บทที่ 280 พวกไร้ประโยชน์！

เพื่อทดสอบว่าเฉินถิงเซียวคอยบงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลังหรือไม่ มู่น่อนน่อนก็กลับไปยังที่พักก่อนหน้าที่เธออาศัยอยู่

ในตอนที่เธอใกล้จะถึงที่หน้าประตู ก็เห็นรถของตำรวจ และตรงลานประตูสวนของเพื่อนข้างบ้านก็ยังมีเทปกั้นพื้นที่ของตำรวจอยู่

มีตำรวจคนหนึ่งเห็นเธอ ก็คิ้วขมวดแล้วพูดว่า“ คุณทำอะไร ?”

มู่น่อนน่อนเดินเข้าไปหา แล้วชี้ไปยังที่บานประตูห้องที่เธอเช่าอยู่ “ฉันพักอยู่ที่นี่”

เมื่อตำรวจได้ยินว่าเธอพักอาศัยอยู่ที่นี่ ก็หันไปกระซิบอะไรบางอย่างกับคนข้างๆ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า“ คุณผู้หญิง เรามีเรื่องอยากรบกวนถามคุณหน่อย ”

“ได้ค่ะ”มู่น่อนน่อนก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น จึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ตำรวจก็เริ่มสอบถามมู่น่อนน่อนตามหลักปฏิบัติทั่วไป มู่น่อนน่อนก็ตอบไปทุกๆคำถาม

และจนสุดท้ายมู่น่อนน่อนก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

เด็กวัยรุ่นที่อยู่บ้านข้างๆกับเธอ ได้กระทำความผิดมาจริงๆ

ซิ่งรถชนคนตาย ลักขโมย และยังกระทําชําเราเด็กหญิง……

แม้ตำรวจจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่มู่น่อนน่อนฟังเข้าใจได้เอง

มู่น่อนน่อนนึกไปถึงก่อนหน้า ที่มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอเธอเข้าห้องน้ำ

หากตอนนั้นเธอไม่ระแวง ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในห้อง เธอในตอนนี้จะยังมีชีวิตอยู่ไหม ?

เรื่องนี้มันทำให้มู่น่อนน่อนถึงกับเสียวสันหลัง และรู้สึกหวาดกลัว

ผู้ใหญ่สามารถคิดวิเคราะห์ยับยั้งชั่งใจได้มากกว่า ต่อให้ทำเรื่องไม่ดีลงไปก็จะคิดถึงผลที่ตามมา แต่เด็กอายุสิบกว่าปีแบบนี้ พวกเขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น จึงยิ่งบุ่มบ่ามและยิ่งไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา

เมื่อตำรวจเห็นสีหน้าของมู่น่อนน่อนไม่สู้ดี จึงได้มองสำรวจไปที่ท้องของเธอ“สามีคุณไม่อยู่บ้านเหรอ ？”

มู่น่อนน่อนนิ่งอึ้งไปแล้วตอบกลับว่า“งานเขายุ่งมากค่ะ”

ตำรวจพยักหน้า“ขอให้คุณโชคดี ตอนนี้ที่นี่ปลอดภัยแล้ว”

มู่น่อนน่อนยิ้มแล้วพูดว่า “ขอบคุณค่ะ รบกวนคุณแล้ว”

แม้ตำรวจจะบอกว่าที่นี่ปลอดภัยแล้ว แต่มู่น่อนน่อนก็ไม่คิดที่จะอยู่ที่นี่ต่อ

เมื่อก่อนที่เลือกอยู่ที่นี่ ก็เพราะอยากจะดูแลลูกในท้องอย่างสบายใจ

และเธอในตอนนี้ก็กำลังรอที่จะคลอด

อีกเหตุผลหนึ่ง ก็ย่อมต้องเป็นเพราะเฉินถิงเซียว

แม้ว่ามู่น่อนน่อนจะพักอาศัยอยู่ที่นี่มานานกว่าสี่เดือนแล้ว แต่ข้าวของของเธอไม่ได้มีมากอะไร แค่กระเป๋าเดินทางใบเดียวก็เก็บของที่มีได้ทั้งหมด

ตอนที่เธอลากกระเป๋าเดินทางออกมา ตำรวจคนนั้นก็ยังอยู่ และไม่มีใครเฝ้าสังเกตมองดูเธอ

หลังจากที่เธอไปแล้ว อีกฝั่งหนึ่งก็มีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งปรากฏตัวออกมา

คนหนึ่งในนั้นพูดขึ้นว่า “โทรหาผู้ช่วยสือ”

……

โรงแรมจีนติ่ง

ในห้องรับรอง กู้จือหยั่นนั่งพิงอยู่บนเก้าอี้ จับจ้องมองไปยังที่ประตู ขาดก็แต่จะมองให้ประตูทะลุเท่านั้น

และในตอนนี้เอง ประตูของห้องรับรองก็ถูกเปิดออกจากคนด้านนอก มีเฉินถิงเซียวที่เดินเข้ามา

ทันทีที่เห็นเฉินถิงเซียว กู้จือหยั่นก็รีบลุกขึ้น แล้วรีบดึงเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างออกให้อย่างเอาอกเอาใจ “ตอนนี้อยากจะกินข้าวกับนาย ก็ต้องจองคิวนัดล่วงหน้าถึงจะได้……”

เฉินถิงเซียวนั่งลงและไม่ได้พูดอะไร ไม่แม้แต่จะดูเมนูอาหาร เหลือบมองไปยังกู้จือหยั่นอย่างเย็นชา“นัดฉันมามีธุระอะไร？”

กู้จือหยั่นกลอกตามองบน“ไม่มีธุระอะไรกินข้าวกับนายไม่ได้เหรอ ? ล่าสุดที่เราเจอกันก็น่าจะปีที่แล้วเห็นจะได้มั้ง？”

เฉินถิงเซียวนิ่งเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็พูดคำตอบที่ถูกต้องไปว่า “เดือนก่อน”

“ฉันว่านาย……”กู้จือหยั่นพูดไปได้แค่ไม่กี่คำ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพลางพูดว่า“ฉันขอรับสายก่อน ”

เมื่อหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก็พบว่าเป็นสายที่สือเย่โทรเข้ามา