บทที่ 277 รูปถ่าย

มู่น่อนน่อนเลื่อนเมาส์ ค่อยๆเลื่อนลงดูอันด้านล่าง

ข่าวส่วนใหญ่ในตอนนี้ มักจะพาดหัวข่าวเพื่อดึงดูดความสนใจของคน เนื้อหาของข่าวมีส่วนที่คล้ายคลึงกันเกือบทั้งหมด

แต่ข่าวที่เกี่ยวกับเฉินถิงเซียว มักเป็นข่าวที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจ

ในบางครั้งก็อาจจะมีข่าวซุบซิบมาบ้าง แต่ก็ล้วนเป็นข่าวโคมลอยทั้งสิ้น

เฉินถิงเซียวหน้าตาหล่อเหลา และมีฝีมือยอดเยี่ยม เบื้องหลังยังเป็นผู้มีอำนาจและอิทธิพลของตระกูลเฉิน จึงมักจะถูกดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ง่ายเป็นธรรมดา

เมื่อก่อนตอนที่เขายังไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน เมื่อมีคนพูดถึงเขา ก็มักจะพูดว่าเขา“หน้าตาขี้เหร่ไม่มีมนุษยธรรม”ประมาณนี้

แต่ตอนนี้ เข้าค้นหาเรื่องของเขาบนหน้าเว็บต่างๆ คำพูดที่พูดถึงตัวเขาทุกอย่างล้วนเปลี่ยนไปหมดแล้ว

เศรษฐีใหม่ในวงการธุรกิจที่มีมูลค่าพันล้าน……

ทายาทคนเดียวของตระกูลเฉินที่เปี่ยมด้วยบารมีที่น่าเกรงขาม……

สิ่งเหล่านี้สุ่มเลือกมาสักอัน ล้วนเป็นสิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปเอื้อมไม่ถึง

และมู่น่อนน่อน ก็เป็นหนึ่งในคนธรรมดาทั่วไปเช่นกัน

เมื่อก่อนตอนที่อยู่กับเฉินถิงเซียว ความรู้สึกนี้ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไร แต่พอทั้งสองคนอยู่ห่างกันนานวันเข้า ความรู้สึกนี้มันก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น

บางครั้งมู่น่อนน่อนก็มักจะนึกถึงช่วงเวลาที่เธอได้เคยใช้ชีวิตอยู่กับเฉินถิงเซียว ก็รู้สึกว่ามันเหมือนกับเป็นความฝันยังไงอย่างนั้น

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าลูกในท้องกำลังเตะเธออยู่

มู่น่อนน่อนก้มหน้าลง ยื่นมือลูบไปที่หน้าท้องราวกับจะปลอบประโลม พูดปลอบเสียงเบา “ลูกรัก คนนี้คือพ่อของลูก หน้าตาเขาหล่อมาก แต่นิสัยเขาไม่ค่อยดีเท่าไร……”

พูดๆอยู่ มู่น่อนน่อนก็พูดต่อไม่ได้

เธอเม้มปาก ปิดคอมพิวเตอร์แล้วลุกขึ้น เข้าครัวเพื่อทำอะไรกิน

ในตอนที่เปิดตู้เย็น ก็พบว่าในตู้เย็นไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย

กับสภาพร่างกายของเธอที่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งจะอุ้ยอ้าย เพราะหวังอยากจะแก้บทละครของเธอกับฉินสุ่ยซานให้เสร็จโดยเร็ว ช่วงนี้เลยไม่ได้ออกไปไหนเลย

ดูแล้ววันนี้คงต้องออกไปกินข้าวข้างนอกแล้ว

มู่น่อนน่อนกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่อีกชุด หยิบกระเป๋าแล้วออกจากบ้านไป

……

อุณหภูมิที่ซิดนีย์ในช่วงเดือนเมษานั้นกำลังดี ไม่หนาวและไม่ร้อนมาก

ในตอนที่มู่น่อนน่อนออกจากบ้าน ก็พบว่าประตูของเพื่อนข้างบ้านนั้นเปิดอยู่ ประตูหน้าบ้านก็ยังมีรถจอดอยู่อีกหลายคัน

เธออาศัยอยู่ที่นี่มาสองสามเดือนแล้ว ไม่เคยเห็นหน้าเพื่อนข้างบ้านมาก่อน

เวลาที่เธอเดินผ่าน ก็อดไม่ได้ที่จะชะเง้อมองด้วยความสงสัยเข้าไปข้างในบ้าน

ในตอนนี้เอง ด้านในก็มีเด็กหนุ่มอายุราวๆสิบหกสิบเจ็ดเดินออกมาสองสามคน มีทั้งคนผิวดำ และคนผิวขาว พวกเขาพูดคุยหยอกล้อกอดคอกันเดินออกมา

เมื่อมู่น่อนน่อนเห็น ก็นิ่งงัน หันหลังแล้วเดินจากไปทันที

วัยรุ่นกลุ่มนั้นก็เห็นเธอด้วยเช่นกัน

ใบหน้าแบบคนชาวตะวันออกนั้นพบเห็นได้ไม่ยาก แต่คนท้องที่หน้าตาสะสวยและตัวคนเดียวแบบนี้ ยากที่จะได้เห็นนัก

ด้านหลังมีเสียงผิวปากของกลุ่มวัยรุ่นดังขึ้น

นอกจากนั้นยังมีคำพูดเป็นภาษาอังกฤษปนมาด้วย ก็ประมาณ“สวย”“คนสวย”ราวๆนี้

น้ำเสียงของพวกเขาเท่าที่มู่น่อนน่อนได้ยิน ดูไม่เป็นมิตรเท่าไร

มู่น่อนน่อนไม่ได้สนใจพวกเขา ฝีเท้าก้าวเร็วขึ้น เดินอย่างเร่งรีบไปยังร้านอาหารที่เธอไปกินประจำ

กิจกรรมทั่วไปของมู่น่อนน่อนไม่ได้มีมากนัก ปรกติไปซื้อของหรือกินข้าวก็จะอยู่ละแวกนี้เท่านั้น บวกกับเธอที่หน้าตาสะสวย พนักงานในร้านอาหารต่างก็รู้จักเธอ

ทันทีที่เธอเข้ามา ก็มีพนักงานทักทายเธอเป็นภาษาอังกฤษ“คุณมู่ คุณมาแล้ว ”

มู่น่อนน่อนยกยิ้ม“ ฉันขอพิซซ่าขนาดหกชิ้น และน้ำผลไม้แก้วหนึ่ง”

“ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่”พนักงานยิ้มแล้วสั่งอาหารให้เธอ จากนั้นก็ไปยังที่เคาน์เตอร์

ที่นั่งของมู่น่อนน่อนอยู่ไม่ไกลจากเคาน์เตอร์มากนัก และยังได้ยินเสียงพูดของพนักงานเบาๆ “ คนท้องที่หน้าตาสวยๆคนนั้นมากินข้าวที่นี่อีกแล้ว……”

คำพูดนี้ฟังดูแล้วมันแปลกๆ แต่มู่น่อนน่อนรู้ว่าพวกเขาไม่ได้คิดร้ายอะไร