บทที่ 282 จะจัดการทุกอย่างเรียบร้อย แล้วจะรับพวกคุณกลับมา

มู่น่อนน่อนพูดในสิ่งที่ตัวเองคาดเดาไว้ "ฉันคิดว่าเขาอยากมีลูก"

แต่คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่เธอพูดออกไป เสิ่นเหลียงก็ปฏิเสธเธอทันที "เป็นไปไม่ได้ ถ้าเฉินถิงเซียวแค่ต้องการมีลูก จำเป็นทำให้เหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ? มีผู้หญิงกี่คนที่อยากมีลูกให้เขา! ฉันว่านะ เขาก็แค่ยังไม่ตายใจ..."

เมื่อมู่น่อนน่อนได้ยิน เธอก็เงียบลงทันที

หลังจากนั้นไม่นาน มู่น่อนน่อนก็กล่าวต่อว่า "เสี่ยวเหลียง สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันตอนนี้คือเด็ก สิ่งที่เฉินถิงเซียวทำ มันทำให้ฉันไม่สบายใจมาก"

เรื่องที่เฉินถิงเซียวจะตายใจไหม เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ และเธอก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้

“ไม่งั้นก็หนีเหมือนครั้งก่อนไง?”

หลังจากเสิ่นเหลียงพูดจบ เธอก็โต้กลับอีกครั้ง “เธอกำลังจะคลอดลูกแล้ว ยังจะหนีไปไหนอีก...”

เมื่อมู่น่อนน่อนได้ยินคำพูดของเสิ่นเหลียง ความคิดของเธอก็ลอยไปไกล

ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับไปที่จุดเดิม

ในตอนแรกเธอคิดว่าเธอสามารถหลบหนีได้ และเฉินถิงเซียวก็จะหยุดตามหาเธอ

ต่อมาตอนที่เธอคิดว่าตัวเองจะสามารถคลอดเด็กคนนี้อย่างสงบสุข เธอก็พบว่าเธอถูกห้อมล้อมไปด้วยคนของเฉินถิงเซียว

เธอไม่เข้าใจว่าเฉินถิงเซียวกำลังคิดอะไรอยู่ ยิ่งไม่เข้าใจมากกว่าเดิมว่าเขาต้องการจะทำอะไร

หลังจากวางสายจากเสิ่นเหลียง มู่น่อนน่อนก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

เธอเลยออกไปหาเฉินเจียฉิน

“พี่น่อนน่อน?” เฉินเจียฉินเปิดประตูและเห็นว่าเป็นมู่น่อนน่อน เขาจึงรีบหันตัวหลบ เพื่อให้เธอเข้ามา

มู่น่อนน่อนเดินเข้ามา และนั่งลงบนโซฟาโดยตรง

เฉินเจียฉินปิดประตูแล้วเดินเข้าไป "พี่จะดื่มน้ำไหม?"

มู่น่อนน่อนลืมตาขึ้นมองเขา น้ำเสียงเธอฟังดูจริงจังเล็กน้อย “โทรไปหาเฉินถิงเซียว”

“หือ?” เฉินเจียฉินตกตะลึงไปครู่หนึ่ง และจากนั้นก็เริ่มแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “พี่พูดอะไรเนี่ย...พี่ผมไม่รู้ว่าผมอยู่ที่ซิดนีย์ เขา...”

แม้ว่าเขาจะได้รับคำสั่งจากเฉินถิงเซียวให้มาที่ซิดนีย์จริงๆ แต่ก่อนที่จะมาที่นี่เฉินถิงเซียวได้กำชับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าให้มู่น่อนน่อนรู้เด็ดขาด ว่าเฉินถิงเซียวเป็นคนขอให้เขามาที่นี่

แต่สุดท้าย เขาเพิ่งจะมาแค่วันเดียวก็โดนจับได้แล้วเหรอ?

แม้ว่าเฉินเจียฉินจะฉลาดเล็กน้อย แต่ในสายตาของมู่น่อนน่อน เขาก็เป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง

มู่น่อนน่อนเพิกเฉยต่อคำพูดของเฉินเจียฉิน ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่นซึ่งไม่สามารถปฏิเสธได้ "โทรหาเขา ฉันมีอะไรจะบอกกับเขา"

น้ำเสียงนี้ดูคล้ายกับเฉินถิงเซียว

เฉินเจียฉินจึงต้องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาเฉินถิงเซียว

หลังจากที่โทรออกไปแล้ว เขาก็เปิดโหมดแฮนด์ฟรีและวางโทรศัพท์ไว้หน้ามู่น่อนน่อน

มู่น่อนน่อนก้มลงมองโทรศัพท์ และหน้าจอโทรศัพท์ก็ขึ้นว่า "กำลังโทร" ซึ่งหมายเลขนั้นก็เป็นหมายเลขที่คุ้นเคย

มือที่ห้อยอยู่ข้างๆ ของเธอกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว และหัวใจของเธอก็เต้นผิดปกติไปชั่วขณะหนึ่ง

ในขณะนั้น ก็เชื่อมต่อสำเร็จ

เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากโทรศัพท์ "มีอะไร?"

น้ำเสียงของเฉินถิงเซียวทุ้มต่ำ และเคร่งขรึม แต่ตอนที่น้ำเสียงของเขาดังออกมาจากโทรศัพท์ น้ำเสียงนั้นฟังดูเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

มู่น่อนน่อนอ้าปากเล็กน้อย จู่ๆ เธอก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ตั้งแต่ที่เธอหนีออกจากเมืองหู้หยาง เป็นเวลาเกือบครึ่งปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเสียงของเฉินถิงเซียว

เมื่อเฉินเจียฉินเห็นว่ามู่น่อนน่อนยังคงนิ่ง เขาอยากจะเตือนเธอ แต่เมื่อเห็นท่าทีที่ดูเหม่อลอยของมู่น่อนน่อน เฉินเจียฉินก็ทำแค่ผลักเธอเบาๆ และไม่ได้พูดอะไร

จากนั้นมู่น่อนน่อนก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

เธอเม้มปาก ตอนที่กำลังจะพูด เธอก็ได้ยินเสียงของเฉินถิงเซียวทางโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง "มู่น่อนน่อน"

น้ำเสียงนั้นฟังดูสงบและแน่วแน่

มู่น่อนน่อนยังไม่ได้พูดอะไร แต่เฉินเจียฉินที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นมาก "นี่พี่ คุณมีญาณทิพย์เหรอ? ทำไมถึงรู้ว่าพี่น่อนน่อนโทรหาพี่"

เฉินถิงเซียวที่อยู่ปลายสายก็เงียบไป

เฉินเจียฉินแตะไปที่จมูกของตัวเอง และพูดอย่างรู้หน้าที่ "พวกพี่พูดกันเลย ผมจะกลับไปที่นอนที่ห้องสักพัก"