บทที่ 265 รีบอ้อมคฤหาสน์

เฉินถิงเซียวยังคงมีสีหน้าเย็นชา เขาเดินเข้ามาเงียบๆ

มู่น่อนน่อนกระตุกมุมปาก โยนจดหมายศาลไปยังโต๊ะ: “ดังนั้น ต่อมาฉันก็คงต้องอยู่ในกรงนกนี่จนถึงวันเปิดศาล ยืนอยู่แท่นคนถูกฟ้อง ปล่อยให้ตระกูลเฉินของนายมาใส่ร้ายฉันงั้นสิ ใช่ไหม?”

เฉินถิงเซียวยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ลมหายใจเยือกเย็น แรงความกดดันเต็มร้อย

ต่อมาก็พูดขึ้นช้าๆว่า: “ไม่หรอก”

มู่น่อนน่อนอึ้งไปสักพัก

เฉินถิงเซียวมองเธอ แล้วพูดอีกครั้งว่า: “จะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอก”

มู่น่อนน่อนหัวเราะ: “แล้วแต่นายจะพูดอะไรเลย”

ยังไงเธอก็ไม่มีวันเชื่อคำพูดของคนอย่างเฉินถิงเซียวอีกแล้ว

เรื่องมาจนถึงวันนี้ เธอจะไม่เชื่อเฉินถิงเซียวโดยไร้เหตุผลอย่างคนโง่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

เมื่อคืนเธอยังรู้สึกแปลกเลย ทำไมเฉินถิงเซียวถึงกลับมานอนที่บ้าน

ที่แท้ก็เป็นเพราะว่าวันนี้จะมีจดหมายศาลส่งมานี่เอง

……

พอกินข้าวเช้าเสร็จ เฉินถิงเซียวก็ออกไปแล้ว

อาจจะไปบริษัท หรือไม่ก็โรงพยาบาล

ยังไงช่วงนี้เฉินถิงเซียวก็มีเรื่องที่จัดการไม่หมดตลอด

มู่น่อนน่อนยืนอยู่ตรงหน้าต่างยาวมาถึงพื้นชั้นสอง มองดูเฉินถิงเซียวขับรถออกไป ก็ถึงโทรศัพท์หาเสิ่นเหลียง

“เสี่ยวเหลียง ฉันอยากให้เธอช่วยหน่อยน่ะ”

“เรื่องอะไรว่ามา” เสิ่นเหลียงตกลงกับทุกคำขอของเธออยู่แล้ว

และมู่น่อนน่อนก็จะไม่ขอร้องเสิ่นเหลียงอะไรเยอะ

“เรียกนักข่าวกับปาปารัสซีมาที่คฤหาสน์ของเฉินถิงเซียว”

เสิ่นเหลียงได้ยินว่าเธอจะหานักข่าว ก็ตกใจมาก น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา: “น่อนน่อน เธอจะทำอะไรน่ะ?”

“ฉันมีแผนของตัวเอง” มู่น่อนน่อนหยุดสักพัก แล้วพูดต่อว่า: “เธออย่ากังวลเลย ฉันรู้ว่าควรทำอะไรหรือไม่ควรทำอะไร”

เสิ่นเหลียงได้ยินเธอพูดแบบนี้ ก็ไม่ได้ถามอะไรมากอีก

พอวางสายไปแล้ว มู่น่อนน่อนก็นั่งเงียบๆสักพัก ก็เริ่มโยนและทำลายของในห้อง

เธอทุบของในห้องที่ทุบได้จนหมด

เสียงที่เธอทุบห้องเสียงดังไปถึงคนรับใช้

ภายในห้องเละไปหมด มู่น่อนน่อนยื่นมือไปยกโคมไฟขึ้นมา กำลังจะฟาดลงพื้น

เธอมีใบหน้าเย็นชา สีหน้าดูเด็ดขาดมาก ทำให้พวกคนรับใช้นึกถึงเฉินถิงเซียว

มู่น่อนน่อนโยนโคมไฟในมือลงไปบนพื้นแรงๆ

ปัง——

โคมไฟแหลกแตกกระจายไปทุกสารทิศ

ต่อมา เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเหมือนแมวของเธอนั้นดูไม่ออกว่ามีอารมณ์แบบไหน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “อย่าเข้ามาเด็ดขาด”

คนรับใช้ได้ยินเธอพูดแบบนี้ ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปหรอก แต่แค่มองดูมู่น่อนน่อนอย่างตื่นเต้น กลัวว่าเธอจะทำร้ายตัวเอง

ถ้าคุณนายน้อยเป็นอะไรไป คนรับใช้อย่างพวกเธอก็คงไม่ตายดีแน่

คนรับใช้รีบเข้าไปปลอบใจมู่น่อนน่อน: “คุณนายน้อย ใจเย็นหน่อยเถอะค่ะ พวกเราไม่เข้าไปแล้ว”

ในตอนนี้เอง อาหูได้ยินก็รีบตามมา

เห็นห้องที่เละเทะไปหมด อาหูก็ตกใจและพูดว่า: “คุณนายน้อย เป็นอะไรไปคะ? มีเรื่องอะไรให้ฉันโทรหาคุณชายก็ได้ ให้เขากลับมาพูด ดีไหมคะ?”

“ไม่ต้องโทรหาเฉินถิงเซียวเลยนะ” มู่น่อนน่อนเดินไปข้างหน้าสองก้าว กวาดเศษบนพื้นออกไป: “พวกเธออย่ามายุ่งกับฉัน แล้วอย่าโทรหาเขาด้วย ตอนนี้ฉันอารมณ์เสียมาก แล้วไม่อยากเห็นพวกเธอด้วย พวกเธอออกไปให้หมดเลยนะ”

อาหูเรียกเธอด้วยสีหน้าที่ลำบากใจ: “คุณนายน้อย”

มู่น่อนน่อนขมวดคิ้วมองเธอ: “เธอก็ออกไปด้วย!”

อาหูไม่เคยเห็นมู่น่อนน่อนที่งี่เง่าแบบนี้เลย

เธอมาอยู่คฤหาสน์นานขนาดนี้ เพิ่งเห็นมู่น่อนน่อนหัวเสียแบบนี้ครั้งแรก