บทที่ 9

ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ได้ยินคำกล่าวนี้ สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “นางดูเป็นคนเฉลียวฉลาด สามารถแก้ปัญหาหลายเรื่องด้วยตนเอง แต่ไม่ว่านางจะต้องการหรือไม่ ท่าทีของเจ้าทำให้นางหลบเลี่ยงเรื่องวุ่นวายมากมายได้ ปีนั้นข้าไม่ตั้งครรภ์อยู่นาน อนุภรรยาทั้งสองคนของพ่อเจ้าต่างก็ให้กำเนิดบุตรชาย ข้าโดนมารดาสามีกดดัน อนุภรรยาเยาะเย้ยทั้งต่อหน้าและลับหลัง บิดาของเจ้าเอาแต่นิ่งดูดาย ข้าทนรับความเจ็บช้ำน้ำใจมากมายไม่ไหว”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องในวัยสาวของตนเอง ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็หลั่งน้ำตาแห่งความชอกช้ำในใจ โชคดีที่นางให้กำเนิดบุตรชายตอนอายุยี่สิบห้า สถานการณ์ถึงค่อย ๆ ดีขึ้น ความทุกข์ที่ก่อนหน้านี้เคยได้รับ นางไม่อยากให้ลูกสะใภ้ต้องทนรับเช่นกัน

กู้จิ่งซีตะลึงงัน ก่อนผงกศีรษะ “ท่านแม่โปรดวางใจ ลูกไม่มีทางปล่อยให้นางโดนรังแก นางคือฮูหยินของท่านโหว เป็นตัวแทนศักดิ์ศรีของสกุลกู้ หากคนอื่นดูหมิ่นนาง ลูกก็ไม่มีหน้าแล้วเช่นกัน”

ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ไม่ค่อยพอใจกับคำตอบนี้จึงเอ่ยว่า “วางเรื่องมีหน้าหรือไม่มีหน้าไว้ข้าง ๆ ก่อน อย่างน้อยเจ้าต้องปฏิบัติต่อนางเหมือนภรรยา เมื่อก่อนนางเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของเจ้า แต่บัดนี้แต่งงานกับเจ้าแล้ว ก็คือภรรยาของเจ้าแล้ว”

กู้จิ่งซีผงกศีรษะอีกครั้ง เอ่ยรับรองว่า “ท่านแม่โปรดวางใจ ลูกไม่มีทางปฏิบัติไม่ดีกับนาง ข้าสั่งสอนบุตรชายไม่ดี ปล่อยให้นางได้รับความไม่เป็นธรรม ในเมื่อนางแต่งงานกับข้าแล้ว สถานะและการยกย่องต่าง ๆ ที่ฮูหยินท่านโหวพึงได้รับ นางก็จะได้รับทั้งหมด”

ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ “...”

เอาเถิด เด็กยังไม่เปิดใจ วันหน้าอยู่ด้วยกันมากขึ้น มีความผูกพันกันก็น่าจะรักใคร่กันดีได้แล้ว

……

เมื่อออกจากโถงโซ่วอัน นางจางกับนางเฉินเดินสนทนาด้วยกัน

หลังจากที่รอให้เด็กรุ่นหลังจากไปแล้ว นางจางพลันเอ่ยโดยที่แฝงการเยาะหยันว่า “เมิ่งจิ่นเหยาเพิ่งแต่งเข้ามา น้องสะใภ้รองต้องรีบไปประจบถึงเพียงนี้หรือ?”

นางเฉินเอ่ยอย่างเรียบนิ่งว่า “คำพูดนี้ของพี่สะใภ้ใหญ่หมายความเช่นไร? เหตุใดข้าฟังแล้วไม่เข้าใจ?”

นางจางแค่นเสียงเย็น เอ่ยเยาะหยันว่า “เวลานี้ไม่มีคนอื่นแล้ว น้องสะใภ้รองแสร้งโง่ต่อหน้าข้าไปไย? พวกเราเป็นพี่สะใภ้น้องสะใภ้กันมาเกือบยี่สิบปี ไม่เห็นน้องสะใภ้รองคุยเรื่องชงชากับข้าเลย”