บทที่ 16

หลังจากสาวใช้ได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจ รีบโขกหัวละล่ำละลัก “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านเขยก็กลับมากับคุณหนูใหญ่ด้วยเจ้าค่ะ”

ทันทีที่พูดคำเหล่านี้ออกไป คนที่นั่งอยู่รอบ ๆ ก็ตกใจ เกิดเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ขึ้นในวันแต่งงาน ฉางซินโหวยังกลับบ้านมากับเมิ่งจิ่นเหยาด้วย นี่คือเรื่องที่ทุกคนไม่คาดคิด

ฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งก็ตกใจไม่น้อย พูดอย่างไม่เชื่อสายตา “เจ้าบอกว่าฉางซินโหวก็มาด้วยงั้นหรือ?”

สาวใช้ตอบว่า “เจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านเขยยังรออยู่ที่หน้าประตู”

ฮูหยินผู้เฒ่าเหมิงเผยความโกรธออกมาทางสีหน้า พลางตำหนิว่า “พวกเจ้าทำงานประสาอะไร? ท่านเขยมาแล้ว ทำไมพวกเจ้าถึงปล่อยท่านเขยไว้ข้างนอก ไม่ต้อนรับเขาเข้ามาในจวน?”

สาวใช้ก้มหน้าไม่กล้าตอบ ที่ในจวนกระทำกันเช่นนี้ เพราะฟังจากที่ท่านเมิ่งยังพูดด้วยซ้ำไปว่าไม่รับบุตรสาวอย่างคุณหนูใหญ่แล้ว วันนี้ไม่มีการจัดเตรียมเลยสักนิด ชัดเจนว่าไม่ต้อนรับคุณหนูใหญ่กลับบ้านในวันที่สามหลังแต่งงาน แล้วพวกเขาจะกล้าปล่อยให้คุณหนูใหญ่และท่านเขยเข้ามาโดยพลการได้อย่างไร?

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาถามหาความรับผิดชอบจากบ่าวรับใช้ “นางซุนรีบไกล่เกลี่ยสถานการณ์ แล้วพูดว่า “ท่านแม่ บ่าวรับใช้มีตาหามีแววไม่ อย่าไปถือสาพวกเขาเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านเขยใหม่มาเยี่ยม พวกเราไปต้อนรับขับสู้ท่านเขยใหม่กันก่อนดีกว่า”

ใบหน้าของเมิ่งตงหย่วนก็เผยรอยยิ้มที่หายไปนานออกมาเช่นกัน พลางพูดคล้อยตาม “ใช่แล้ว ท่านแม่ พวกเราไปต้อนรับท่านเขยใหม่ก่อนดีกว่า อย่าปล่อยให้ท่านเขยใหม่ต้องรอนานเกินไป”

มีคนยื่นบันไดให้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ย่อมเดินลงบันไดไปอยู่แล้ว พลางพยักหน้าบอกว่า “พวกเจ้าไปเถอะ”

นางเป็นย่าแล้ว ไม่จำเป็นต้องต้อนรับหลานเขยด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นจะดูสอพลอเกินไป แต่สำหรับลูกชายและลูกสะใภ้ที่เป็นพ่อตาแม่ยาย ลูกเขยกลับบ้านมากับบุตรสาว ออกไปต้อนรับเสียหน่อย ก็ถือเป็นการให้เกียรติกัน

เมิ่งตงหย่วนตอบรับ แล้วเดินไปต้อนรับพร้อมกับนางซุนและลูก ๆ ทั้งสาม

......

ประตูใหญ่จวนหย่งชางป๋อปิดสนิท ลักษณะเหมือนปิดประตูปฏิเสธรับแขก รถม้าของจวนฉางซินโหวจอดอยู่หน้าประตู