลวงชราแต่ละคนจับชีพจรเสร็จสิ้นแล้ว แต่กลับไม่มีแต่สักคนกล้าก้าวออกมาบอกอาการของโรคแก่เขาเลย เวลานี้เร่งรีบปั่นป่วน บนโลกทั้งใบนี้ คนที่เขาใส่ใจมากที่สุดก็คือหลินซีนเยียน เจียงซาน บัลลังก์อะไร สำหรับเขาแล้วไม่มีอะไรเลย หากว่าเหล่านี้ไม่อาจรักษาหลินซีนเยียนได้แล้วล่ะก็ สำหรับเขาแล้วก็ไม่ได้มีความหมายใดๆ เลย

เหล่าแพทย์หลวงต่างผลักเกี่ยงกัน ในที่สุดหัวหน้าแพทย์หลวงก็เกร็งหนังศีรษะออกมาข้างหน้า หลังจากประสานมือคารวะแล้วจึงกล่าว “เรียนฮ่องเต้ ไม่ใช่ว่าพวกเราไร้ความสามารถจริงๆ แต่ว่าร่างกายของแม่นางท่านนี้ไม่ได้มีปัญหาใดๆ ดังนั้น...”

“ไม่มีปัญหา?” อี้เซิงเดือดดาลในบัดดล “เจ้าเห็นไหมว่านางมีท่าทีวิญญาณล่องลอยแบบนี้เหมือนไม่มีปัญหาหรือ”

“นี่...” ทั้งสีหน้าของเหล่าแพทย์น้อยเนื้อ “แม่นางผู้นี้มีความคิดความอ่าน ที่ว่ากันว่าโรคหัวใจยังมีแพทย์รักษาโรคหัวใจ...”

“ไร้ค่า ล้วนไร้ค่ากันหมด!” อี้เซิงโกรธอย่างรุนแรง ระเบิดเสียงกล่าว “ไสหัวออกไปให้หมด!”

เอเหล่าแพทย์หลวงไปยิน ครู่นั้นต่างลอบถอนหายใจ เพียงแค่ให้พวกเขาไสหัวออกไปแล้วล่ะก็ พวกเขายังพอยอมรับได้ หากว่าเหมือนกับฮ่องเต้องค์ก่อน ที่ไม่ม่จะทำอันใดก็สังหารแพทย์หลวงที่ไม่พอใจไปหลายต่อหลายคน เช่นนี้สำนักแพทย์หลวงก็ไร้หนทางอยู่รอดแล้ว

รอเหล่าแพทย์หลวงจากไป อี้เซิงค่อยคว้าแขนของหลินซีนเยียนเอาไว้ ราวกับเด็กขี้อ้อนคนหนึ่ง กล่าวเสียงทุ้มอิดออด “พี่สาว พี่สาว ท่านเป็นอะไรกันแน่”