บทที่ 272 ทุกคนต่างมีความลับของตัวเอง

ทันทีที่มู่น่อนน่อนขึ้นรถมาได้ คนขับก็เหยียบคันเร่ง แล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

แต่ในขณะที่ขับค่อนข้างเร็วนั้นรถก็เคลื่อนตัวไปอย่างทุลักทุเลด้วยเช่นกัน ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้มู่น่อนน่อนรู้สึกแย่อะไร

เธอชะโงกหน้าไปมองคนขับรถ ก็พบว่าเป็นใบหน้าของคนที่เธอไม่รู้จัก

มู่น่อนน่อนเอ่ยถามไปว่า“ใครให้คุณมารับฉัน ？”

“คุณผู้ชายของผมครับ” คนขับตั้งใจอยู่กับการขับรถ แต่ในตอนที่ตอบคำถามเธอ น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความเคารพนบนอบ

มู่น่อนน่อนขมวดคิ้ว“คุณผู้ชายของคุณเป็นใคร？”

คนขับไม่ได้ตอบว่าคุณผู้ชายของเขาเป็นใคร พูดแค่เพียงว่า“คุณผู้ชายของผมบอกว่า คุณมู่รู้ว่าเขาเป็นใคร ”

เธอรู้ ?

ป้ายทะเบียนรถคันนี้เธอคุ้นกับมันมากจริงๆ

แต่เธอนึกไม่ออก ว่าเป็นป้ายทะเบียนรถของใคร

มู่น่อนน่อนคิดไปคิดมา คิดถึงคนที่เธอรู้จักทุกคน สุดท้ายหัวสมองก็มีแสงสว่างวาบเข้ามา ในที่สุดก็นึกออกแล้วว่าเจ้าของป้ายทะเบียนรถนี้คือใคร

หลังจากที่รู้ว่าใครเป็นคนช่วยเหลือเธอ ในใจของมู่น่อนน่อนก็สับสนวุ่นวาย

ในตอนนี้เอง จู่ๆคนขับก็พูดขึ้นว่า“ถึงทางแยกหน้าผมจะจอดรถ หลังจากที่คุณมู่ลงไปแล้ว ก็ไปขึ้นรถคันสีขาวอีกคันได้เลยนะครับ”

มู่น่อนน่อนหรี่ตาลงแล้วมองตรงไป ก็เห็นรถสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน

ในใจของเธอค่อนข้างสับสน

คนที่ช่วยเหลือเธอคนนี้ คือคนที่เธอไม่อยากจะข้องเกี่ยวด้วย

แต่คนที่ไล่ตามเธอมาคือเฉินถิงเซียว หากถูกเขาตามมาทัน เธอคงหนีไม่พ้นจริงๆ

หนีให้ไกลจากเฉินถิงเซียว กับเป็นหนี้บุญคุณคนที่ไม่อยากจะข้องเกี่ยวด้วย เห็นชัดว่าอย่างแรกนั้นแรงจูงใจมากกว่า

และแล้ว ในตอนที่คนขับจอดรถ มู่น่อนน่อนก็ขึ้นรถคันสีขาวไปอย่างไม่ลังเล

รถคันสีขาวกับรถที่เธอนั่งมาเมื่อครู่ขับออกไปคนละทิศทาง เธอหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นรถของพวกเฉินถิงเซียวขับไล่ตามรถคันเมื่อกี้ที่เธอนั่งไป

มู่น่อนน่อนก็อึ้งไปชั่วขณะ แล้วถามคนขับไปว่า“ พวกเราหนีการไล่ตามของพวกเฉินถิงเซียวพ้นแล้วใช่ไหม?”

“ตามหลักแล้ว ก็ถูกครับ”คนขับที่ตอบเธอ ก็ยังคงเป็นคนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จักอีกคน

มู่น่อนน่อนรู้แล้วว่า“คุณผู้ชาย”ที่คนขับรถพูดถึงนั้นคือใคร แต่ก็ยังรู้สึกประหลาดใจเล็กๆกับความคิดที่รอบคอบของ“คุณผู้ชาย”ของพวกเขา จึงอดไม่ได้ที่จะถามไปว่า“คุณผู้ชายของพวกคุณล่ะ ？”

คนขับตอบว่า“คุณผู้ชายกำลังรอคุณอยู่ที่สนามบินครับ ”

สนามบิน?

มู่น่อนน่อนไม่ได้ถามอะไรอีก

ระหว่างนั้นก็เปลี่ยนรถไปอีกหลายคัน

รถทุกคันที่เธอเคยนั่ง กับรถที่เธอกำลังนั่งอยู่ ต่างล้วนขับไปกันคนละทิศกับรถที่นั่งมาก่อนหน้า

ด้วยวิธีนี้ ต่อให้เฉินถิงเซียวจะรู้ว่ารถที่พวกเขาขับตามอยู่นั้นจะไม่มีมู่น่อนน่อนนั่งอยู่ และต่อให้จะรู้ตัวมันก็สายจนไล่ตามไม่ทันแล้ว

เธอเปลี่ยนรถระหว่างทางตั้งหลายคันแบบนี้ หนำซ้ำยังขับไปยังคนละทิศกับทางเดิมอีก เฉินถิงเซียวหาไม่เจอแน่นอน

มู่น่อนน่อนรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ในใจไม่มีความรู้สึกว่านี่มันเป็นเรื่องจริงเอาซะเลย

เธอสามารถหนีพ้นเฉินถิงเซียวได้จริงๆเหรอ ?

จนกระทั่งรถมาถึงที่สนามบิน มู่น่อนน่อนเพิ่งจะมาได้สติ

เธอกำลังจะเปิดประตูรถด้วยตัวเอง แต่ประตูกลับถูกเปิดออกจากทางด้านนอก

มู่น่อนน่อนเงยหน้าขึ้นมอง มีใบหน้าของชายหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มปรากฏ

เขาเอ่ยเรียกอย่างสนิทสนมและเป็นกันเอง “มู่น่อนน่อน”

แม้ว่ามู่น่อนน่อนจะนึกออกแต่แรกแล้วว่าเจ้าของป้ายทะเบียนรถนี้เป็นใคร แต่ในตอนที่เขามาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอ เธอก็ไม่สามารถเก็บซ่อนความประหลาดใจนั้นได้

“เสิ่นชูหาน เป็นนายจริงๆด้วย”

มู่น่อนน่อนลงจากรถ แล้วจ้องมองไปที่เสิ่นชูหาน ราวกับเพิ่งจะรู้จักกับเสิ่นชูหานยังไงอย่างงั้น

เมื่อเสิ่นชูหานได้ยินที่เธอพูด รอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้น “ฉันรู้อยู่แล้ว ว่าเธอต้องจำทะเบียนรถของฉันได้”