บทที่ 339 ไม่รู้จักผมเหรอ

ที่เฉินถิงเซียวพูดนั้นมู่น่อนน่อนไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว

ทันใดนั้นเฉินถิงเซียวก็พูดว่า “ช่วงนี้ผมจะยุ่งมาก มีเรื่องอะไรก็ติดต่อกู้จือหยั่น”

“ยุ่งอะไรเหรอ” มู่น่อนน่อนค่อนข้างเหนือความคาดหมาย “เพราะเรื่องที่บริษัทเฉินซื่อราคาหุ้นตกเหรอ”

เฉินถิงเซียวหันหน้าไปมองเธอทันที มู่น่อนน่อนรอคำตอบของเขา ปรากฏว่าเขากลับโน้มตัวลงมาจูบเธอ

“เฉิน......” มู่น่อนน่อนเอนหนีไปข้างหลัง พยายามเลี่ยงการจูบของเขา

เฉินถิงเซียวถอยกลับเล็กน้อย ยกมือขึ้นดึงเนคไท พูดอย่างมีความหมาย “เตียงในห้องพักของโรงแรมจีนติ่ง ทั้งหมดผมส่งคนไปสั่งกลับมาจากต่างประเทศ ให้ความรู้สึกสบายกายอย่างถึงที่สุด อยากลองไหม”

มู่น่อนน่อนหน้าแดงเรื่อ ผลักเขาออกทันที “ฉันกลับแล้ว!”

เฉินถิงเซียวถูกเธอผลักลงไปบนโซฟาโดยไม่ได้มีการป้องกันตัว

เขานอนลงไปบนโซฟา พูดด้วยน้ำเสียงขี้เกียจระคนร้ายอาจ “ไม่ลองจริงเหรอ”

ที่ตอบเขาคือเสียงประตูกระแทกปิดดังลั่น

มู่น่อนน่อนไปแล้ว สีหน้าของเฉินถิงเซียวจึงค่อยๆ คลายลง

เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ล้วงเอากล่องบุหรี่ออกมาจากตัว แล้วจุดไฟ

……

มู่น่อนน่อนขับรถกลับบ้านด้วยความโกรธเคือง

เธอยังคิดอยู่เลยว่าเฉินถิงเซียวมีเรื่องอะไรหรือเปล่า ปรากฏว่าก็ไร้ยางอายเป็นปกติเท่านั้นเอง

มู่น่อนน่อนนึกขึ้นได้ว่าผลไม้ในตู้เย็นหมดแล้ว จึงหยุดระหว่างทางเพื่อซื้อผลไม้กลับไป

เธอหอบผลไม้กลับมาถึงที่พัก เมื่อเปิดประตูเข้าไป ทุกอย่างยังคงเป็นปกติ

เพียงแต่ เมื่อเธอเอาผลไม้ใส่ตู้เย็นแล้วหยิบเอากล้วยออกมาผลหนึ่ง จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งพันผ้าเช็ดตัวของเธอออกมาจากห้องนอนของเธอเอง

มู่น่อนน่อนตกใจจนก้าวถอยหลังไปสองก้าว “คุณ......คุณๆๆ เป็นใคร”

แม้ว่าเธอจะพยายามรักษาความสงบบนใบหน้าแล้ว แต่การพูดตะกุกตะกักมันทรยศเพราะความกลัวของเธอในตอนนี้

ดึกแล้ว เธอผู้หญิงคนเดียวกลับมาถึงบ้าน แล้วเห็นคนแปลกหน้าออกมาจากห้องนอนของตัวเอง ท่าทางเหมือนกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แถมร่างกายส่วนล่างยังพันด้วยผ้าเช็ดตัวของเธอด้วย......

ต่อให้เธอเป็นสาวเจ้าปัญหาที่เคยผ่านการต่อสู้ แต่ก็ยังมีความกังวลอยู่นิดหน่อย

ชายหนุ่มก้าวขายาวเดินตรงเข้ามาตรงหน้าเธอ ก้มหน้ามองเธอ “ไม่รู้จักผมเหรอ”

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สูงกว่าเธอมาก สูงพอๆ กับเฉินถิงเซียว คิ้วคมดั่งดาบดูองอาจกล้าหาญ

บนร่างกายมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ที่ตรงกันข้ามกับลักษณะคือ ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ดูค่อนข้างน่ากลัว

บนตัวมีหยดน้ำเกาะพราว ระบายไอน้ำเย็น เห็นได้ชัดว่าเพิ่งอาบน้ำเย็นมา

ชายคนนี้แอบเข้าบ้านเธอตอนดึก และอาบน้ำเย็นในห้องน้ำของเธอ แถมผู้ชายโรคจิตนี่ยังใช้ผ้าเช็ดตัวของเธอด้วย!

มู่น่อนน่อนเกิดการแจ้งเตือนดังขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ เธอรีบวิ่งกลับหลังไปเอามีดที่ห้องครัว พลันสีหน้าระแวดระวังอย่างยิ่ง “คุณอย่าเข้ามา!”

ความสูงของชายหนุ่มเท่าๆ กับเฉินถิงเซียว ร่างกายกำยำแข็งแรงเหมือนเป็นครูสอนศิลปะการต่อสู้ ถ้าต่อสู้กันเธอเอาชนะเขาไม่ได้แน่

ดวงตาของมู่น่อนน่อนจับจ้องเขาเขม็ง กลัวว่าเขาจะลงมือทำร้ายเธอ มืออีกข้างของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือ

ชายหนุ่มเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ จึงกระตุกยิ้มมุมปาก และพูดกับตัวเอง “ดูเหมือนว่าจะไม่รู้จักผมจริงๆ งั้นผมจะแนะนำตัวเอง ผมคือลี่จิ่วเชียน”

เขาพูดอย่างนั้นแล้วยื่นมือข้างหนึ่งไปหามู่น่อนน่อน รอยยิ้มบนใบหน้าไม่จางหาย ดูเหมือนไม่มีพิษมีภัย