บทที่ 268 ขาดตัว หนึ่งล้าน!

เมืองหู้หยางเป็นเมืองใหญ่ระดับนานาชาติ ถือว่าเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ

สำหรับคนทั่วไปแล้ว อยากจะตามหาคนในเมืองหู้หยาง คงเป็นเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร

แต่ว่า เฉินถิงเซียวไม่ใช่คนทั่วไป เขามีอำนาจ มีกำลังแถมยังมีเงินด้วย

เขาอยากตามหามู่น่อนน่อน เป็นเรื่องที่ง่ายมาก

เธอจะใช้โทรศัพท์ไม่ได้ และจะเข้าพักที่โรงแรมไม่ได้ด้วย

ดังนั้นเลยหาโรงแรมเล็กๆที่ไม่เคร่งเรื่องกฎหมาย และไม่ต้องใช้บัตรประชาชนเพื่อเข้าพักด้วย

ด้านในโรงแรมชื้นและดูอับมาก ผ้าปูที่นอนสีขาวก็มีคราบเหลืองๆ ห้องน้ำก็สกปรกมาก

มู่น่อนน่อนไม่ได้ถอนเสื้อก็นอนลงบนเตียงทันที

การกั้นเสียงของห้องคุณภาพแทบจะเป็นศูนย์ เสียงคนพูดและรถราเสียงบีบแตรทั้งหลายดังเข้ามาในห้องทั้งหมด

คืนแรกที่ออกห่างจากเฉินถิงเซียว มู่น่อนน่อนก็นอนไม่หลับ

ตอนที่ใกล้จะหลับนั้น ก็ชอบมีความรู้สึกที่เฉินถิงเซียวจะพุ่งเข้ามาแล้วจับตัวเธอไป จากนั้นก็หลับตื่นๆจนถึงเช้า

นอนเหนื่อยกว่านอนไม่หลับอีก

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ตอนเช้าอาบน้ำไม่มีน้ำอุ่น

มู่น่อนน่อนกัดฟันล้างหน้าแปรงฟันด้วยน้ำเย็น เก็บข้าวของแต่งตัวเสร็จก็เช็คเอาท์ออกทันที

เธอจะอยู่ที่เดียวกันนานๆไม่ได้

เธอรู้ดีว่าเฉินถิงเซียวเป็นคนยังไง

พอออกจากโรงแรม มู่น่อนน่อนก็เดินไปที่ป้ายรถเมล์ทันที

แถบนี้ใกล้กับชานเมือง ตอนแรกเป็นเมืองเล็กๆที่ใกล้กับเมืองหู้หยาง ต่อมาเมืองหู้หยางขยายอาณาเขต รวมกับเมืองเล็กนี้ไปด้วย แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก ดังนั้นมีของหลายอย่างและหลายที่ที่ไม่ค่อยเคร่งกฎหมายเท่าไหร่

ออกไปไม่ใกล้จากโรงแรมมีป้ายรถเมล์หนึ่ง ที่นั่นสามารถซื้อตั๋วโดยไม่ต้องใช้บัตรประชาชน เมื่อวานตอนที่เธอมาก็ศึกษามาก่อนแล้ว

มู่น่อนน่อนยืนอยู่ข้างถนน ตอนที่รอไฟจราจร ทันใดนั้นด้านหลังก็มีมือมาแตะที่ไหล่เธอ และเรียกอย่างไม่แน่ใจว่า: “มู่น่อนน่อนหรือเปล่า?”

มู่น่อนน่อนชะงักอยู่กับที่ ถูกเฉินถิงเซียวจับเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

คนที่ตบไหล่เธอเดินมาตรงหน้าเธอ เอียงหน้ามองเธอ และพูดอย่างตกใจว่า: “เธอจริงด้วย!”

มู่น่อนน่อนมองดูคนตรงหน้า ก็อึ้งเหมือนกัน: “ฉินสุ่ยซาน เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”

ครั้งก่อนหลังจากที่ฉินสุ่ยซานไปแล้ว นอกจากมู่น่อนน่อนติดต่อเธอไปครั้งหนึ่งแล้ว นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เจอหน้ากันเลยนะ

ตอนนี้สถานการณ์ของมู่น่อนน่อนค่อนข้างยุ่งยาก เธอหรี่ตามองดูฉินสุ่ยซานสองสามวิ จากนั้นก็กวาดตามองรอบๆอย่างระวังตัว

คฤหาสน์ของเฉินถิงเซียวถูกไฟเผาจนไม่เหลือชิ้นดี แถมยังออกข่าวด้วย ฉินสุ่ยซานก็ต้องรู้อยู่แล้ว

เห็นมู่น่อนน่อนมองอย่างระแวง ฉินสุ่ยซานก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าดูมีความหยิ่ง แต่ก็อธิบายไปว่า: “ช่วงนี้ทางกองกำลังเตรียมถ่ายละครเรื่องใหม่ ฉันเลยดูบรรยากาศสถานที่สักหน่อยน่ะ”

กองถ่ายในประเทศ โปรดิวเซอร์มีอำนาจการพูดมากที่สุด ดังนั้นเรื่องทุกอย่างก็ต้องเป็นหน้าที่ของโปรดิวเซอร์

“ไม่มีอะไรงั้นฉันไปก่อนนะ” เจอฉินสุ่ยซานในเวลาแบบนี้ มู่น่อนน่อนรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องดีเลย

แต่ฉินสุ่ยซานก็ขวางเธอไว้ก่อน: “หาที่นั่งคุยกันเถอะ เธอบอกว่าจะส่งบทละครมาให้ฉัน ตอนนี้ก็ยังไม่ส่งมาสักที”

มู่น่อนน่อนปฏิเสธทันที: “ไม่มีเวลาน่ะ”

ฉินสุ่ยซานเงียบไปสักพัก จากนั้นก็พูดว่า: “เธอไม่ต้องกลัวว่าฉันจะบอกตำแหน่งเธอหรอก ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ”

มู่น่อนน่อนครุ่นคิดแล้ว ก็พยักหน้าตกลง

รอบข้างนี้ไม่มีร้านกาแฟดีๆเลย ทั้งสองไปที่ร้ายชานมร้านหนึ่ง

ฉินสุ่ยซานสั่งชานมร้อนมาสองแก้ว แล้วดันแก้วหนึ่งให้มู่น่อนน่อน

“ขอบใจ” มู่น่อนน่อนดูดไปหนึ่งคำ

ฉินสุ่ยซานก็มองดูมู่น่อนน่อนสักพัก จากนั้นก็พูดว่า: “เกินคาดเลยแฮะ เธอดูแย่เลยนะ ช่วงนี้ตระกูลเฉินเกิดเรื่องตลอด ทำเอาทั้งเมืองรู้กันไปทั่ว แล้วส่วนใหญ่ยังเป็นเรื่องของเธอด้วย”