ตอนที่9ข้าเกลียดนาง

กู้ฉางอันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะก้มลงเก็บซาลาเปาที่ตกอยู่

“พระชายา”

เสียงของขันทีหนุ่มเบาลง

“อย่าถือสาท่านอ๋องเลยนะขอรับ”

หนิงอันเงยหน้ามองเขากู้ฉางอันยิ้มจางๆ

แต่ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าลึกซ่อนอยู่

“เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันเกินกว่าจะทำให้ท่านอ๋องยิ้มได้หรือมองในด้านดีดีได้อีกแล้ว”

สายตาเลื่อนไปยังเงามืดด้านในเรือนที่เซียวอวี้เฉินหายเข้าไป

คนผู้นั้น โดดเดี่ยวขนาดไหนกันนะหนิงอันเม้มปากเล็กน้อย

ก่อนจะเดินไปหยิบ เป็ดย่าง ขึ้นมาเป่าฝุ่นเบาๆ

ลั่วจิ่งเหยาตกใจทันที

“เดี๋ยว ท่านจะกินมันจริงๆ หรือ” หนิงอันพยักหน้าอย่างจริงจัง

“สามตำลึงเชียวนะน่าเสียดาย ข้าไม่กล้าทิ้งหรอก”

พูดจบก็ฉีกน่องเป็ดเข้าปากทันที

กู้ฉางอันถอนหายใจยิ้มๆ ลั่วจิ่งเหยาอึ้งกิมกี่

“อร่อยสุดยอด ท่านอ๋องนั่นจะต้องเสียใจที่ไม่ได้กินเป็ดย่าง สามตำลังของข้า”

บรรยากาศเศร้าสะเทือนใจเมื่อครู่

แตกกระจายหมดสิ้น

ภายในเรือนเงียบงันราวสุสาน

เซียวอวี้เฉินนั่งอยู่บนรถเข็นเพียงลำพังร่างสูงสงบนิ่งราวรูปสลัก

ดวงตาคมเข้มทอดมอง ขา ของตนเองขาที่ไร้ความรู้สึก

ไร้เรี่ยวแรง นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆ กำแน่นบนที่วางแขน

ประตูไม้ถูกเปิดออกช้าๆ กู้ฉางอันเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำแกงร้อนๆ

“ท่านอ๋อง ไก่อบของพระชายายังอยู่ ข้าน้อยอุ่นให้ดีไหมขอรับ”

ขันทีหนุ่มพูดพร้อมกับวางถาดลงเบาๆ อ๋องเซียวส่ายหน้าไปมา

“อย่างน้อยก็ควรเสวยอะไรสักหน่อยนะขอรับ”

ไม่มีเสียงตอบเซียวอวี้เฉินยังคงมองขาตัวเองนิ่งราวกับกำลังจ้องมองสิ่งน่ารังเกียจที่สุดในชีวิตกู้ฉางอันลอบถอนหายใจ

เขารู้ดีทุกครั้งที่ท่านอ๋องอารมณ์แปรปรวน มักจะเป็นแบบนี้เสมอ

เย็นชา และเหมือนจมลงไปในความมืดที่ไม่มีใครดึงกลับขึ้นมาได้

ผ่านไปพักใหญ่เสียงทุ้มต่ำจึงดังขึ้นช้าๆ

“ข้าเกลียดนาง”

กู้ฉางอันชะงักเล็กน้อยแม้ไม่ต้องถาม เขาก็รู้ว่าคนผู้นั้นคือใคร